II SAB/Gd 88/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. na bezczynność B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Redakcja dziennika "[...]" w G. reprezentowana przez redaktora naczelnego P. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dziennikarz dziennika "[...]" w G. – K. M., powołując się na art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. zwrócił się do A. o udzielenie informacji w zakresie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Kto jest obecnie przewodniczącym Zarządu Okręgowego A.i od jakiego dnia zajmuje tę funkcję, licząc od pierwszej jego kadencji na tym stanowisku? 2. Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na urlopie wypoczynkowym, urlopie bezpłatnym lub okolicznościowym w roku 2013? 3. Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na zwolnieniu lekarskim (w tym urlop zdrowotny, sanatorium, etc.) w roku 2013? 4. Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na delegacjach służbowych w roku 2013? 5. Jakie sumarycznie koszty delegacji służbowych poniósł A. z tytułu delegacji służbowych przewodniczącego Zarządu Okręgowego w roku 2013? Wnioskodawca zaznaczył, że w przypadku odmowy udzielenia żądanych informacji, z upoważnienia redaktora naczelnego prosi o złożenie w ciągu 3 dni odmowy w trybie art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2014 r., przewodniczący Zarządu Okręgowego A. P. Ł. zwrócił się do składającego wniosek dziennikarza K. M. o przesłanie kserokopii dziennikarskiej względnie pisemnego potwierdzenia redaktora naczelnego, iż istotnie pracuje on dla dziennika "[...]". Redaktor naczelny P. G. przesłał w dniu 12 sierpnia 2014 r. wiadomość do Zarządu Okręgowego A., w której udzielił odpowiedzi, w związku z rozmową telefoniczną, że K. M. jest pracownikiem dziennika "[...]". Z kolei przewodniczący Zarządu Okręgowego A. P. Ł. w dniu 11 września 2014 r. przesłał do redaktora naczelnego dziennika "[...]" wiadomość, w której również nawiązując do rozmowy telefonicznej, udzielił informacji na temat pobytu na zwolnieniach lekarskich w 2013 r. W treści tej wiadomości wskazał, że pozostałe informacje z wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. przekazał redaktorowi naczelnemu we wcześniejszej rozmowie telefonicznej. Nadto stwierdził, że redaktor naczelny nie potwierdził pisemnie, że K. M. jest faktycznie pracownikiem redakcji. W związku zaś z kolejnym wnioskiem o udzielenie informacji przewodniczący ponowił prośbę o pisemne uwiarygodnienie K. M. Następnie redakcja dziennika "[...]" w G. wniosła do Sądu skargę, datowaną na 15 września 2014 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o nakazanie organowi udzielenia odpowiedzi na postawione pytania we wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej bezpodstawne było żądania legitymacji dziennikarskiej lub upoważnienia redaktora naczelnego do reprezentowania redakcji w tej sprawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Z kolei przepis art. 3a stanowi, iż w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych regulacji wynika więc, że udostępnienie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Powołując się na wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, skarżąca wskazała, że ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Zdaniem skarżącej przedmiotowy wniosek z dnia 1 sierpnia 2014 r., jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo że pochodził od przedstawiciela prasy, podlegał rozpatrzeniu przez Zarząd Okręgowy A. w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie art. 4 ustawy Prawo prasowe. W odpowiedzi na skargę z dnia 21 maja 2015 r. Zarząd Okręgowy A. wyjaśnił, że nigdy nie odmawiał udzielenia informacji mediom, w tym także dziennikowi "[...]". W szczególności zaś mimo niepotwierdzenia, że K. M. jest dziennikarzem, redaktorowi naczelnemu udzielono odpowiedzi na wszystkie zawarte w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. pytania. W piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. Zarząd Okręgowy A., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zarzucił brak legitymacji czynnej skarżącej. Stwierdził bowiem, że nie można przyjąć, że wniosek został złożony przez Redakcję, gdyż nie potwierdziła ona tej okoliczności. Jeżeli natomiast wniosek złożył K. M., jako osoba prywatna, to tylko jemu przysługiwałoby prawo wniesienia skargi na bezczynność. Nadto skoro Zarząd Okręgowy skierował do skarżącej zapytanie o potwierdzenie umocowania K. M., na które skarżąca nie odpowiedziała, to nie można w ogóle uznać, że zachodzi bezczynność. Zarząd Okręgowy wskazał nadto, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. A. wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony środowiska i prowadzenia gospodarki łowieckiej i tylko ten aspekt działalności może być przedmiotem informacji publicznej. Majątek Związku nie jest zasilany ze środków publicznych, a tym samym informacje na temat urlopów, zwolnień czy delegacji przewodniczącego nie mogą być uznane za informację publiczną, tym bardzie, że nie jest on funkcjonariuszem publicznym. Na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. redaktor naczelny skarżącej Redakcji złożył pismo z dnia 20 maja 2015 r. skierowane do Zarządu Okręgowego, w którym to stwierdzono, że K. M. jest dziennikarzem zatrudnionym na etat w redakcji dziennika "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Zarządu Okręgowego A. w sprawie o udostępnienie informacji publicznej dotyczących przewodniczącego Zarządu Okręgowego A., w szczególności zaś kto i od kiedy jest obecnie przewodniczącym, ile dni przebywał na urlopach, zwolnieniach i delegacjach w roku 2013, a także jakie koszty delegacji służbowych poniósł A. z tytułu tych delegacji. