II SAB/Gd 77/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia odrzucić skargę. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 11 czerwca 2014 r. o "stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej Raport o oddziaływaniu na środowisko Zespołu Elektrowni Wiatrowych (ZEW) [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą – Gmina U. i ustalającej środowiskowe oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wydanej przez Starostę Powiatowego dla inwestora A..". Art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 kpa wskazuje zaś, że na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z kolei, zgodnie z art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.), Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do regionalnych dyrektorów ochrony środowiska. Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skarżący powinien wystąpić z zażaleniem do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponieważ z akt administracyjnych sprawy nie wynikało, aby skarżący wystosował takie zażalenie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2015 r., wezwano skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu zwracał się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 4 maja 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący poinformował, że wystąpił do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z zażaleniem na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 sierpnia 2014 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie wyczerpał trybu zaskarżenia. Zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 sierpnia 2014 r. nie jest bowiem zażaleniem na niezałatwienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosku skarżącego z dnia 11 czerwca 2014 r. W kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca wyraźnie rozróżnił dwa środki zaskarżenia: jeden z art. 37 § 1 dotyczący niezałatwienia sprawy w terminie oraz drugi – z art. 141 § 1 dotyczący wniesienia zażalenia na wydane w toku postępowania postanowienia. Oba te środki nazwane zażaleniami mają jednak różne podstawy prawne i nie są tożsame. Przede wszystkim zaś dotyczą one dwóch innych spraw. Podczas rozpoznawania zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 sierpnia 2014 r. kontrolowana będzie legalność tego postanowienia a nie zachowanie przez organ terminów załatwienia wniosku skarżącego z dnia 11 czerwca 2014 r. Z uwagi na powyższe skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne.