II SO/Gd 2/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. D. z dnia 9 stycznia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia grzywny z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności i przewlekłości postępowania w sprawie rozbudowy obiektu budowlanego postanawia 1. wymierzyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania w sprawie rozbudowy obiektu budowlanego, 2. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz wnioskodawcy T. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2020 r. T. D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wnioskodawcy na przewlekłość postępowania prowadzonego przez wskazany organ się pod sygnaturą akt [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego od dnia 17 października 2019 r. jest w posiadaniu jego skargi na przewlekłość postępowania. Pismami z dnia 7 listopada 2019 r., 3 grudnia 2019 r. oraz 16 grudnia 2019 r. skarżący wzywał organ do przekazania skargi do sądu, co jednak do dnia 23 grudnia 2019 r. nie nastąpiło. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 10 stycznia 2020 r. doręczono organowi odpis wniosku T. D. oraz zobowiązano do złożenia odpowiedzi. Pismem z dnia 7 lutego 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w dniu 8 stycznia 2020 r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę wnioskodawcy z dnia 16 października 2019 r. wraz z kompletem akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). Z przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., a orzeczenie sądu ma charakter uznaniowy, gdyż ustawodawca przewidział, że sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Powyższe oznacza, że sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi. Nie budzi wątpliwości, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zatem pełnienie funkcji dyscyplinującej, ale także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest zaś jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OZ 328/12, LEX nr 1164456). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu 17 października 2019 r. T. D. wniósł osobiście do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na bezczynność i przewlekłość organu w sprawie o nr [...] (vide: karta nr 3 akt sądowych sprawy o sygn. II SAB/Gd 4/20). W myśl art. 54 § 2 zd. 1 p.p.s.a. 30 - dniowy termin na przekazanie skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu upływał organowi w dniu 16 listopada 2019 r. Ze względu na to, że termin ten kończył się w sobotę, zgodnie z dyspozycją art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po dniach wolnych od pracy, czyli dzień 18 listopada 2019 r. Jak wynika z akt sprawy organ nadesłał skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy pismem z dnia 8 stycznia 2020 r. (vide: karta nr 10 akt sądowych sprawy o sygn. II SAB/Gd 4/20), a więc prawie dwa miesiące po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., po otrzymaniu odpisu wniosku o wymierzenie grzywny. Wobec tego, w ujawnionych okolicznościach faktycznych należało uznać zasadność żądania zgłoszonego we wniosku z uwagi na bezsporne uchybienie bezwzględnemu obowiązkowi przekazania skargi do sądu. Przy tym wskazać należy, że wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewykonanie wskazanych w ustawie obowiązków. Wymierzając grzywnę w wysokości 1000 zł Sąd uznał, że kwota ta będzie adekwatna do stopnia zawinienia obciążonego nią podmiotu oraz zapewni, że organ dołoży w przyszłości należytej staranności przy terminowym wywiązywaniu się z nałożonych obowiązków. Przy określeniu wysokości grzywny Sąd uwzględnił również pogląd prezentowany w judykaturze, że przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, określa jedynie górną granicę grzywny, zatem w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2143/13, LEX nr 1467964). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., postanowił, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji, stosownie do treści art. 200 p.p.s.a., ustalając, że na poniesione przez wnioskodawcę koszty składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy od wniosku w wysokości 100 zł.