II SO/Gd 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy z wniosku N. F. o wymierzenie grzywny Radzie Miasta z powodu nieprzekazania Sądowi skargi N. F. dotyczącej pisma nr [...] z dnia 4 listopada 2009r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. wymierzyć Radzie Miasta grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych), 2. zasądzić od Rady Miasta na rzecz skarżącej N. F. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotów kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. N. F. skierowała do Urzędu Miasta pismo zatytułowane "skarga" przeznaczone dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W treści skargi kwestionowała treść pisma Rady Miasta nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. skierowanego do N. F. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Adresat nie przekazał pisma sadowi, wyjaśniając N. F. Z kolei wnioskiem z dnia 2 marca 2010 r. N. F. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. o wymierzenie Radzie Miasta G., grzywny określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Zdaniem N. F. organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że skargę poprzedziło pismo z dnia 23 listopada 2009 r. w którym wezwała Radę Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa treści pisma nr [..] z dnia 4 listopada 2009 r. wyznaczając organowi termin 14 dni na odpowiedź. wskazała, że pomimo upływu 30 dni odpowiedzi nie uzyskała. Podała dalej, że odpowiedź organu wystosowana została dopiero pismem z dnia 8 stycznia 2010 r., to jest z przekroczeniem ustawowego terminu. W piśmie z dnia 24 marca 2010 r. skierowanym do tutejszego Sądu N. F. podniosła, że pismo Rady Miasta G. z dnia 8 stycznia 2010 r. stoi w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sprecyzowała, że niniejsza sprawa nie dotyczy interpretacji uchwały tylko innych czynności organu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pismem z dnia 26 marca 2010 r. doręczył Radzie Miasta G. odpis wniosku N. F. o wymierzenie grzywny oraz wezwał organ do złożenia odpowiedzi w terminie 7 dni. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r. podniósł, iż jest on niezasadny. Organ wskazał, w dniu 26 listopada 2009 r. do Urzędu Miasta G. wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa autorstwa N. F. na które organ odpowiedział pismem z dnia 8 stycznia 2010 r. w którym wyczerpująco przedstawił swoje stanowisko. W dniu 22 stycznia 2010 r. do Urzędu Miasta G. wpłynęła skarga N. F. która jednak zdaniem organu nie podlega kontroli sądów administracyjnych w rozumieniu art. 3 § 1 P.p.s.a.. Organ wyjaśnił również, że to powyższy przepis oraz fakt, iż skarga N. F. z dnia 19 stycznia 2010 r. dotyczyła pisma nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. skierowanego przez Przewodniczącego Rady Miasta G. do N. F. spowodował, że skarga nie została przedstawiona do rozpatrzenia Radzie Miasta G. i dalej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi; organ zaś zobligowany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Niezastosowanie się do powyższego obowiązku uzasadniać może wymierzenie organowi przez sąd, na wniosek skarżącego, w trybie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 2.755,48 zł (M. P. 2010/10/104). Tym samym Sąd może wymierzyć grzywnę w wysokości do 27.554,80 zł. W tym miejscu wyjaśnić należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny wszczyna incydentalne postępowanie w ramach toczącego się już postępowania sądowoadministracyjnego. Wyłączną zaś materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków inicjowanych wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Co istotne, kwestia wymierzenia grzywny pozostawiona została uznaniu Sądu, który "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Jak wskazuje się w piśmiennictwie (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259) taka regulacja oznacza, iż sąd administracyjny podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej kwestii powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ przypisanych obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ swoim obowiązkom uczynił zadość. W rozpoznawanej sprawie Rada Miasta G. po dokonaniu analizy skargi uznał, że nie należy jej przekazywać do sądu administracyjnego, gdyż nie podlega ona kontroli tego sądu na podstawie art. 3 § 1 P.p.s.a. Takiego działania organu nie można zaakceptować. W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca wnosi skargę na działanie (bezczynność) określonego organu to obowiązkiem organu jest stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a., przesłanie do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią i materiałami dotyczącymi wniosku. Co istotne, podmiot za pośrednictwem którego wnoszona jest skarga nie jest właściwy do jej oceny, gdyż ocena ta należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Pozostawienie uznaniu organów oceny, czy dana skarga powinna zostać skierowana do sądu administracyjnego, czy też nie, byłoby sprzeczne z celem analizowanych przepisów, które prawo dokonania takiej oceny dają sądowi administracyjnemu, który może w jej wyniku skargę odrzucić jako niedopuszczalną lub nadać jej bieg zgodny z ustawą. Z powyższych względów Sąd, uznając argumenty podniesione we wniosku o wymierzenie grzywny za zasadne, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 złotych. W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. było ewidentne a organ w sposób nieprzekonujący starał się usprawiedliwić swoje błędne postępowanie. Wysokość orzeczonej grzywny Sąd przyjął mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym uwzględnił wadliwy sposób procedowania przez organ, dostrzegając jednakże przy tym przyczyny takiego stanu rzeczy wynikające po części np. z braku precyzyjnego określenia żądania skargi. Nadto wzięto pod uwagę długość przekroczenia terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a., na koniec zaś – niezdyscyplinowanie organu do przestrzegania swoich obowiązków w postępowaniu sądowoadministracyjnym.