III SA/Gd 1/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia 15 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę T. K. na opisaną decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...]. Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego bądź adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych załączonych do wniosku (wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia o stanie zadłużenia, kopii umowy o pracę, dokumentów obrazujących wysokość kosztów utrzymania, faktur dokumentujących zakup leków, dokumentacji medycznej) ustalono, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Aktualnym źródłem dochodu skarżącego jest emerytura wojskowa w wysokości 1 852,42 zł netto miesięcznie. Małżonkowie uzyskują ponadto wynagrodzenie za pracę (skarżący - 884,65 zł netto, zaś jego małżonka - 668,50 zł brutto miesięcznie). Udokumentowane przez wnioskodawcę miesięczne koszty utrzymania (czynsz, opłaty za telefon, gaz, energię elektryczną, telewizję kablową, ubezpieczenie, zakup niezbędnych leków) wynoszą około 1 200 zł. Łączne zadłużenie skarżącego z tytułu pożyczek i kredytów przekracza 45 000 zł, zaś deklarowana wysokość spłacanych z tego tytułu rat z odsetkami wynosi 1 102 zł miesięcznie. Salda kont osobistych skarżącego oraz małżonki na dzień 30.11.2010 r. oraz 7.01.2011 r. były ujemne. Biorąc pod uwagę takie okoliczności faktyczne jak wysokość dochodów przeznaczonych na potrzeby dwuosobowego gospodarstwa domowego w stosunku do udokumentowanych kosztów utrzymania, konieczność ponoszenia stałych wydatków na zakup leków oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca dostatecznie wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.