II SAB/Gd 94/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek – Rak po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi K. C. i W. C. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w przedmiocie wykonania decyzji dotyczącej przywrócenia miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych postanawia 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącym K. C. i W. C. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. K. C. i W. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w której domagali się zobowiązania organu do wykonania decyzji z dnia 29 czerwca 2007 r., nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej przywrócenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych przed budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S. w G. Skarżący wyjaśnili, że miejsce postojowe zostało utworzone w miejscu, które nie wynika z ww. decyzji, to jest poza ogrodzonym terenem posesji. W uzasadnieniu skargi obszernie opisano przebieg postępowania przed organem i okoliczności sprawy zaistniałe po wydaniu wskazanej decyzji, a wskazujące na przewlekłość organu w jej wykonaniu . W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie wskazując, że na terenie przynależącym do budynku przy ul. S. w G., do wyłącznego korzystania przez mieszkańców tego budynku jest wyznaczone jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotycząc uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jak wynika z jej treści dotyczy przewlekłości organu pierwszej instancji jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", w zakresie wykonania ostatecznej decyzji nakazującej przywrócenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych przed budynkiem mieszkalnym przy ul. S. w G. W sprawie mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której wierzycielem jest jednocześnie organ egzekucyjny pierwszej instancji. Sprawa dotyczy egzekucji obowiązku niepieniężnego wynikającego z przywołanej decyzji administracyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2007 r. W postępowaniu egzekucyjnym właściwe organy wydają rozstrzygnięcia w formie postanowienia. Stosownie do treści art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. (§ 1a). Podobnie uregulowana została skarga na przewlekłość organu egzekucyjnego, na podstawie art. 54 § 2 i 5 u.p.e.a. Stosownie do treści tego przepisu na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skarga przysługuje również wierzycielowi niebędącemu równocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku. W sprawie takiej skargi postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje zatem inny, odrębny od uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego i w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tryb zaskarżania bezczynności i przewlekłości wierzyciela egzekucyjnego, polegającej na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a sąd administracyjny będzie właściwy w sprawach skarg na postanowienia organu wyższego stopnia oddalające skargę na bezczynność oraz przewlekłość organu egzekucyjnego opisane w art. 6 § 1a i art. 54 § 2 i 5 u.p.e.a. Należy wskazać, że tryb skargi na bezczynność organów przewidziany w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. stosowany jest tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji, a zatem jest on wyłączony w sprawach bezczynności uregulowanej w art. 6 u.p.e.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt SAB/Ka 138/02, ONSA z 2004 r., Nr 2, poz. 81). Podobnie należy ocenić sytuację przewlekłości, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że jeżeli skarżący zarzucają organowi egzekucyjnemu – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu przewlekłość w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, skargę na tę przewlekłość mogą złożyć jedynie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Reasumując, skarżący, którzy nie są wierzycielem, a wyłącznie członkiem wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości, której dotyczy decyzja nakazująca przywrócenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, przysługują prawa strony w postępowaniu egzekucyjnym i sądowoadministracyjnym, w zakresie domagania się podjęcia stosownych czynności egzekucyjnych, co jednak mogą czynić jedynie na drodze postępowania egzekucyjnego, kierując skargę do właściwego organu wyższego stopnia. Na postanowienie tego organu oddalające skargę przysługuje zażalenie. Dopiero to ostateczne postanowienie w przedmiocie skargi na bezczynność, złożonej w postępowaniu egzekucyjnym podlegać może kontroli sądu administracyjnego. Skoro zatem podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w ww. przepisach, zaś przewlekłość wierzyciela w podejmowaniu tych czynności, w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku, może być objęta skargą określoną w art. 54 § 2 p.e.a., sąd uznał skargę za niedopuszczalną, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie wpisu sądowego skarżącym orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.