III SA/Gd 10/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. N. – P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia przyznać radcy prawnemu E. N. – P. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) za sporządzenie, w ramach zastępstwa prawnego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy, opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2009 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, m. in. przez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego najpierw – radcę prawnego A. S., a następnie, po zwolnieniu go z obowiązków pełnomocnika tejże strony - radcę prawnego E. N. – P. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r. Sąd oddalił skargę J. J. na opisaną wyżej decyzję Wojewody. W piśmie z dnia 19 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącego stwierdziła, że brak jest podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia oraz złożyła wniosek o zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postepowania. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że wynagrodzenie to nie zostało w żadnej części opłacone. Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni objęła obowiązki pełnomocnika strony po wydaniu wyroku przez sąd, a zatem należało uznać, że sprawy nie prowadził ten sam pełnomocnik w drugiej instancji, co uzasadnia przyznanie 75 % stawki minimalnej. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. b) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za sporządzenie powyższej opinii przysługuje w wysokości 180 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając na względzie powyższe, należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonane czynności przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 22% stawki podatku od towarów i usług daje kwotę 219,60 zł. Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.