III SA/Gd 1017/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 16 października 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie określenia cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 24 lipca 2013 r. (nr [...]) o odmowie uchylenia decyzji z dnia 28 grudnia 2012 r. wydanej w sprawie określenia stawki cła antydumpingowego oraz wysokości zobowiązań celno-podatkowych w stosunku do Z. K. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Z. K. (dalej: "strona", "skarżący") – prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w B., za pośrednictwem agencji celnej, dokonał zgłoszenia towaru opisanego jako "siatka z włókna szklanego o wielkości oczka powyżej 1,8 mm i wadze powyżej 35g/m2". Towar przyporządkowano do kodu TARIC 7019 59 00 11 i zastosowano preferencyjną stawkę celną na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia towaru z Malezji (Form A nr [...]) w wysokości 3,5 %. W zgłoszeniu zadeklarowano cło (A00) w wysokości 3.417 zł oraz podatek (B00) w kwocie 23.239 zł. W dniu przyjęcia zgłoszenia tj. 15 listopada 2011 r., obowiązywało Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, poddające ten przywóz rejestracji. (Dz. U. UE L 2011.292.4 z 10 listopada 2011 r.). W związku z treścią art. 2 tego rozporządzenia zgłoszenie zostało zarejestrowane. Po wejściu w życie Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. (tj. w dniu 25 lipca 2012 r.) rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. U. UE L 2012.196.1 z dnia 24 lipca 2012 r.) wszczęto postępowanie w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego. Decyzją z dnia 2 października 2012 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego określił stawkę cła antydumpingowego (A30) w wysokości 62,9 %, kwotę niezaksięgowanego cła antydumpingowego w wysokości 61.403 zł oraz podatek od towarów i usług ciążący na importowanym towarze w wysokości 37.361 zł. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]) utrzymał w mocy ww. decyzję organu niższej instancji. Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, jednak postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r. Sąd odrzucił skargę. W dniu 10 kwietnia 2013 r. strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania wskazując, że zaistniały nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy i nieznane organowi celnemu, a także to, że decyzja organu drugiej instancji z dnia 18 grudnia 2012 r. została wydana bez uzyskania wymaganego stanowiska organu nadzoru budowlanego (art. 240 § 1 pkt 5 i 6 o.p.). Wskazała przy tym na opinię [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] oraz treść art. 43a ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 ze zm.). W ocenie strony importowana z Malezji siatka z włókna szklanego nie była oznakowana znakiem zgodności "CE" lub znakiem budowlanym "B", a zatem nie mogła być wprowadzona do obrotu. W dniu 13 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia 24 lipca 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej - działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – dalej: "o.p.") - odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]). W uzasadnieniu organ podkreślił, że wznowienie postępowania należy ocenić jako wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 i 6 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), lub gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6). Wnioskując o wznowienie postępowania strona stwierdziła m.in., że wszystkie dostawy siatki pochodziły z Malezji i żadna z dostaw nie była oznakowana znakiem "CE" lub znakiem budowlanym "B". W związku z czym, żadna z tych dostaw nie mogła być wprowadzona do obrotu. Zdaniem organu istotne jest, że opinia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] skierowana do Urzędu Celnego w G. Oddział Celny [...] dotyczyła innej sprawy. Mianowicie odnosiła się do zgłoszenia celnego z dnia 19 marca 2012 r. ([...]), a zatem nie mogła wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie w sprawie objętej zgłoszeniem celnym z dnia 15 listopada 2011 r. ([...]). W tej pierwszej sprawie organ celny przystąpił do weryfikacji zgłoszenia pod kątem ewentualnego ominięcia cła antydumpingowego oraz przeprowadził rewizję celną towaru pod kątem oznaczeń na towarze. Zatrzymał towar i zawiesił jego zwolnienie do procedury dopuszczenia do obrotu z uwagi na ujawnione podczas rewizji nieprawidłowości odnoszące się do braku znaku CE bądź B na importowanym towarze, który jest wymagany zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (D. U. Nr 92, poz. 881 ze zm.) