II SAB/Gd 80/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Redakcji A na bezczynność Burmistrza w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza do udzielenia informacji publicznej, żądanej przez B. K. – Redaktora Naczelnego A z dnia 2 sierpnia 2012 r. w zakresie odpowiedzi na pytania z pkt 4 wniosku: - ile osób oczekuje obecnie na lokale komunalne w gminie K.? - jakie szacowane miesięczne koszty utrzymania jednego lokalu w budynku ponosi najemca? (czynsz + opłaty związane z technicznym utrzymaniem obiektu + fundusz remontowy itd. w przeliczeniu na 1 m² lub dla przykładowego lokalu), oraz w zakresie posiadanej informacji publicznej w odniesieniu do pkt 2 wniosku, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny, 4. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego B. K. – Redaktora Naczelnego A kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 sierpnia 2012 roku Redakcja A w K. zwróciła się do Burmistrza o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie, przedstawiając żądanie w czterech kolejnych punktach: "1. Proces w sprawie koncesji Jak wynika z mojej wiedzy, spór (jeśli tak można to określić) pomiędzy gminą a niedoszłym koncesjonariuszem budowy stadionu w K. i hali sportowej w K., rozstrzygany jest od jakiegoś już czasu na drodze sądowej. W związku z powyższym będę wdzięczny za odpowiedź na następujące pytania. – Czy rozprawa została już zakończona? – Jeśli tak, na czyją korzyść? – Czy ewentualny wyrok nakłada na gminę jakiekolwiek konsekwencje prawne czy finansowe? – Jeśli proces wciąż trwa, na jakim jest obecnie etapie, przed którym sądem jest prowadzony i jakąjest sygnatura akt sprawy? 2. Ulica K. w K. Realizacja inwestycji polegającej na budowie odcinka ulicy K. od skrzyżowania z ul. K. do skrzyżowania z ul. D. wymagała skorzystania z tzw. specustawy, na mocy której gmina przejęła część działki należącej do pana A. D. Z tego co pamiętam, jednym z następstw zastosowania tego rozwiązania było wypłacenie dotychczasowemu właścicielowi stosownej sumy pieniędzy, stanowiącej równowartość zajętej ziemi. – Na jaką kwotę wyceniony został przez rzeczoznawcę zajęty przez gminę na potrzeby tej inwestycji grunt pana D.? – Czy gmina wywiązała się już z tego obowiązku i wypłaciła panu D. należną mu kwotę? – Jeśli nie, dlaczego lub co stoi na przeszkodzie? – Jeśli tak, kiedy to nastąpiło? – Czy prawdą jest, że gmina K. zakwestionowała pierwszą wycenę w/w gruntów i spór w tej sprawie był lub wciąż jest rozstrzygany przed sądem? – Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca, proszę o informacje dodatkowe -dlaczego się na to zdecydowano, przed jakim sądem jest/było prowadzone postępowanie i jaka jest/była sygnatura akt sprawy? 3. B. - inicjatywa mieszkańców Chodzi o działkę nr [...] położonej w B., na której to lokalna społeczność chciałaby zorganizować teren rekreacyjny z placem zabaw dla dzieci, boiskiem, kąpieliskiem, sanitariatami, itd.. Z tego co wiem, złożyli już wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i takową otrzymali ([...]). Teraz chcieliby, aby im tę działkę przekazać, na podstawie stosownych przepisów ustawy o lasach z dnia 28.09.1991 r (konkretnie chodzi o art. 38d ust.l). Cała argumentacja znajduje się we wniosku, więc nie będę jej powtarzał w całości, bo bardziej zależy mi na Pani opinii na ten temat. – Co Pani sądzi o tej inicjatywie mieszkańców B.? – Czy jest Pani skłonna ich w tych dążeniach poprzeć? – Jeśli tak, w jaki sposób? (Nie mam tu na myśli wyłącznie wsparcia finansowego przy ewentualnej realizacji) – Jak ocenia Pani szanse możliwości przejęcia tego gruntu na własność lub w użytkowanie wieczyste przez gminę K.? Czy jest to prawnie możliwe? – Czy gmina brała pod uwagę te zapisy ustawy o lasach w przypadku realizacji budowy targowiska zwierzęcego w K.? To także teren znajdujący się pod zarządem B, a jego wcześniejsza przydatność na potrzeby gospodarki leśnej jest wątpliwa, co każe z kolei przypuszczać, że można było uniknąć opłat związanych z dzierżawą tego terenu. 