II SAB/Gd 85/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W piśmie z 3 marca 2021 r. R. S. wniósł do Prezesa Sądu Rejonowego o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2020 roku, zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem [..]. Wnioskodawca wskazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD. Wniosek wpłynął do organu 12 marca 2021 r. W piśmie z 18 marca 2021 r. doręczonym skarżącemu 23 marca 2021 r. Prezes Sądu poinformował go, że w Sądzie Rejonowym wydano jeden wyrok zadekretowany w repertorium C pod symbolem [..]. Wyrok ten, o sygnaturze akt [..], został opublikowany w zakładce "portal orzeczeń"[..] oraz na stronie internetowej Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych:[..]. Prezes poinformował też, że w informacji z 9 października 2020 r. dotyczącej wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2019 r. rejestrowanych w repertorium C pod symbolem [..] omyłkowo wskazano wyżej wymienioną sygnaturę akt. Wyjaśniono, że w 2019 r. w repertorium C pod symbolem [..] zostały wydane trzy wyroki, do których sporządzono uzasadnienia, w sprawach o sygnaturach akt [..]-[..]; wyroki te są publikowane na stronie internetowej Sądu pod wskazanym wyżej adresem. Organ wyraził również opinię, że wnioskodawca nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę z dnia 7 czerwca 2021 r. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 2000 zł oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów poniesionych w sprawie, w tym kosztów korespondencji. Skarżący wskazał, że w dniu wpływu wniosku co najmniej dwa orzeczenia nie były dostępne w BIP oraz, że informacja na wniosek jest udostępniana w sposób i w formie wskazanych we wniosku, a on nie wnosił o udostępnienie w BIP. W związku z tym należy uznać, że organ pozostaje w zwłoce. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i wskazano, że organ nie pozostawał on w bezczynności, ponieważ udzielił, z zachowaniem wymaganego 14-dniowego terminu, odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazując sygnaturę akt sprawy cywilnej, której dotyczył wniosek oraz wskazał adres strony internetowej BIP sądu, tj. portalu orzeczeń Sądu Rejonowego, na której opublikowano przedmiotowy wyrok. Gdy złożony zostanie wniosek o udostępnienie informacji publicznej udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, obowiązkiem organu jest wskazanie wnioskodawcy właściwego publikatora. Jeśli więc taka informacja odsyłająca zostanie udzielona, nie można mówić o pozostawaniu w bezczynności. Zdaniem organu, jakikolwiek przejaw działania ze strony organu administracji w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności, a odpowiedź, której organ udzielił skarżącemu, wyklucza ustalenie, że pozostaje on w bezczynności w zakresie udostępniania informacji publicznej. Jeśli w sprawie organ uważa, że nie jest zobowiązany udostępnić żądanej informacji, gdyż została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to prawidłowo uznaje, że sprawa nie kwalifikuje się do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, ograniczając się do skierowania do wnioskującego pisma, w którym np. szczegółowo podaje, jak odszukać na stronie BIP wnioskowaną informację. Od takiego pisma, mającego charakter wyłącznie informacyjny, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, bowiem nie przewiduje go ani kodeks postępowania administracyjnego ani ustawa o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji organ odwoławczy dokonując oceny odwołania strony prawidłowo uznaje, że zachodzi jego niedopuszczalność i wydając postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych nie narusza art. 134 k.p.a. W spawie istotne jest, że na dzień udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, wnoszący mógł się za nią zapoznać i nie ma żadnego znaczenia brak publikacji wyroku na stronie BIP, na dzień składania samego wniosku o udzielenie takiej informacji lub jego wpływu do organu. W cenie organu chybiony jest zarzut, że informacja publiczna nie może być udzielona w inny sposób, niż we wniosku, gdyż przepis art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej określa pięć sposobów dostępu do informacji publicznej. Jako jedno ze źródeł informacji publicznej wskazany został Biuletyn Informacji Publicznej. Niezależnie od tego stwierdzono, że działanie wnioskodawcy oraz ilość i treść składanych wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie świadczy o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu wykorzystania jej dla dobra wspólnego, ale interesu osobistego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Jak wynika z rozpoznawanej skargi, skarżący zwalcza bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z 3 marca 2021 r. Do rozpoznania tego wniosku zastosowanie znalazły więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Z kolei art. 7 u.d.i.p. wskazuje na sposób udostępnienia w drodze, m. in. ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (art. 7 pkt 1 u.d.i.p.). Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. A contrario zatem, informacja udostępniona w takim Biuletynie nie podlega udostępnieniu na wniosek, czyli wnioskowy tryb jej udostępnienia nie znajduje zastosowania. W świetle powyższego należy stwierdzić, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, udostępnianej na wniosek, polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że informacja nie ma charakteru publicznej. Natomiast, w odniesieniu do informacji udostępnianej w trybie bez wnioskowym można rozważać bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy – wbrew zasadzie informowania sprzyjającej urzeczywistnieniu dostępu do informacji publicznej - nie udziela on zainteresowanemu wskazówek, umożliwiających pozyskanie oczekiwanej informacji na oficjalnych stronach urzędowych we własnym zakresie. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w opisanym stanie faktycznym. Analiza akt niniejszej sprawy ujawnia, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został nadany za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 3 marca 2021 r. i wpłynął do organu 12 marca 2021 r. Natomiast pismem z 18 marca 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że według informacji p.o. Kierownika Sekretariatu I Wydziału Cywilnego Sądu w 2020 r., w Sądzie wydano jeden wyrok zadekretowany w repertorium C pod symbolem [..]. Wyrok sygn. akt [..] z uzasadnieniem został opublikowany w Portalu orzeczeń Sądów Powszechnych, tj. stronie internetowej Sądu w zakładce "portal orzeczeń" oraz na stronie Portalu orzeczeń Sądów Powszechnych, do których linki również podano w odpowiedzi na wniosek. Jednocześnie organ dokonał korekty odpowiedzi na inny wniosek strony, dotyczący spraw z roku 2019, podając prawidłowe sygnatury akt. W związku z tym, uznać należy, że udostępnienia żądanej informacji, wobec jej umieszczenia w publicznie dostępnym wykazie, nie następowało w trybie wnioskowym. Co więcej, skarżący został poinformowany, gdzie jej szukać, otrzymując linki, wskazujące na adres internetowy. W takiej sytuacji organ nie mógł popaść w bezczynność w udostępnieniu informacji, która nie podlegała udostępnieniu na wniosek. Ponadto, w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. w dniu 8 czerwca 2021 r. strona skarżąca uzyskała informację, w jaki sposób pozyskać informacje publiczne, o które się ubiegała. Zdaniem Sądu, udostępnienie żądanej informacji w postaci wyroków z uzasadnieniem w określonych wnioskiem rodzajach spraw, poprzez odesłanie do konkretnych stron internetowych Portalu Orzeczeń Sądu i Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych, tj. oficjalnych i publicznie dostępnych publikatorów orzeczeń, stanowiło w pełni dopuszczalną postać udostępnienia informacji publicznej w trybie poza wnioskowym, zaś Prezes uczynił zadość swoim obowiązkom wynikającym z u.d.i.p. W świetle tych okoliczności należy uznać, że organ ten w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 3 marca 2021 r. nie był bezczynny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako niezasadną.