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzenia produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (D. Urz. UE L. 218 z 13.8.2008 r.). W toku tego postępowania organ celny wystąpił z wnioskiem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydanie opinii. Na wniosek strony zgłoszenie celne zostało unieważnione, a towar na podstawie dokumentu został objęty procedurą tranzytu do Urzędu Celnego w P. z przeznaczeniem złożenia w składzie celnym i dokonania procedury naprawczej. W sprawie zgłoszenia celnego z dnia 15 listopada 2011 r. strona nie występowała o opinię organu nadzoru budowalnego a towar został zwolniony bez weryfikacji. Twierdzenie strony, że dostawa przedmiotowego towaru nie mogła być wprowadzona do obrotu oraz, że organy celne zwolniły towar, w sytuacji, gdy miały wątpliwości, co do stosowania zakazów i ograniczeń wobec importowanych towarów należało uznać za bezpodstawne. Organ stwierdził, że zgodnie z ww. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. W podsumowaniu organ stwierdził, że żadna z przesłanek wznowieniowych wskazanych przez stronę nie ma wpływu na treść decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r. wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Strona odwołała się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej – działając jako organ odwoławczy – decyzją z dnia 16 października 2013 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 24 lipca 2013 r. Organ odwoławczy stwierdził, że kopia opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] nie może być uznana ani za nowy dowód ani nową okoliczność prawnie znaczącą dla sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]). Abstrahując od faktu, że opinia odnosi się do innego zgłoszenia celnego, organ odwoławczy wskazał na brak jej znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Podkreślił, że wydanie decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, nastąpiło po roku od objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu; w tym czasie siatka podtynkowa znajdowała się poza dozorem celnym, mogła być wykorzystana w sposób dla niej przewidziany bądź zużyta w jakikolwiek inny sposób. Organ celny nie korzystał wówczas z władztwa administracyjnego wobec towaru. Co istotne, postępowanie będące przedmiotem wznowienia nie rozstrzygało o możliwości dopuszczenia do obrotu celnego towaru zgłoszonego według ww. zgłoszenia celnego. Skutek związany ze zmianą statusu celnego i powstaniem długu celnego jest nieodwracalny, tak samo zresztą jak niemożliwe może być odzyskanie towaru, który po dopuszczeniu do obrotu zostanie zużyty. Zgodnie z art. 212 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC), dług celny powstaje nawet wówczas, jeżeli towar objęty jest ograniczeniami lub zakazami. Uwspólnotowienie towaru, który zgodnie z przepisami prawa budowlanego (analogicznie przepisów sanitarnych, weterynaryjnych, o ochronie środowiska, etc.) nie powinien być objęty procedurą dopuszczenia do obrotu, może najwyżej, wymuszać podjęcie postępowań administracyjnych lub karnych przez właściwe organy. W tych okolicznościach żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu w postaci wystąpienia do malezyjskiego producenta towaru na okoliczność zweryfikowania, czy na sprowadzoną siatkę była wydana aprobata techniczna upoważniająca do stosowania oznakowania znakiem zgodności CE lub znakiem budowlanym B, nie zasługiwało na uwzględnienie. Miałoby to bowiem służyć wyjaśnieniu okoliczności niebędących w ogóle przedmiotem postępowania. Organ odwoławczy dodał, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, konieczność uwzględniania stanowiska innego organu administracji publicznej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie określenia należności celnych. Wobec tego również zarzut dotyczący naruszenia art. 240 § 1 pkt 6 o.p. należy uznać za całkowicie niezasadny. Strona nie była zobowiązana dołączyć kopii deklaracji zgodności do zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu. Obowiązek ten dotyczy wyłącznie wyrobów medycznych. W przypadku wyrobów budowlanych objętych prawodawstwem harmonizacyjnym brak jest obowiązku załączania deklaracji zgodności na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego oraz brak jest konieczności deklarowania w polu 44 SAD posiadania kopii deklaracji zgodności. Organ celny nie był zobowiązany zwrócić się do właściwego organu nadzoru rynku o wydanie opinii w sprawie spełnienia przez towar zasadniczych lub innych wymagań. Z. K. