II SAB/Gd 81/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska WSA Dariusz Kurkiewicz (spr) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Wnioskiem z 20 sierpnia 2017 r. P. C. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie odpisu decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z 18 sierpnia 2017 r. dotyczącej odmowy udzielenia przepustki losowej, odpisu decyzji komisji penitencjarnej z lutego 2011 r. dotyczącej nadania wnioskodawcy podgrupy klasyfikacyjnej do odbywania kary pozbawienia wolności, kserokopii badania USG tarczycy oraz kserokopii badań krwi z sierpnia 2017 r. Pismem z 3 września 2017 r. P. C. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego wskazując na brak odpowiedzi na złożony w dniu 20 sierpnia 2017 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślił, że otrzymał jedynie pismo odnoszące się do obliczenia okresu odbywania kary z informacją, że obliczenie te odbywa się na podstawie przepisów zawartych w rozdziale piątym rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz dokumentowania tych czynności. Nie otrzymał skarżący wyliczenia swojej kary. Nie przekazano mu tekstu wspomnianego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący jest osobą pozbawioną wolności przebywającą w Areszcie Śledczym. Skarżący będąc skazanym i korzystając z uprawnień skazanego określonych przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (dalej: k.k.w.) zwrócił się osobiście w związku z wykonywaną wobec niego karą pozbawienia wolności pismem tytułowanym "wniosek" z dnia 20 sierpnia 2017 r. o wydanie mu odpisu decyzji Dyrektora AŚ z dnia 18 sierpnia 2017 r. dotyczącej odmowy udzielenia mu przepustki "losowej", odpisu decyzji Komisji Penitencjarnej z lutego 2011 r. w sprawie "nadania mu podgrupy klasyfikacyjnej do odbywania kary pozbawienia wolności", kserokopii badań USG na tarczycę oraz kserokopii badań krwi z sierpnia 2017 r., oraz w sprawie pisemnego wskazania mu na jakiej podstawie prawnej zostało obliczone ile dni zostaje zdjętych z wyroku 4 lat i 4 miesięcy, przez administrację AŚ. Skarżący swoje pisma opatrzył uwagą, iż wnosi o powyższe na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu sprawy wymienione we wniosku nie podlegały jednak załatwieniu zgodnie ze wskazaną przez wnoszącego podstawą prawną, a właściwym trybem ich załatwienia był wynikający z art. 6 § 2 k.k.w. i 102 pkt 10 k.k.w. w związku z art. 249 § 3 pkt 3 k.k.w. i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Tym samym w sprawie prośby z dnia 20 sierpnia 2017 r. wydano skarżącemu z posiadanej dokumentacji osobopoznawczej nieodpłatnie kopię kierowanego do niego zawiadomienia z dnia 18 sierpnia 2017 r. o sposobie załatwienia jego sprawy tj. prośby z dnia 8 sierpnia 2017 r. kierowanej do Dyrektora Aresztu Śledczego o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa w art. 141a § 1 k.k.w., gdzie egzemplarz nr 1 wydano mu za pokwitowaniem już wcześniej w dniu 21 sierpnia 2017 r., w sprawie decyzji Komisji Penitencjarnej podjętej w dniu 22 lutego 2011 r. w czasie poprzedniego pobytu w izolacji penitencjarnej zaproponowano możliwość zapoznania się z jej treścią z archiwalnej teczki osobopoznawczej i dokonanie notatek we własnym zakresie (skarżący nie skorzystał z przedstawionej propozycji zapoznania się z decyzją Komisji Penitencjarnej), w zakresie wydania kopii badań, których wyniki dołącza się do prowadzonej dokumentacji medycznej w postaci książki zdrowia osadzonego, wydano skarżącemu do wypełnienia i złożenia do właściwej w sprawie komórki merytorycznej służby zdrowia druk prośby w sprawie udostępnienia dokumentacji medycznej poprzez sporządzenie i wydanie jej kopii za odpłatnością, zgodnie z zasadami wynikającymi z prawa pacjenta na podstawie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Ponieważ sprawa załatwiana była bezpośrednio po zgłoszeniu się skarżącego we własnej sprawie jako skazanego osadzonego w tutejszym areszcie śledczym nie wymagane było zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych pisemne zawiadomienie wnoszącego o sposobie jej załatwienia. W sprawie wniosku dotyczącego obliczenia okresu wykonywania kary, po zajęciu stanowiska przez właściwą w sprawie komórkę merytoryczną tj. dział ewidencji, wnoszącego zawiadomiono pisemnie o sposobie załatwienia sprawy, gdzie pismem z 29 sierpnia 2017 r. poinformowano go, iż okres podlegający zaliczeniu na poczet kar obliczany jest zgodnie z przepisami określonymi w rozdziale piątym rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowanie tych czynności. Skarżący nie wnosił wówczas o udostępnienie mu tekstu aktu prawnego, tym samym nie odnoszono się do tej kwestii. Jednocześnie wskazał Dyrektor AŚ, iż skarżący ma zapewnioną możliwość skorzystania w areszcie ze stanowiska komputerowego, gdzie wydzielona została bezpieczna podsieć w ramach sieci WAN umożliwiająca osobom osadzonym m.in. zapoznawanie się ze wskazanymi stronami, w tym oferującymi dostęp do baz aktów prawnych np. www.legislacia.rcl.gov.pl. W celu realizacji powyższego skarżący może zwrócić się do wychowawcy pełniącego służbę w miejscu zakwaterowania skarżącego. Jednocześnie wskazano, iż zgodnie z § 62 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz dokumentowanie tych czynności druk "Obliczenie kary" sporządza się w trzech egzemplarzach, z których jeden przesyła się do właściwego sądu w celu kontroli prawidłowości obliczenia okresu wykonywania kary, drugi - po dokonaniu czynności, o których mowa w § 