III SA/Gd 10/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych oddala skargę. J. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego o podanie adresu miejsca zamieszkania Z. K. wskazując, że do wskazania tego adresu został zobowiązany przez Sąd Okręgowy w G.. Dołączył pismo, z którego wynika, że Sąd Okręgowy w G. zobowiązał go do wskazania adresu wyżej wymienionego pod rygorem zawieszenia postępowania. Pismem z dnia 16 września 2008 r. udzielono J. J. żądanej informacji. Następnie J. J. w piśmie z dnia 23 września 2008 r., skierowanym do Urzędu Miejskiego, nawiązując do powyższego pisma stwierdził, że udzielono mu informacji tylko o adresie zamieszkania danej osoby, brak natomiast wskazania danych osobowych, dlatego też wnosi o ich podanie. Decyzją nr [...] z dnia 2 października 2008 r. Prezydent Miasta, powołując się na art. 44 h ust. 2 i art. 44 h ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, odmówił udostępnienia danych Z. K.. Wskazał w uzasadnieniu, że udostępniono wnioskodawcy dane Z. K. wynikające z zobowiązania nałożonego nań przez Sąd Okręgowy w G. tj. dane dotyczące adresu, zaś wobec braku zobowiązania do podania pełnych danych należało odmówić ich podania. Wojewoda decyzją z dnia 14 października 2008 r. nr [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy. Oczywistą omyłkę w oznaczeniu decyzji pierwszej instancji organ odwoławczy sprostował postanowieniem z dnia 2 stycznia 2009 r. Organ odwoławczy oparł rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji na treści art. 44 h ust. 2 i art. 44 h ust. 8 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji udostępnił J. J. dane adresowe dotyczące Z. K. z uwagi na treść zobowiązania , nałożonego przez Sąd Okręgowy w G.. Po udostępnieniu tych danych wnioskodawca wniósł o przekazanie danych innych, niż dane adresowe Z. K., jednak konieczności ich uzyskania nie wykazał, bowiem zobowiązanie Sądu Okręgowego w G. nie obejmowało podania innych danych, niż adresowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Wojewody J. J. wniósł o jej uchylenie stwierdzając, że jest ona wadliwa i wewnętrznie sprzeczna. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że choć w zaskarżonej decyzji Wojewody użyto określenia, iż decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła odmowy udostępnienia danych w zakresie adresu zameldowania, to jednak przebieg całego postępowania został w sposób wyczerpujący przytoczony przez organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wynika z niego w sposób niewątpliwy, że organ pierwszej instancji udostępnił skarżącemu dane adresowe Z. K., odmawiając udostępnienia skarżącemu danych innych, niż adresowe, oraz że organ odwoławczy dokonywał oceny zasadności odmowy przez organ pierwszej instancji udostępnienia skarżącemu danych innych, niż adresowe. Nie doszło wobec tego do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do merytorycznej treści rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że przepis art. 44 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" , w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych. Zawiera on zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych ze zbiorów meldunkowych, jak też zawiera warunki, jakie powinien spełniać podmiot uprawniony do uzyskania danych. Skarżący mógłby uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 2 lub pkt 4 ustawy. Art. 44 h ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że dane ze zbiorów meldunkowych mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym- jeżeli wykażą w tym interes prawny, zaś art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że mogą one być udostępnione innym osobom i podmiotom- jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą. Fakt wydania skarżącemu danych adresowych Z. K. na skutek uznania, że skarżący wykazał interes prawny, nie podlega ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, bowiem odmowa udostępnienia danych dotyczyła danych innych, niż dane adresowe. Skarżący nie wykazał interesu prawnego w żądaniu udostępnienia danych innych niż adresowe ze zbiorów meldunkowych, którego to interesu prawnego istotą jest - najogólniej rzecz ujmując - oparcie go na konkretnej normie prawa materialnego. Skarżący, powołując się na potrzebę uzyskania żądanych danych, nie wskazał żadnej normy prawa materialnego. Nie było wobec tego podstaw do udostępnienia skarżącemu danych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 2 ustawy. Brak było też podstaw do udostępnienia skarżącemu danych ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy. Aby na podstawie tego przepisu można było udostępnić dane, obie wymienione w nim przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Skarżący, poza zgłoszeniem wniosku o dane inne niż adresowe , nie podał żadnego powodu, dla którego udostępnienia tych danych się domaga, ani tym bardziej nie uwiarygodnił swojego interesu faktycznego w otrzymaniu tych danych ze zbiorów meldunkowych. Zobowiązanie przedłożenia danych dotyczących Z. K., nałożone na skarżącego przez Sąd Okręgowy w G. dotyczyło jedynie danych adresowych, nie zaś jakichkolwiek innych danych. Wobec powyższego zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, by uzyskać żądane dane ze zbiorów meldunkowych. W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.