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym, ewentualnie uchylenia tych decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nieznane organowi, który wydał decyzję, a przedstawione przez stronę dowody nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia; 2. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 6 o.p. poprzez uznanie, że nie zachodzi sytuacja, iż decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 3. art. 188, art. 216 § 1 i art. 235 o.p. poprzez oddalenie wniosku dowodowego strony pomimo tego, iż dotyczył okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, a okoliczności te nie były stwierdzone innym dowodem. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ w ogóle nie odniósł się do treści opinii z dnia 21 marca 2012 r. nr [...]. Tymczasem podano tam, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych importowana siatka z włókna szklanego z Malezji w związku z zamiarem zastosowania jej jako element składowy złożonych systemów izolacji cieplnej z wyprawami tynkarskimi do ścian zewnętrznych i do wykonania narożników lub listew podtynkowych, bez oznakowania znakiem budowlanym i informacji dodatkowych wskazanych w cytowanej opinii w pkt 1-7, nie nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych i w związku z tym zgodnie z art. 4 ustawy o wyrobach budowlanych w ogóle nie może być wprowadzona do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Pomimo tego, że ww. opinia została wydana w innej sprawie stanowi istotną nową okoliczność nieznaną organowi w niniejszej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że wszystkie dostawy siatki pochodziły z Malezji i żadna z dostaw nie była oznakowana znakiem zgodności CE, lub znakiem budowlanym B. Nieuzasadnione jest stanowisko organu, iż obecnie nie ma możliwości sprawdzenia, czy siatka była oznakowana znakiem budowlanym B lub CE. Istnieje bowiem możliwość zweryfikowania czy na dany wyrób danego producenta lub importera, była wydana aprobata techniczna - czy producent był upoważniony do stosowania wskazanego znaku. Wbrew twierdzeniu organu skarżący wniósł o przeprowadzenie takiej weryfikacji i zwrócenie się do producenta o wskazanie czy dysponował aprobatą techniczną - czy był upoważniony do stosowania znaku B lub CE. Wniosek dowodowy organ oddalił postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. pomimo tego, iż dotyczył okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. W dalszej kolejności skarżący zauważył, że o tym, iż wyrób budowlany nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, świadczą następujące okoliczności: - oznakowanie wyrobu znakiem CE, co oznacza, że dokonano oceny jego zgodności z normą zharmonizowaną albo europejską aprobatą techniczną państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, uznaną przez Komisję Europejską za zgodną z wymaganiami podstawowymi, albo - umieszczenie w określonym przez Komisję Europejską wykazie wyrobów mających niewielkie znaczenie dla zdrowia i bezpieczeństwa, dla których producent wydał deklarację zgodności z uznanymi regułami sztuki budowlanej, albo - oznakowanie znakiem budowlanym, którego wzór określony został w załączniku nr 1 do ustawy o wyrobach budowlanych (art. 5 ust. 1). Zdaniem skarżącego organ nie dopełnił obowiązku w zakresie kontroli przestrzegania ograniczeń i zakazów w zakresie obrotu towarowego realizowanym przy istotnym współudziale innych organów państwowych. Podstawą prawną do działania organów celnych w ramach nadzoru rynku jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008, zaś system nadzoru rynku w Polsce regulowany jest ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności oraz ustawą z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275). Skarżący zacytował art. 6, art. 7 ust. 5 i art. 8 ustawy o systemie zgodności oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. (sygn. akt I GSK 832/10), w którym stwierdzono, że objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu uzależnione jest od wydania przez organ wyspecjalizowany opinii w sprawie spełnienia przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań. Brak oznaczeń produktów znakiem zgodności powoduje, iż istnieją uzasadnione wątpliwości, co powoduje konieczność sporządzenia opinii przez wyspecjalizowany organ. W myśl krajowego prawa celnego, ograniczenie/zakaz obrotu jest podstawą do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie bowiem z art. 21 pkt 3 ustawy - Prawo celne Naczelnik Urzędu Celnego odmawia przyjęcia zgłoszenia celnego, jeżeli objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń. Analogicznie w świetle art. 248 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego WKC, dane towary nie