III SA/Gd 100/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: uzupełnić wyrok z dnia 17 kwietnia 2009 r. wydany w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 100/09 poprzez dodanie pkt 2 w brzmieniu "zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz A. H. kwotę 44,40 zł (słownie: czterdzieści cztery złote czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania". Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 100/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W w/w wyroku Sąd nie orzekł jednakże o obowiązku poniesienia kosztów postępowania, którymi w omawianej sprawie są koszty przejazdów do sądu skarżącego. Stosowny wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie skarżący złożył po ogłoszeniu wyroku. W myśl art. 157 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisu ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2 powołanego przepisu). W świetle art. 205 § 1 w/w ustawy do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zgodnie zaś z art. 205 § 3 w/w ustawy zasady ustalania wysokości należności przysługujących stronie oraz tryb i sposób ich przyznawania i wypłacania określają przepisy odrębne. W tym wypadku chodzi o dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Przewiduje on możliwość zwrotu kosztów podróży od miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowych oraz z powrotem. Koszty podróży, w rozumieniu art. 4 ust. 1 powołanego dekretu, obejmują z kolei koszty przejazdu środkiem transportu masowego w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji. Skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych i nie był zobligowany do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi. Stąd też w rozpoznawanej sprawie do kosztów postępowania zaliczyć trzeba było jedynie koszty przejazdu skarżącego do Sądu i z powrotem. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (bilet PKP Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście Sp. z o.o., notatka urzędowa z rozmowy z pracownikiem PKS w S.) wynika, że koszty te wyniosły łącznie 44,40 zł. Na powyższą kwotę składają się: kwota za bilet SKM – 31,40 zł w dwie strony oraz kwota za bilet PKS – 13 zł w dwie strony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając w oparciu o przywołane przepisy orzekł jak w sentencji postanowienia.