II SO/Gd 3/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze wniosku M. S. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy za nieprzekazanie skargi dotyczącej bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych, 2. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz M. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 21 stycznia 2015 r. pełnomocnik M. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Burmistrzowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność Burmistrza wniesionej 6 listopada 2014 r., dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Wójt wniósł o jej oddalenie wskazując, że 12 listopada 2014 r. udzielił wyczerpującej odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tym samym wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi oraz samą skargę należy uznać za bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2013 r., poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. obliguje organ do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym, mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. termin do 15 dni. Wniosek o wymierzenie grzywny rozpatrywany w niniejszej sprawie dotyczy nieterminowego wykonania obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w sprawie bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej, a więc ustalenia terminowości wykonania tego obowiązku należy dokonać mając na względzie termin piętnastodniowy. W myśl zaś art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 P.p.s.a., jak i w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy z uchybieniem piętnastodniowego terminu. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia 14 października 2014 r. wpłynęła bowiem do organu w dniu 6 listopada 2014 r., natomiast przekazana została Sądowi dopiero w dniu 24 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego). Dodać należy, że skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 39/15. Wyjaśnić trzeba, że ostatnim dniem terminu do spełnienia obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. był dzień 20 listopada 2014 r., a zatem uchybienie terminu przekazania skargi do Sądu wyniosło ponad trzy miesiące. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a.. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrz wniósł o uznanie go za niezasadny wskazując, że udzielono wyczerpującej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazał określone w art. 54 § 2 P.p.s.a. dokumenty, ale z uchybieniem terminu. Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter restrykcyjny, co jest zgodne także z ratio legis uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której tak ustalono terminy postępowania w sprawach prawa dostępu do informacji publicznej oraz jego ochrony sądowej, aby jej udzielenie, odmowa, czy też kontrola sądowa następowała stosunkowo szybko, a tym samym, aby utrzymany był jej prawno - podmiotowy, gwarancyjny charakter. Sąd uznał wniosek M. S. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 1000 zł., biorąc pod uwagę zarówno okoliczność przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, jak stosunkowo istotne uchybienie terminowi przekazania dokumentów. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd rozstrzygnął w pkt 2, na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Na podstawie art. 205 P.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od wniosku, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.