mogą zostać zwolnione, jeżeli organy celne mają wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń. Można stwierdzić, że organ nie dopełnił obowiązku w zakresie kontroli przestrzegania ograniczeń i zakazów w zakresie obrotu towarowego realizowanym przy istotnym współudziale innych organów państwowych, co potwierdza ww. opinia z dnia 21 marca 2012 r. Niezrozumiałe jest przy tym powoływanie się na art. 212 WKC, zgodnie z którym dług celny powstaje nawet wówczas, gdy towar jest objęty ograniczeniami lub zakazami. Skoro towar nie mógł i nie powinien być wprowadzony do swobodnego obrotu, nie powinno nastąpić przyjęcie deklaracji celnej. Towar mógł być objęty procedurą naprawczą oraz w konsekwencji odmienną procedura celną niż procedura dopuszczenia do swobodnego obrotu, z którą wiązały się znaczne należności celne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r. powołał art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. 2012 r., poz.749), zwanej dalej "o.p." - istnienie nowej okoliczności faktycznej i nowego dowodu, nieznanego organowi (tj. opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2012 r.), a także art. 240 §1 pkt 6 o.p. - wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Przedmiotowa decyzja ostateczna utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 października 2012 r. określającą stawkę rozszerzonego cła antydumpingowego, niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów - dla towarów objętych zgłoszeniem celnym [...] z dnia 15 listopada 2011 r. Wynika z powyższego w sposób oczywisty, że decyzje te dokonywały weryfikacji jedynie konkretnych danych ujętych w zgłoszeniu celnym, określając stawkę rozszerzonego cła antydumpingowego, niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego oraz podatek w ww. zakresie. Argumentacja skarżącego, dotycząca istnienia przesłanek wznowieniowych skierowana była tymczasem nie tyle na podważenie właśnie tych danych, a opierała się na twierdzeniu, że w ogóle nie powinno dojść do przyjęcia zgłoszenia celnego z dnia 15 listopada 2011 r. Wynika to ze stanowiska skarżącego, prezentowanego w toku całego postępowania. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący odnosił się do kwestii przyjęcia zgłoszenia celnego - "na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego wyrób budowlany musi spełniać zasadnicze lub inne wymagania". Kwestii tej dotyczyły także fragmenty stanu faktycznego ze sprawy toczącej się przez Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sygn. akt C-138/10), na którą powoływał się skarżący, bowiem dotyczyły one "uchylenia >decyzji< o przyjęciu zgłoszenia celnego". Skarżący wskazywał, powołując się na treść przepisów unijnych i krajowych, że podejrzenie braku spełniania wymagań bezpieczeństwa powoduje zawieszenie dopuszczenia produktu do obrotu; że ograniczenie/zakaz obrotu jest podstawą do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, a wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń powodują, że towary nie mogą zostać zwolnione. Z opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego –"nowego dowodu" miało wynikać (bez dokonywania w tym miejscu oceny, czy wysnute przez skarżącego wnioski są uprawnione), że towar objęty zgłoszeniem nie powinien być dopuszczony do obrotu. Z kolei przesłanka wznowieniowa braku uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu uzasadniana była przez skarżącego stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przyjął, że objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu uzależnione jest od wydania przez wyspecjalizowany organ opinii w sprawie spełnienia przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań (wyrok w sprawie o sygn. akt I GSK 832/10). Z uwagi na stanowisko skarżącego wskazać należy, że - zgodnie z art. 4 pkt 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.1992.302.1 ze zm. – dalej zwanego: "WKC") – "zgłoszenie celne", to czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym, przewidzianym w tym celu wzorem. (...) Do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary (art. 62 WKC). Zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy, pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym (art. 63 WKC). W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. (sygn. akt C- 138/10, LEX nr 988574), który przywołał skarżący, Trybunał zajął stanowisko, że zgłaszający nie może żądać uchylenia sporządzonego przez siebie zgłoszenia celnego, jeżeli zostało ono przyjęte przez organy, jednak na warunkach przewidzianych w art. 66 WKC może zwrócić się o unieważnienie tego zgłoszenia, nawet