III SA/Gd 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy wpisania w ewidencji działalności gospodarczej informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r., działając na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 35 k.p.a., odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy wpisania do ewidencji działalności gospodarczej informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej prowadzonej przez W. N. Organ argumentował, że umieszczenie w rejestrze informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji bądź postanowienia. Dlatego też stronie nie przysługuje zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie domagając się m.in. zawieszenia jego działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Jeżeli chodzi o postanowienia to skarga przysługuje, gdy na takie postanowienie służy zażalenie, bądź kończy ono postępowanie albo rozstrzyga sprawę co do istoty. Zażalenie - o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, służy zakwestionowaniu przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy. W dalszej kolejności umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie kończy sprawy, ani rozstrzyga jej co do istoty. Nadto, Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia na tego typu orzeczenie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2011 r. I OSK 33/11, baza Lex nr 741638). W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie nie należy do aktów, o których mowa art. 3 § 2 p.p.s.a., stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę.