II SO/Gd 20/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. W. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej przewlekłości postępowania w sprawie pozwolenia na roboty budowlane na terenie wpisanym do rejestru zabytków postanawia: 1. wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) zł; 2. zasądzić od organu na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 września 2021 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków (określanemu dalej w skrócie jako "organ") na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z niezastosowaniem się do obowiązku prawnego, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Organ nie przekazał do tutejszego Sądu skargi na przewlekłość postępowania w sprawie pozwolenia na roboty budowlane na terenie wpisanym do rejestru zabytków wniesionej przez wnioskodawcę. Strona wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W dniu 29 lipca 2021 r. wnioskodawca złożył do organu skargę na przewlekłość prowadzonego przez ten organ postępowania. W dniu 8 września 2021 r. skarżący wystosował do Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem przez organ skargi adresowanej w Sądu. Skarga została przekazana wraz z aktami sprawy w dniu 29 września 2021 r. dopiero w wyniku wezwania wystosowanego przez Sąd. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II, pismem z 21 września 2021 r. doręczono organowi odpis wniosku z dnia 8 września 2021 r. (wniosku o ukaranie organu grzywną) i wezwano organ do nadesłania odpowiedzi na ww. wniosek. Organ nie ustosunkował się do wniosku o ukaranie grzywną z powodu nieprzekazania skargi w ustawowym terminie. Ograniczył się jedynie do wskazania, w złożonej odpowiedzi na skargę, że wniosek jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w zakreślonym przez ustawodawcę terminie 30 dni od jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2- 2c p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że art. 55 § 1 p.p.s.a. umożliwia dyscyplinowanie organów administracji publicznej, które nie wykonują obowiązków, które ustawodawca nałożył na nie w art. 54 § 2 p.p.s.a., które dotyczą przekazania sądowi administracyjnemu w terminie trzydziestu dni skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę, przy czym początek terminu na przekazanie akt przez organ sądowi administracyjnemu wyznacza data rzeczywistego otrzymania skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma nie tylko charakter dyscyplinujący, ale także charakter represyjny (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, dostępną na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podkreślić, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", oznacza, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Wymierzenie grzywny ma zatem charakter fakultatywny, co wymaga w głównej mierze dokładnego zbadania okoliczności sprawy (zob. postanowienia NSA: z 15 października 2013 r., sygn. akt I OZ 891/13, z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1477/16, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga na przewlekłość wniesiona w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 114/21 została wniesiona drogą elektroniczną w dniu 29 lipca 2021 r. Powinna ona zatem zostać przekazana przez ten organ do tutejszego Sądu najpóźniej w dniu 28 sierpnia 2021 r., co jednak nie nastąpiło. Nie budzi wątpliwości, że skarga ta powinna zostać przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na zawartą w niej argumentację w wynikającym z obowiązujących przepisów trzydziestodniowym terminie. Trzeba bowiem z całą stanowczością podkreślić, że strona złożyła do organu pismo w dniu 29 lipca 2021 r., określone jako skarga na przewlekłość adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zatem niezależnie od kwestii związanych z trafnością zawartej w nim argumentacji organ był zobligowany do dopełnienia czynności określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., w terminie trzydziestodniowym. Skoro zatem wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez stronę. Co istotne, organ nie zastosował się do wezwania tutejszego Sądu do nadesłania odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, co oznacza lekceważenie wezwań Sądu. Nie podjął organ próby wyjaśnienia czym zostało spowodowane uchybienie terminowi do przekazania skargi. Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 3 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 1.000 złotych. Tytułem zwrotu kosztów postępowania zwrócono wnioskodawcy kwotę 100 zł, tytułem wpisu sądowego. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.