gdy towary zostały zwolnione. Organy są zobowiązane oddalić wniosek albo unieważnić zgłoszenie. Zgodnie natomiast z przywołanym art. 66 WKC, unieważnienie przyjętego zgłoszenia celnego może mieć miejsce w sytuacji przedstawienia przez zgłaszającego dowodu, że towar został omyłkowo zgłoszony do procedury albo że objęcie towaru procedurą celną nie jest dalej uzasadnione. Mając na uwadze powyższe przypomnieć należy, że postępowanie wznowieniowe służy jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w art. 240 o.p. Organy obu instancji nie stwierdziły w niniejszej sprawie istnienia przesłanek określonych art. 240 § 1 o.p. czyli przesłanek, pozwalających na uchylenie decyzji ostatecznej i orzeczenie co do istoty sprawy bądź umorzenie postępowania. Z poglądem tym należy się zgodzić. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. Istnienie nowej okoliczności czy nowego dowodu, o jakim mowa w art. 240 o.p., musi mieć znaczenie dla bytu decyzji ostatecznej, jednak przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2809/01, LEX nr 82197). Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że granice postępowania rozpoznawczego w sprawie wznowienia postępowania wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Skoro tak, to wskazywana przez skarżącego opinia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dotycząca braku możliwości wprowadzenia do obrotu na terenie Unii Europejskiej siatki z włókna szklanego nie nadającej się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, nie jest żadną nową okolicznością ani nowym dowodem, istniejącym w dniu wydania decyzji, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Postępowanie zakończone decyzją ostateczną nie rozstrzygało o możliwości dopuszczenia przedmiotowego towaru do obrotu celnego, lecz o wysokości cła i podatku. Treść przedmiotowej opinii nie może natomiast w żaden sposób wpłynąć na określenie wysokości stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego, wysokości kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, czy wysokości podatku od towaru i usług z tytułu importu. Zgodzić się w tej sytuacji należy z organem odwoławczym, że opinia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2012 r. nie mogła stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r., bowiem nie miała ona znaczenia dla zawartego w tej decyzji rozstrzygnięcia. W tej sytuacji nie było też podstaw do merytorycznego odnoszenia się przez organy do treści tej opinii, skoro - co do zasady - nie stanowiła ona "nowego dowodu" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Nie było także potrzeby przeprowadzania dowodu w postaci wystąpienia do malezyjskiego producenta towaru, o który wnioskowała strona. Należy podzielić pogląd organu, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika, by przy wydaniu decyzji w przedmiocie określenia wysokości stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego, ostatecznego cła antydumpingowego i podatku od towaru i usług z tytułu importu konieczne było uzyskanie stanowiska innego organu, w szczególności organu nadzoru budowlanego, jak wywodzi skarżący. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów o braku istnienia przesłanek do wzruszenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r. Argumentacja skarżącego, dotycząca istnienia przesłanek wznowieniowych skierowana była w istocie - jak już wyżej wskazano - nie na podważenie konkretnych rozstrzygnięć zawartych w decyzji ostatecznej, lecz na zniweczenie przyjęcia zgłoszenia celnego z dnia 15 listopada 2011 r., które skarżący uznaje za wadliwe. Nadmienić wobec tego należy, że nawet wzruszenie przedmiotowej decyzji ostatecznej nie mogło doprowadzić do wyniku oczekiwanego przez skarżącego, bowiem samo wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego nie zniweczyłoby skutków przyjęcia zgłoszenia celnego, na podstawie którego skarżący uiścił przecież należności celne i podatkowe, tyle że w innej, niższej wysokości. Na marginesie zgodzić się należy także z organem odwoławczym, że brak było podstaw do uznania, że towar objęty omawianym zgłoszeniem celnym nie spełniał odpowiednich norm. W postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie odnotowano na żadnym z jego etapów, by towar nie był prawidłowo oznakowany, a strona nie miała obowiązku dołączania do zgłoszenia celnego (i nie dołączyła) kopii deklaracji zgodności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji dotychczasowej w całości na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. W tej sytuacji Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.