II SO/Gd 12/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. w G. o wymierzenie Radzie Miasta grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasad gospodarowania zasobem komunalnych lokali użytkowych, czynszów i ich płatności oraz podziału G. na strefy czynszowe postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Rady Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. "A" Sp. z o.o. w G., wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o wymierzenie Radzie Miasta grzywny z powodu nieprzekazania temu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku poinformowano, że w dniu 3 czerwca 2009 r. w biurze Rady Miasta złożona została skarga na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasad gospodarowania zasobem komunalnych lokali użytkowych, czynszów i ich płatności oraz podziału G. na strefy czynszowe, jednakże do dnia złożenia wniosku skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę nie została przekazana do sądu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2009 r. wezwano organ do ustosunkowania się do wniosku o ukaranie grzywną. Wezwania doręczone zostało w dniu 11 września 2009 r. W odpowiedzi Rada Miasta, reprezentowana przez radcę prawnego wyjaśniła, że w dniu 18 września 2009 r. przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku skargę "A" Sp. z o.o. w G. wraz z aktami sprawy, załącznikami oraz odpowiedzią na skargę. Równocześnie organ wniósł o umorzenie postępowania w przedmiocie wymierzenia grzywny z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jako powód nieprzekazania skargi do sądu administracyjnego w ustawowym terminie trzydziestu dni organ podał pomyłkę pracownika, który błędnie zakwalifikował sprawę i w konsekwencji nie nadał jej właściwego biegu. Organ wniósł też o nie wymierzanie grzywny i umorzenie postępowania, jako że skarga wraz z aktami została przekazana niezwłocznie po wezwaniu Rady Miasta przez sąd oraz przed wydaniem postanowienia o wymierzeniem grzywny. Tym samym wymierzanie grzywny w celu zdyscyplinowania organu w chwili obecnej byłoby spóźnione i bezcelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zaś w myśl art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Artykuł 55 § 1 P.p.s.a przewiduje, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Na tle art. 55 § 1 P.p.s.a w doktrynie przyjmuje się trafnie, że regulacja zawarta w tym przepisie pozostaje w ścisłym związku z pośrednim trybem wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, ma na celu wyłącznie dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., wymierzenie grzywny jest środkiem służącym realizacji tego celu, zaś w tej sytuacji należy uznać, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć ( por. komentarz do art. 55 P.p.s.a B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Za taki podejściem przemawiają względy wykładni celowościowej oraz systemowej. W kwestii tej wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. w postanowieniu z dnia 9 lipca 2008 r. (sygn. akt II OZ 728/08. LEX nr 493629). Skład orzekający w pełni podzielając powyższe poglądy stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie wobec wypełnienia obowiązku przekazania skargi sądowi administracyjnemu odrębne postępowanie o wymierzenie grzywny stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. "A" Sp. z o.o. w G., wystąpiło do tutejszego Sądu z wnioskiem o wymierzenie Radzie Miasta grzywny z powodu nieprzekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W odpowiedzi Rada Miasta przekazała w dniu 18 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku skargę wraz z aktami sprawy, załącznikami oraz odpowiedzią na skargę wnosząc równocześnie o umorzenie postępowania w przedmiocie wymierzenia grzywny z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, uznając za bezprzedmiotowe postępowanie o wymierzenie organowi grzywny zainicjowane wnioskiem "A" Sp. z o.o. w G. z dnia 20 sierpnia 2009 r., wobec wykonania przez Radę Miasta obowiązków wnikających z art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. przed datą jego rozpoznania, orzeczono jak w pkt 1. sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Podstawę prawną zawartego w pkt 2. sentencji postanowienia orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 208 P.p.s.a. Uwzględnia ono przyznaną wprost w odpowiedzi na wniosek oraz występującą faktycznie okoliczność znacznego uchybienia przez Radę Miasta terminowi do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a w sprawie głównej, która była bezpośrednią przyczyną podjęcia przez wnioskodawcę środków obrony swych praw przewidzianych w art. 55 § 1 P.p.s.a.