III SA/Gd 100/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 6 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uzupełnionym na urzędowym formularzu w dniu 21 kwietnia 2008 r., skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem, oprócz mieszkania o powierzchni 48,8m2 nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Źródłem dochodów skarżącej jest renta w wysokości 1 166,66 zł brutto, która po dokonaniu potrąceń wynosi 727,22 zł miesięcznie. Jej syn posiada status bezrobotnego bez prawa do zasiłku. Powyższe dane potwierdzają załączone do wniosku kopie decyzji organu rentowego z dnia 21 marca 2008 r. oraz decyzji organu zatrudnienia z dnia 12 marca 2008 r. Na potwierdzenie ponoszonych wydatków, skarżąca dołączyła do wniosku kopie faktur: za energię elektryczną z dnia 11 marca 2008 r. na kwotę 180,81 zł, za usługi telekomunikacyjne z dnia 14 kwietnia 2008 r. na kwotę 108,66 zł, kopie dowodu wpłaty składki ubezpieczeniowej z dnia 26 marca 2008 r. na kwotę 31 zł oraz informację dnia 17 września 2007 r. o wymiarze opłat za użytkowanie lokalu mieszkalnego (327,03 zł miesięcznie). Na wstępie podkreślić należy, iż przy wniesieniu skargi na decyzję w przedmiocie dodatku mieszkaniowego skarżący korzystają z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 262 P.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tej sytuacji, należało rozważyć wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z przepisu art. 245 § 3 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę dane zawarte we wniosku oraz przedłożonych dokumentach źródłowych, uznać należało, że skarżąca wykazała dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za taką oceną przemawia miesięczna wysokość uzyskiwanego dochodu (727,22 zł netto), przeznaczonego na potrzeby dwuosobowej rodziny oraz brak zasobów finansowych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.