61 przywołanego rozporządzenia - dołącza się do odpowiedniego orzeczenia w aktach ewidencyjnych, a trzeci przekazuje się komórce organizacyjnej bezpośrednio odpowiedzialnej za prowadzenie oddziaływań penitencjarnych wobec skazanego lub ukaranego. Skazany nie jest zatem adresatem żadnego z przewidzianych obowiązującymi przepisami egzemplarza ww. druku. Podkreślił Dyrektor, iż skarżący nie wnosił o ponowne zapoznanie go z obliczeniem kary, z którym był zapoznawany uprzednio po sporządzeniu takowego. Uwzględniając powyższe brak jest podstaw do uwzględnienia niniejszej skargi, gdyż skarżącemu przysługuje prawo do złożenia skargi na sposób załatwienia jego spraw do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej lub do Sądu Penitencjarnego, który sprawuje nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, gdzie przedmiot wniosków skarżącego związany był bezsprzecznie z wykonywaną wobec niego karą pozbawienia wolności i jego sytuacją penitencjarną, jako skazanego, nadto z realizacją uprawnień pacjenta, co nie mieści się w kategorii informacji publicznej, a tym samym nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej polega na zaniechaniu realizacji wniosku informacyjnego zgodnie z przepisami ww. ustawy, w szczególności na niepodjęciu stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji, bądź na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość kwalifikacji wniosku dokonanej przez organ. Oznacza to, że w analizowanych przypadkach wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest rozpoznać skargę merytorycznie, przesądzając najpierw czy wnioskowane informacje są czy nie są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. Po przesądzeniu powyższej kwestii, sąd powinien stwierdzić, czy organ wykonał wynikający z przepisów omawianej ustawy obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownych działań, a później czy zobowiązany organ wywiązał się ze swych powinności w nakazanym prawem terminie (por. postanowienia NSA: z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 928/05, publ. LEX nr 167166; z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1049/12; z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. I OSK 1541/14; publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z materiału aktowego, rozpatrywana sprawa została zainicjowana wnioskiem P. C. z dnia 20 sierpnia 2017 r. o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpisu decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z 18 sierpnia 2017 r. dotyczącej odmowy udzielenia przepustki losowej, odpisu decyzji komisji penitencjarnej z lutego 2011 r. dotyczącej nadania wnioskodawcy podgrupy klasyfikacyjnej do odbywania kary pozbawienia wolności, kserokopii badania USG tarczycy oraz kserokopii badań krwi z sierpnia 2017 r. . W ocenie Dyrektora Aresztu Śledczego (podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) powyższy wniosek skarżącego nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zatem do skargi na bezczynność w sprawie zainicjowanej tym wnioskiem nie miały zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. j.w.). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną - określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, LEX 2016, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10, publ. j.w.), tj. dotyczące kwestii prywatnych, osobistych, związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Podkreśla się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej (wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04, uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ. j.w.). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, iż prawa i obowiązki skazanego, przebywającego w jednostce penitencjarnej, określają przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), dalej: "k.k.w.". Zgodnie z art. 102 pkt 9 k.k.w., skazany ma prawo do zapoznawania się z opiniami, sporządzonymi przez administrację zakładu karnego, stanowiącymi podstawę podejmowanych wobec niego decyzji. Ponadto, w myśl art. 102 pkt 10 k.k.w., skazany ma prawo do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Z kolei w myśl art. 249 § 3 pkt 3 k.k.w., Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposoby załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, biorąc w szczególności pod uwagę zasady i tryb przyjmowania i rozpoznawania wniosków, skarg i próśb, a także ich ewidencję i dokumentowanie. Na tej podstawie delegacyjnej wydano rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg, i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647), dalej: "rozporządzenie". Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej, zwanego dalej "funkcjonariuszem", i pracownika Służby Więziennej, zwanego dalej "pracownikiem", załatwia: (1) kierownik jednostki organizacyjnej - jeżeli skarga jest do niego adresowana, a nie dotyczy jego bezpośredniej działalności lub bezpośredniej działalności jego zastępcy i podjętych przez niego decyzji, chyba że w tym zakresie zostanie uznana za zasadną; (2) dyrektor okręgowy Służby Więziennej - jeżeli skarga dotyczy działalności nadzorowanej przez niego jednostki organizacyjnej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1 lub w ust. 2; (3) Dyrektor Generalny Służby Więziennej lub osoba przez niego wyznaczona - jeżeli skarga dotyczy działalności okręgowego inspektoratu Służby Więziennej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1; (4) Minister Sprawiedliwości lub osoba przez niego wyznaczona - jeżeli skarga dotyczy działalności Centralnego Zarządu Służby Więziennej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia, wnioski, skargi i prośby mogą być wnoszone pisemnie, w tym przy użyciu telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu. Wnoszący wniosek, skargę lub prośbę jest obowiązany do uzasadnienia zawartych w niej żądań w stopniu umożliwiającym ich rozpoznanie, w szczególności do dołączenia odpowiednich dokumentów. Jeżeli wniosek, skarga lub prośba takiego uzasadnienia nie zawierają, wzywa się wnoszącego do uzupełnienia tego braku, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku, skargi lub prośby bez rozpoznania (ust. 4a). Z kolei w myśl § 8 ust. 1 wnioski, skargi i prośby, które nie wymagają zebrania dowodów, informacji lub przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zbadania akt, powinny być załatwione bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, a według ust. 7, wyniki czynności prowadzonych w celu zbadania zasadności skargi dotyczącej działalności zakładu karnego lub aresztu śledczego opisuje się w sprawozdaniu, które powinno przedstawiać fakty stanowiące podstawę do oceny rozpoznawanych zarzutów, a w szczególności konkretne nieprawidłowości i uchybienia, jeżeli je stwierdzono, ich przyczyny i skutki, a także wnioski wynikające z dokonanych ustaleń, zaakceptowane przez kierownika jednostki organizacyjnej, który zlecił zbadanie skargi. Do sprawozdania załącza się niezbędne dowody związane z jego treścią. Natomiast w myśl § 9 ust. 1, organ właściwy do załatwienia wniosku, skargi lub prośby jest obowiązany zawiadomić pisemnie wnoszącego wniosek, skargę lub prośbę o sposobie ich załatwienia. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, dyrektor zakładu karnego lub dyrektor aresztu śledczego, jeżeli nie przychylił się do skargi, jest obowiązany pouczyć wnoszącego skargę o możliwości złożenia skargi na sposób jej załatwienia do właściwego organu, wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 2 - 4. (ust 3). Z powyższego wynika, że skarga złożona przez osadzonego w trybie przedmiotowego rozporządzenia, uruchamia jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, prowadzonym przez organy penitencjarne i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Postępowanie to ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów i jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Z kolei sprawozdanie, o którym mowa w § 8 ust. 7 rozporządzenia, dotyczy i mieści się w ramach ww. postępowania skargowo-wnioskowego przewidzianego dla osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, analogicznego do postępowania przewidzianego w trybie Rozdziału VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawozdanie jest dokumentem wewnętrznym, opisującym i podsumowującym przeprowadzone - na skutek złożenia skargi - postępowanie wyjaśniające. Sprawozdanie nie posiada waloru oficjalności w tym sensie, iż nie stanowi ostatecznego stanowiska organu odnośnie załatwienia skargi osadzonego. Dopiero bowiem w oparciu m.in. o to sprawozdanie oraz zawarte w jego treści ustalenia i wnioski, organ właściwy do załatwienia skargi zawiadamia pisemnie wnoszącego skargę o sposobie jej załatwienia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych informacje dotyczące dokumentów wewnętrznych nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1681/14, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 707/10, publ.: j.w.). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uzasadnione jest stanowisko organu, że wniosek skarżącego z dnia 2o sierpnia 2017 r. nie podlegał rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale na zasadach określonych w omawianym rozporządzeniu, tj. odnoszącym się do skarg i wniosków osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Wniosek ten nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem nie odnosił się do sprawy publicznej, lecz do sprawy indywidualnej zainicjowanej skargą złożoną w opisanym wyżej trybie uregulowanym przepisami rozporządzenia. Wniosek skarżącego był zatem wnioskiem w sprawie indywidualnej i jako taki nie podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie w sprawie indywidualnej nie posiada przymiotu sprawy publicznej w odniesieniu do strony tego postępowania, ponieważ prawa strony w takim postępowaniu są zabezpieczone przepisami odpowiedniej procedury (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02; postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 771/2011, publ. j.w.). Analogiczny pogląd przedstawił NSA w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 610/11 (publ. j.w.), wskazując, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Jeżeli informacja, w stosunku do której dany podmiot wystąpił z żądaniem jej udostępnienia dotyczy sprawy własnej (indywidualnej) tego podmiotu, prowadzonej przez organ w odrębnej procedurze, to we właściwej dla tej sprawy procedurze podlega ono ocenie i weryfikacji. Reasumując stwierdzić należy, że zgłoszone przez skarżącego żądanie nie mogło podlegać rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący nie domagał się bowiem udostępnienia informacji publicznej objętej zakresem tej ustawy, lecz informacji o charakterze wewnętrznym dotyczących jego indywidualnych spraw, rozpatrywanych w trybie przewidzianym w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. W konsekwencji oznacza to, że Dyrektor Aresztu Śledczego nie pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.