II SO/Gd 14/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej przewlekłości postępowania w sprawie wydania pozwolenia na usunięcie drzew kolidujących z pracami archeologicznymi postanawia: 1. wymierzyć grzywnę Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w G. w wysokości 100 (sto) złotych, 2. zasądzić od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. na rzecz ASpółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 listopada 2020 r. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wymierzenie Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków (dalej jako "WKZ") grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., z powodu nieprzekazania do sądu skargi z dnia 6 października 2020 r. na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie zgody na usunięcie drzew z terenu działek nr [..]-[..], obręb [..] w G., przy ul. T. Strona domagała się wymierzenia organowi grzywny w wysokości 15.000 zł oraz rozpoznania sprawy na podstawie załączonego odpisu skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przedmiotową skargę organ otrzymał w dniu 9 października 2020 r., o czym świadczy dołączone do wniosku potwierdzenie odbioru, a w dniu 16 listopada 2020 r., podczas rozmowy telefonicznej, skarżący powziął z Wydziału Informacji Sądowej WSA w Gdańsku informację, że na dzień 10 listopada 2020 r. WKZ nie przekazał skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania zgody na usunięcie drzew. W tej sytuacji niniejszy wniosek jest konieczny i zasadny. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarga w niniejszej sprawie została sądowi przekazana i jest rozpoznawana pod sygnaturą II SAB/Gd 112/20, co czyni wniosek bezzasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę sąd – w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. - może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów), a postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanej regulacji wynika, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy, w terminie tamże przewidzianym. Rozpoznając przedmiotowy wniosek sąd uznał, że zasługiwał on na uwzględnienie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy i sprawy sygn. II SAB/Gd 112/20, pismem z 6 października 2020 r. Spółka za pośrednictwem organu wniosła skargę na przewlekłość prowadzonego przez ten organ postępowania, a pismo to zostało odebrane przez WKZ w dniu 9 października 2020 r. Od tej zatem daty biegł 30-dniowy termin na przekazanie przez organ do sądu skargi wraz z uporządkowanymi i kompletnymi aktami sprawy i upływał on w dniu 9 listopada 2020 r. Jak zaś wynika z wniosku, oraz co potwierdzają akta sprawy II SAB/Gd 112/20, skarga została przekazana do sądu dopiero w dniu 12 listopada 2020 r. (vide: koperta, k. 13 akt II SAB/Gd 112/20). Wobec tych okoliczności sąd uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, gdyż WKZ uchybił terminowi na przekazanie skargi. Fakt ten jest wystarczający dla wydania orzeczenia o grzywnie, gdyż przesłanki jej wymierzenia zostały wyczerpująco wymienione w art. 55 § 1 p.p.s.a. jako "niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2". Chodzi więc wyłącznie o niedotrzymanie przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego, bez względu na to, czy skarga, której przekazania dotyczy opóźnienie będzie podlegała rozpoznaniu, czy też nie. Należy też zauważyć, że wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, dostępna w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek więc fakt przekazania skargi sądowi nie jest istotny dla samego wymierzenia sankcji, to może mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny. Miarkując wysokość grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ tych obowiązków, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Grzywnę, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a., wymierza się do wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. (M.P. z 2021 r., poz. 137), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 5.167,47 zł, zatem górna granica grzywny, wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., wynosi 51.674,70 zł. Miarkując zaś wysokość grzywny wymierzonej organowi w niniejszej sprawie sąd miał na uwadze niedługi okres zwłoki w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., wynoszący 3 dni oraz fakt, że ostatecznie organ wykonał nałożony obowiązek i przesłał skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. W konsekwencji sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ustawowego i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty w łącznej wysokości 580 zł składa się wpis od wniosku (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).