II SO/Gd 5/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. – G. o przyznanie prawa pomocy w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia przyznać J. T. – G. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego w sprawie wywołanej wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2010 r., nr [...]. J. T. – G. we wniosku, złożonym przed wniesieniem skargi, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wynika, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku. Jak oświadczyła wnioskodawczyni, nie posiada ona żadnego majątku, przedmiotów wartościowych, ani oszczędności. Mieszka z lokalu komunalnym. Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Oznacza to zatem, że skarżąca z mocy samej ustawy zwolniona jest od konieczności ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, gdyż należy ona do kategorii spraw z zakresu pomocy społecznej. W tej sytuacji referendarz rozważył wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni jedynie w zakresie ustanowienia radcy prawnego, tj. w zakresie częściowym, gdyż z kosztów sądowych jest ona zwolniona z mocy ustawy. Stosownie zatem do treści art. 245 § 3 cytowanej wyżej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie zaś prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z tymże pełnomocnikiem. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 cytowanej ustawy, zgodnie z którą strona obowiązana jest pokrywać koszty wywołane swoim uczestnictwem w sprawie. Rzeczą wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach. Biorąc pod uwagę zawarte we wniosku dane, odzwierciedlające aktualną sytuację majątkową skarżącej: fakt braku dochodów, oszczędności i majątku należało uznać, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania związanych z ustanowieniem pełnomocnika profesjonalnego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Tym samym, spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wskazać też należy, że wniosek niniejszy, wedle intencji wnioskodawczyni, poprzedza złożenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2010 r., nr [...], która do dnia 30 marca 2010 r. nie wpłynęła jeszcze do sądu. Przyznane prawo pomocy będzie zatem skuteczne w postępowaniu wywołanym skargą na wyżej wskazaną decyzję. Z tych względów, na podstawie wskazanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.