II SO/Gd 2/07

Dnia 25 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2007 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze wniosku J. P. o ukaranie Prokuratora grzywną z powodu nieprzekazania do sądu administracyjnego w terminie skargi na postanowienie Prokuratora z 12 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia 1/ umorzyć postępowanie, 2/ zasądzić od Prokuratora na rzecz wnioskodawcy J. P. 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskodawca J. P. pismem z dnia 15 lutego 2007 r., które do Sądu wpłynęło w tym samym dniu, wniósł o "przeprowadzenie czynności sprawdzających w celu ustalenia czy Prokuratura" przekazała jego skargę z dnia 5 stycznia 2007 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do WSA w Gdańsku oraz o wymierzenie Prokuraturze grzywny w przypadku stwierdzenia w wyniku tych czynności sprawdzających, że skarga nie została przekazana. Z uzasadnienia wniosku wynikało, iż wnioskodawcy chodzi o skargę na postanowienie Prokuratora z dnia 12 grudnia 2006 r. wydanego w sprawie [...]. W chwili złożenia tego wniosku skarga skarżącego nie została przez Prokuratora przekazana do Sądu administracyjnego. Została ona przekazana wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 25 maja 2007 r. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wobec tego, że Prokurator przekazał skargę skarżącego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postępowanie w sprawie wymierzenia mu grzywny stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega ono umorzeniu. W ocenie Sądu wniosek o wymierzenie grzywny w razie nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego ma charakter dyscyplinujący, przymuszający do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, że w przypadku wykonania tego obowiązku po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny postępowanie w sprawie wymierzenia grzywny staje się bezprzedmiotowe. Sąd nie podziela odmiennego poglądu w tym zakresie wyrażonego w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie II OSK 1024/06, które zostało opublikowane w ONSAiWSA nr 6 z 2006 r., poz. 156. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca regulując podobną instytucję prawną, mianowicie skargę o wymierzenie grzywny z powodu niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz z powodu bezczynności organu po wyroku uwzględniającym skargę na akt lub czynność (art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wyraźnie postanowił, iż wykonanie obowiązku po wszczęciu postępowania przed sądem administracyjnym mającym na celu wymuszenie wykonania tego obowiązku, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W związku z tym, skoro w przepisach regulujących wymierzenie grzywny z powodu nieprzekazania sądowi skargi, akt i odpowiedzi na skargę brak podobnego przepisu, to nie można przyjmować, że również w tym przypadku wykonanie obowiązku po wszczęciu postępowania mającego na celu wymuszenie wykonania obowiązku nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia wniosku. Z różnie brzmiących przepisów nie można w drodze wykładni uzyskać takiej samej normy prawnej. Gdyby ustawodawca chciał, aby wykonanie obowiązku przekazania skargi, akt i odpowiedzi na skargę po wniesionemu wniosku o ukaranie grzywną nie powodowało umorzenia postępowania lub oddalenia wniosku, to podobnie jak w przypadku skargi o wymierzenie grzywny dałby temu wyraz w wyraźnym przepisie. Istotne jest przy tym, że w art. 55 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującym instytucję wniosku o ukaranie organu grzywną z powodu nieprzekazania do sądu administracyjnego skargi, akt i odpowiedzi na skargę znajduje się odesłanie do odpowiedniego stosowania niektórych przepisów regulujących skargę o wymierzenie grzywny. Jednakże odesłanie to jest ograniczone tylko do przepisu określającego wysokość grzywny. Wobec umorzenia postępowania z powodu wykonania obowiązku przekazania skargi, akt i odpowiedzi na skargę do sądu administracyjnego po złożeniu wniosku o ukaranie organu grzywną, Sąd zasądził zwrot poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania. Do wniosku o wymierzenie grzywny z powodu nieprzekazania skargi, akt i odpowiedzi na skargę do sądu administracyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o skardze (art. 64 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W związku z tym należy także stosować art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W powołanym przepisie unormowano zaś instytucję autokontroli, czyli uwzględnienia skargi przez organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Stosując ten przepis odpowiednio do wniosku o wymierzenie grzywny organowi z powodu nieprzekazania do sądu skargi, akt i odpowiedzi na skargę należy przyjąć, że przekazanie przez organ do sądu skargi, akt i odpowiedzi na skargę po wniesieniu wniosku o ukaranie grzywną organu z powodu niewykonania tego obowiązku, jest uwzględnieniem wniosku, co uzasadnia na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 64 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie wnioskodawcy od organu zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Obowiązek zwrotu kosztów jest przy tym niezależny od dalszych losów przekazanej skargi. W szczególności nie ma na niego wpływu uznanie, iż przekazana skarga nie była dopuszczalna. Zdaniem Sądu obowiązek organu, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego, przekazania tej skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest niezależny od jej dopuszczalności. Jeżeli skarga jest niedopuszczalna organ, za pośrednictwem którego wniesiono skargę nie może decydować o jej dopuszczalności i w razie uznania, że jest ona niedopuszczalna nieprzekazywać jej z tego powodu do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji organ winien przekazać skargę do sądu administracyjnego, zaś w odpowiedzi na skargę zawrzeć swoje stanowisko o niedopuszczalności skargi. Z tych wszystkich względów na mocy powołanych przepisów orzeczono, jak w sentencji.