4. K. - budynek komunalny – Ilu lokatorów zdecydowało się do tej pory na zamianę lokali komunalnych i przenieść do K.? – Czy wobec braku zainteresowania nowymi mieszkaniami rozważana będzie zmiana regulaminu ich przyznawania? – Gdzie leżą Pani zdaniem przyczyny braku zainteresowania mieszkaniami w K.? – Ile osób oczekuje obecnie na lokale komunalne w gminie K.? – Jakie szacowane miesięczne koszty utrzymania jednego lokalu w budynku ponosi najemca? (czynsz + opłaty związane z technicznym utrzymaniem obiektu + fundusz remontowy, itd. w przeliczeniu na lm2 lub dla przykładowego lokalu)". W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz poinformował wnioskodawcę, że w dniu 8 sierpnia 2012 roku przed Sądem Okręgowym zapadł wyrok w sprawie wytoczonej przeciwko Gminie przez C z siedzibą w N. Sprawa dotyczy roszczeń finansowych wysuwanych w stosunku do Gminy przez niemiecką spółkę w związku z unieważnieniem postępowania prowadzonego w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych o modernizację stadionu miejskiego w K. oraz wybudowanie i użytkowanie hali widowiskowo-sportowej w K. D, złożyła ofertę znacznie przewyższającą kwotę, którą Gmina była skłonna przeznaczyć na realizacje tego zamówienia. Po unieważnieniu postępowania niemiecka spółka wytoczyła przeciwko naszej Gminie sprawę sądową o zapłatę kwoty ponad 4 mln zł z ustawowymi odsetkami podnosząc, iż z powodu prowadzenia przez Gminę negocjacji w sposób wadliwy i z faktycznym zamiarem nie zawarcia umowy, spółka poniosła straty w tej wysokości. Sąd Okręgowy oddalił w całości powództwo D, obciążając spółkę kosztami sądowymi w kwocie 107 200 zł. Przedstawiając ustnie motywy orzeczenia Sąd wskazał m.in., że Gminie K. nie można przypisać naruszenia prawa przy prowadzeniu postępowania w ramach zamówień publicznych ani też prowadzenia negocjacji z zamiarem nie zawarcia umowy. Ponadto – w odniesieniu do pkt. 2 wniosku - wskazał, ze na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania prowadzi Starosta. W ramach tego postępowania organ prowadzący powołuje biegłego. Informacji w sprawie operatu szacunkowego należy zasięgać u organu prowadzącego. Odnosząc się do pkt. 3 wniosku wskazał organ, że nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym działki nr [...] położona w B. stanowi własność Skarbu Państwa w zarządzie B K. Odpowiadając na wniosek w części objętej pkt. 4 wskazał zaś, że w oddanym niedawno do użytku budynku komunalnym w K. trwa w dalszym ciągu procedura związana z zamianą lokali. Zasiedlone zostały już dwa lokale, a kolejne trzy rodziny przeprowadzą się nie długo do nowych mieszkań. W dniu 7 września 2012 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A w K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wskazując, że informacji udzielono w niepełnym zakresie odpowiadając jedynie na "kilka wybranych pytań". Strona skarżąca, precyzując żądanie skargi na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 roku, wskazała, że: 1. odnośnie bloku pytań z pkt. 2 żądania z dnia 3 sierpnia 2012 roku nie udzielono odpowiedzi na pytania: – Czy gmina wywiązała się już z tego obowiązku i wypłaciła panu D. należną mu kwotę? – Jeśli nie, dlaczego lub co stoi na przeszkodzie? – Czy prawdą jest, że gmina K. zakwestionowała pierwszą wycenę w/w gruntów i spór w tej sprawie był lub wciąż jest rozstrzygany przed sądem? 2. Odnośnie bloku pytań z pkt. 4 żądania nie udzielono odpowiedzi na pytania: – Ile osób oczekuje obecnie na lokale komunalne w gminie K.? – Jakie szacowane miesięczne koszty utrzymania jednego lokalu w budynku ponosi najemca? (czynsz + opłaty związane z technicznym utrzymaniem obiektu + fundusz remontowy, itd. w przeliczeniu na 1m2 lub dla przykładowego lokalu). Strona skarżąca wniosła ponadto o wymierzenie grzywny Burmistrzowi za przewlekłość w załatwieniu sprawy, zobowiązanie Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżący wyjaśnił, że dziennikarz portalu złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący procesu w sprawie koncesji, ulicy K. w K., inicjatywy mieszkańców B. oraz budynku komunalnego w K. Odpowiedź Burmistrza zawierała odpowiedź na część pytań, a część pytań została całkowicie pominięta. Żądane informacje stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą spraw publicznych oraz zamierzeń i planów władz związanych z tymi sprawami. Brak odpowiedzi na część z pytań oraz udzielenie odpowiedzi nie związanych z treścią zadanych pytań stanowi w rzeczywistości odmowę udzielenia informacji i powoduje pozostawanie organu w bezczynności. Nakazanie udostępnienia