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może być załatwiony albo przez udzielenie informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2. Przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Na gruncie wskazanej powyżej ustawy przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Oceniając, czy Zarząd Okręgowy A. pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r., należało ustalić, czy w sprawie wystąpiły podmiotowe oraz przedmiotowe przesłanki udzielenia informacji publicznej określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sadów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że A., w tym jego organy, a w szczególności zaś Zarząd Okręgowy A. w S. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. To zaś oznacza, że Zarząd Okręgowy A. w G. - jako jednostka organizacyjna A. wykonująca zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest stosownie do art. 32 P.p.s.a. w zw. z art. 25 § 3 P.p.s.a. podmiotem mającym zdolność sądową i procesową, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Organy A., w tym zarządy okręgowe są organami, które wykonują określone ustawowo i przekazane im zadania publiczne, są w posiadaniu informacji publicznej, przez co z mocy u.d.i.p., obowiązane są do jej stosowania, co także dotyczy wniosków składanych przez przedstawicieli prasy. Stosownie do treści art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej co do udzielenia informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium przewidziano tryb wnioskowy. Forma wniosku jest dowolna: może być zarówno pisemna jak i ustna, a także elektroniczna. Na organie władzy publicznej lub innym podmiocie spoczywa wówczas obowiązek rozpatrzenia takiego wniosku na podstawie ustawowych przesłanek regulujących dostęp do informacji publicznej i w terminie wskazanym w ustawie. Pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 Kpa, gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosku nie trzeba uzasadniać, bowiem art. 2 ust. 2 tej ustawy zwalnia osobę wykonującą prawo do informacji publicznej z obowiązku wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej – art. 3 ust. 1 pkt 1). Niemniej minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nadto wskazać należy, że stosownie do art. 2 u.d.i.p., każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. To, że prawo do informacji publicznej przysługuje "każdemu" nie oznacza, że wnioskodawca może być anonimowy. Pod pojęciem "każdego" należy bowiem rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej. Dostęp do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego – jest to uprawnienie konstytucyjne określone w art. 61 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Za uprawnieniem organu do żądania podania przez wnioskodawcę danych umożliwiających jego identyfikację przemawiają także rodzaje rozstrzygnięć, które mogą być wydane w następstwie złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, zwłaszcza to, że stosownie do treści art. 107 § 1 K.p.a., każda decyzja powinna zawierać oznaczenie strony. Co więcej, prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje zatem jedynie obywatelowi i podmiotowi prawa prywatnego. Jest bowiem publicznym prawem podmiotowym, przy wykorzystaniu którego obywatel oraz podmiot zrównany z nim w pozycji prawnej sprawuje kontrolę funkcjonowania organów władzy publicznej. Zatem przedmiotowe prawo przysługuje tylko tym, którzy pozostają poza strukturą organów władzy publicznej dysponujących informacją publiczną. Szczególna sytuacja ma miejsce w przypadku wystąpienia wnioskiem o udzielenie informacji publicznej przez prasę. Stosownie bowiem do art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., Nr 5, poz. 24 ze zm.; dalej – "u.P.p."), w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Prasa to publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.P.p.). Dziennikarzem wg art. 7 ust. 2 pkt 5 u.P.p. jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji, natomiast redaktorem - dziennikarz decydujący lub współdecydujący o publikacji materiałów prasowych, a redaktorem naczelnym - osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji, czyli jednostki organizującej proces przygotowywania (zbierania, oceniania i opracowywania) materiałów do publikacji w prasie (art. 7 ust. 2 pkt 5- 8). Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.P.p., dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa jest w art. 4. Zatem do wniosku dotyczącego informacji publicznej złożonego przez prasę stosować należy tryb udostępniania informacji publicznej określony w u.d.i.p. Decydujące znaczenie w tej mierze będzie miał wiec charakter informacji i cechy podmiotu, który nią dysponuje. W konsekwencji stwierdzić należy, że art. 4 u.P.p. będzie miał zastosowanie wyłącznie względem przedsiębiorcy i podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku w zakresie informacji niebędącej informacją publiczną. Artykuł 3a u.P.p. wyposaża natomiast przedstawicieli prasy w prawo dostępu do informacji publicznej. W niniejszej sprawie do Zarządu Okręgowego A. w G. w dniu 7 sierpnia 2014 r. wpłynął wniosek datowany na 1 sierpnia 2014 r. i podpisany przez K. M. Wniosek ten został sporządzony na papierze firmowym skarżącej Redakcji. W jego treści powołano się na ustawę Prawo prasowe, a także pełnomocnictwo redaktora naczelnego dziennika "[...]". W tej