informacji, ukaranie grzywną organu oraz nakazanie mu ukarania podległych pracowników, którzy celowo utrudniają dostęp do informacji publicznej jest w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Wskazał, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został zrealizowany w terminie. Zdaniem organu B. K. brak legitymacji czynnej do złożenia skargi i w związku z tym skarga powinna zostać odrzucona. Wniosek o udzielenie informacji publicznej składał jeden z dziennikarzy publikujących na A, B. G. W piśmie z dnia 15 listopada 2012 roku strona skarżąca stwierdziła, że B. G., występując z wnioskiem działał w imieniu skarżącej Redakcji A, zaś redaktor naczelny jest uprawniony do występowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym za określona redakcję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem skargi jest zarzucana Burmistrzowi bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi, Sąd uznał, że skarżąca Redakcja jest czynnie legitymowana do wniesienia skargi. Podzielając pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2005 roku, sygn. akt II SAB/Gd 66/04 oraz w oddalającym od niego skargę kasacyjna wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 roku, sygn. akt I OSK 601/05 (oba wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Sąd uznał, że w art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku - Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5 poz. 24 ze zm.) mówi się o prawie dostępu prasy do informacji publicznej. Prasa zaś, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa prasowego, to bardziej lub mniej zorganizowana działalność, polegająca na przekazywaniu informacji w różnej postaci. Istotne jest, że definicja prasy obejmuje poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską, jak i zespoły ludzi, które nie posiadają osobowości prawnej. Tak rozumianej prasie ustawodawca nadał istotne uprawnienia, stwierdzając w art. 1 ust. 1 Prawa prasowego, że prasa korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej, odsyłając w art. 3a Prawa prasowego do ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie prawa do informacji publicznej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że prasa ma zdolność sądową przed sądem administracyjnym nawet wtedy, gdy w konkretnej sprawie jest to jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Zgodnie bowiem z art. 25 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270) zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość przyznania im uprawnień lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Skoro prasa ma zdolność sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym, to w przypadku, gdy jest to jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej musi być określona osoba fizyczna lub osoby fizyczne, które będą za tą jednostkę organizacyjną działały. Z art. 7 ust. 2 pkt 8 Prawa prasowego wynika, że jednostką organizującą proces przygotowywania materiałów do publikacji w prasie jest redakcja. Redakcja jest zatem podstawową jednostką organizacyjną prasy. Z kolei redakcją, zgodnie z art. art. 25 ust. 1 Prawa prasowego, kieruje redaktor naczelny. Redaktor naczelny redakcji jest zatem uprawniony do występowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym za określoną redakcję. W niniejszej sprawie strona skarżąca w skardze oraz późniejszych pismach była oznaczana, jako "B. K. redaktor naczelny A", przy czym w treści skargi B. K. wskazywał, że działa w imieniu A, a zatem nie sposób twierdzić, że działa on w niniejszej sprawie w imieniu własnym. Także z przytoczonych na uzasadnienie skargi okoliczności faktycznych wynikało, iż żądanie nie jest związane z prywatną działalnością B. K., lecz z pełnioną przez niego funkcją Redaktora Naczelnego A. Do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej zwracał się nie B. K., lecz dziennikarz Redakcji Portalu B. G. Z okoliczności faktycznych sprawy wynikało jednocześnie, że B. G. nie występował do Burmistrza we własnym imieniu, lecz w imieniu A. Wskazuje na to jednoznacznie nagłówek oraz stopka wiadomości elektronicznej skierowanej do organu i zawierającej wniosek o udzielenie żądanej informacji. Sąd uznał zatem, że skarżącym w niniejszej sprawie jest Redakcja A, w którego imieniu działa jej redaktor naczelny B. K., a skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w zakresie żądania skierowanego do tego organu przez Redakcję A w osobie jednego z jej dziennikarzy, B. G. Skarga podlegała zatem merytorycznemu rozpoznaniu. Art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lewis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Reguluje zarówno kwestie dotyczące udostępnienia informacji publicznej (art. 7 i art. 10 - 14), jak również odmowę udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1). Dopuszcza także stwierdzenie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wówczas podmiot ten powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 roku, sygn. akt II SA 4059.02, Baza Orzeczeń Lex nr 77178; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II SA/Wa 162/07, Baza Orzeczeń Lex nr 322803). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Innymi słowy, z bezczynnością zobowiązanego podmiotu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Skarga na nieudzielanie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być zatem skutecznie wniesiona jedynie w sytuacji, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. Rozpoznając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności należało zatem ocenić czy żądana informacja jest informacją publiczną. W odniesieniu do wskazanych na rozprawie przez stronę skarżącą dwóch pytań zawartych w pkt. 4 wniosku wskazać należy, że dotyczą one informacji o ilości osób oczekujących obecnie na lokale komunalne w gminie K. oraz szacowanych miesięcznych kosztów utrzymania jednego lokalu w budynku komunalnym, ponoszonych przez najemcę w przeliczeniu na 1 mkw. dla przykładowego lokalu. Podkreślić należy, że dostęp do informacji publicznej stanowi prawo zagwarantowane już na poziomie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a katalog podmiotów zobowiązanych do realizacji tego prawa wymieniony został w jej art. 61. Podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji o swojej działalności są przede wszystkim organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego, a także inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Wyliczenie to ma jedynie przykładowy charakter - wskazuje kategorie, których charakter jako informacji publicznej nie budzi wątpliwości; nie stanowi ono zatem podstawy do zawężającej interpretacji pojęcia informacji publicznej. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności organy władzy publicznej. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Rozważając zasadność zaliczenia kwalifikację informacji dotyczących budynku komunalnego do informacji publicznej, mieć należało na uwadze art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), zgodnie z którym tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (art. 4 ust. 2). Gmina wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób (art. 4 ust. 3). Informacje zatem, w jakim zakresie organ gminy dysponuje i zarządza majątkiem komunalnym w postaci mieszkaniowego zasobu gminy, w tym dotyczące wysokości uzyskiwanych dochodów z tytułu zapewnienia lokali komunalnych, a także ilości osób oczekujących na lokale komunalne, stanowią sprawę publiczną, będącą istotą definicji informacji publicznej zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem żądane przez stronę skarżącą informacje w tym zakresie są informacją publiczną. Burmistrz nie udzielił powyższej informacji, albowiem w jego odpowiedzi zawarta został jedynie informacja o zasiedleniu dwóch lokali i spodziewanym wprowadzeniu się trzech rodzin do lokali w budynku komunalnym w K. Zabrakło natomiast informacji o ilości osób oczekujących obecnie na lokale komunalne w całej gminie oraz szacowanych kosztach utrzymania jednego lokalu komunalnego. Z tych względów Sąd uznał skargę za zasadną w powyższym zakresie. Odnośnie zaś informacji objętych pkt. 2 wniosku Sąd miał na względzie to, że żądanie w tym punkcie dotyczyło odszkodowania należnego na rzecz właściciela nieruchomości częściowo przejętej pod budowę drogi. Strona skarżąca domagała się informacji o wysokości kwoty, na jaką została ta nieruchomość wyceniona, czy Gmina wypłaciła już i kiedy odszkodowanie, a jeśli nie to informacji o przyczynach braku wypłaty, a także o ewentualnych okolicznościach zakwestionowania przez gminę pierwszej wyceny ww. nieruchomości oraz okolicznościach sporu dotyczącego tej kwestii. Niewątpliwie informacje żądane w tej części wniosku również należą do informacji publicznych. W powyższym zakresie Burmistrz Gminy w odpowiedzi na wniosek wskazał, że informacji w sprawie operatu szacunkowego należy zasięgać u Starosty, który jest właściwy w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania. W ocenie Sądu odpowiedź organu nie była wystarczająca. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Odpowiedź Burmistrza nie wyjaśnia, czy jest on dysponentem ww. informacji, czy też w żadnym zakresie, informacją tą nie dysponuje. W myśl art. 12 ust. 4a w zw. z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2008 roku, Nr 193, poz. 1194 ze zm.) organem właściwym do ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi powiatowe i gminne jest starosta. Jednakże okoliczność, że to przed Starostą toczy się postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania, którego dotyczyło żądanie udzielenia informacji publicznej, nie uzasadnia jednak wniosku, że do udzielenia informacji w tym zakresie obowiązany jest wyłącznie Starosta. Aby zwolnić się z obowiązku udzielenia informacji dotyczącej okoliczności ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogi publiczne Burmistrz winien w sposób szczegółowy wykazać, że żadna z informacji objętych pkt. 2 wniosku, nie pozostaje w jego dyspozycji. Tego rodzaju wyjaśnień w odpowiedzi z dnia 16 sierpnia 2012 roku zabrakło. W szczególności należy podkreślić, że w myśl art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej właściwy organ wydaje na wniosek zarządcy drogi, którym w odniesieniu do dróg gminnych – zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku (tekst jedn. Dz.U. z 2007 roku , Nr 19, poz. 115 ze zm.) – jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Jeżeli to Burmistrz występuje jako wnioskodawca, w odniesieniu do realizacji inwestycji drogowej polegającej na budowie odcinka ulicy K. w K., to wydaje się co najmniej wątpliwe, że nie posiada on żadnych z żądanych w powyższym zakresie informacji. Jeżeli zaś nie chodzi o drogę gminną i Burmistrz nie jest wnioskodawcą w ramach ww. inwestycji, powinien to wyjaśnić w odpowiedzi na wniosek. W świetle bowiem wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na wniosek, brak jest możliwości ustalenia, czy Burmistrz jest dysponentem informacji publicznej objętej pkt. 2 wniosku. Z tych względów również w tym zakresie skarga okazała się zasadna, z tym jednak zastrzeżeniem, że Burmistrz posiada informację publiczną objętą pkt. 2 wniosku. Jak już wyżej powiedziano, jeśli organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji powinien to wyjaśnić w odpowiedzi na wniosek. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Skoro skarżąca Redakcja nie otrzymała żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych dokumentów to Burmistrz pozostaje w bezczynności. Stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej polegającej na rażącym naruszeniu prawa, albowiem Burmistrz nie pozostawił wniosku strony bez rozpoznania, lecz pismem z dnia 16 sierpnia 2012 roku, a więc bez zbędnej zwłoki, ustosunkował się do żądania skarżącego. W części uczynił zadość żądaniom wniosku, a w pozostałym zakresie jedynie bezpodstawnie nie załatwił wniosku skarżącego we właściwej formie. O rażącym naruszeniu prawa w sytuacji bezczynności organu można byłoby mówić w sytuacji, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie bądź przewlekał ustosunkowywanie się do wniosku i pism skarżącego ponad terminy przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z akt nadesłanych przez organ wynikało ponadto, że Redakcja przed wniesieniem skargi do Sądu nie zgłaszała organowi, iż udzielona odpowiedź go nie satysfakcjonuje. Tym samym podmiot, do którego Redakcja wystąpiła z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że udzielona pisemna odpowiedź jest dla zainteresowanej wystarczająca. Z tych samych względów nie było zasadnym wymierzenie organowi grzywny, określonej w art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 §§ 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punktach 1-3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, w punkcie czwartym sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.