sytuacji prawidłowo Zarząd Okręgowy wystąpił pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. o potwierdzenie statusu dziennikarza, składającego ten wniosek K. M., gdyż dopiero w tym przypadku na podstawie art. 3a u.P.p. miałaby zastosowanie do rozpatrzenia wniosku prasy ustawa o dostępie do informacji publicznej. W szczególności zaś zażądano kserokopii legitymacji dziennikarskiej względnie pisemnego potwierdzenia redaktora naczelnego, iż istotnie K. M. pracuje dla dziennika "[...]". Bezsporne jest, że w dniu 12 sierpnia 2014 r. redaktor naczelny P. G. przesłał w dniu wiadomość do Zarządu Okręgowego A. w G., zawierająca informację, że K. M. jest pracownikiem dziennika "[...]". Co więcej, z dołączonych do skargi dokumentów wynika, że przewodniczący Zarządu Okręgowego A. w G. P. Ł. udzielił częściowo ustnie, a częściowo pisemnie, odpowiedzi na zadane w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. pytania, mimo że w jego ocenie nie zostało potwierdzone, że K. M. jest faktycznie pracownikiem redakcji. W wiadomości z dnia 11 września 2014 r. zażądano natomiast pisemnego uwiarygodnienie K. M. w związku z kolejnym wnioskiem złożonym przez tego dziennikarza, zawierającym kolejny zestaw pytań. W ocenie Sądu obowiązek udokumentowania działania w imieniu prasy wynika z art. 3a i art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 u.P.p. W żadnym razie nie może być uznane za wystarczające w tym zakresie jedynie powołanie się status dziennikarza lub umocowanie reaktora naczelnego. Konieczne jest także wykazanie, że wniosek pochodzi od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.P.p. Wyjaśnić przy tym należy, że wniesienie skargi przez Redakcję nie może być uznane ani za potwierdzenie, ani też uzupełnienie wniosku o udzielenie informacji. To samo dotyczy złożonego na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. pisma z dnia 20 maja 2015 r. Skarga ta zarzuca bowiem bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. Wskazać jednakże należy, że w niniejszej sprawie, w dniu 12 sierpnia 2014 r. skarżąca Redakcja udzieliła precyzyjnej i dokładnej odpowiedzi na wezwanie Zarządu Okręgowego w G. z dnia 8 sierpnia 2014 r., jako ze redaktor naczelny potwierdził, że K. M. jest pracownikiem dziennika "[...]". To zaś powoduje, że wniosek z dnia 1 sierpnia 2014 r. powinien zostać potraktowany i rozpatrywany jako pochodzący od prasy. W niniejszej sprawie, niezależnie od faktu, że udzielono odpowiedzi na zadane pytania, stwierdzić jednakże należy, że żądane w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Analizując kompetencje A. stwierdzić bowiem trzeba, że ustawodawca przekazał mu zadania z zakresu administracji publicznej, które wynikają m. in. z art. 34 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2013 r., poz. 1226 z zm.). Są nimi m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje też inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Zadania nałożone na A. ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Zatem - co do zasady – organy A., w tym zarządy okręgowe, mogą być zobowiązane do udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Prawa łowieckiego A. jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 przedmiotowej ustawy). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, A. wykonuje m. in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (porównaj: motywy uzasadnienia do wyroku TK z dn. 6.11.20102 r., sygn. K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). Powyższe nie oznacza jednak, że każda informacja i każdy dokument, jakimi dysponuje koło łowieckie ma walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Artykuł 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Definicja informacji publicznej zawarta w tym przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej". W przepisach prawa brak jest legalnej definicji "sprawy publicznej". Z pewnością jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych ((Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843) mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 ustawy obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust.5). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 marca 2003 r. (II SA 4059/02) stwierdził, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Żądane we wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r. informacje nie mają natomiast charakteru informacji publicznej, albowiem nie odnoszą się do wyżej wskazanych zadań publicznych, jakie realizuje A. Majątek A. nie stanowi bowiem mienia publicznego. Kwestie majątkowe zrzeszenia zostały uregulowane w dziale V Statutu. Zgodnie zaś z treścią § 175 Statutu majątek i fundusze Zrzeszenia powstają w wpłat wpisowego, składek członkowskich, opłat, dochodów z własnej działalności i imprez organizowanych przez Zrzeszenie, dochodów z majątku Zrzeszenia oraz z darowizn i innych uznanych źródeł. Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka. I taki właśnie charakter mają informacje o urlopach i zwolnieniach oraz delegacjach przewodniczącego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przewodniczący Zarządu Okręgowego nie jest funkcjonariuszem publicznym. Również wydatki związane delegacjami przewodniczącego nie pochodzą ze środków publicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2015 r., II SAB/Lu 476/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji nie można zarzucić Zarządowi Okręgowemu A. w G. bezczynności w udzieleniu prasie informacji publicznej. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.