III SA/Gd 1019/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. spraw ze skarg Z. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 października 2014 r. nr [...] z dnia 16 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 16 października 2014 r. (nr [...] i nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego dnia 16 lipca 2014 r. (nr [...] i nr [...]), którymi organ określił kraj pochodzenia towaru, stawkę celną oraz stawkę cła antydumpingowego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 11 sierpnia 2011 r. i zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2011 r. [...] Sp. z o. o. złożyła w imieniu Z. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa [...] Z. K. (dalej: "strona", "skarżący") następujące zgłoszenia celne: - w dniu 11 sierpnia 2011 r. zgłoszenie celne dotyczące siatki z włóka szklanego, importowanej z Malezji. W zgłoszeniu celnym wskazano kod Taric 7019 59 00 10 a kwota długu celnego została określona z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...]. Eksporterem była firma [...] z Malezji. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]; - w dniu 29 sierpnia 2011 r. zgłoszenie celne dotyczące siatki z włókna szklanego, importowanej z Malezji. W zgłoszeniu celnym wskazano kod Taric 7019 59 00 10, a kwota długu celnego została określona z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...]. Eksporterem była firma [...] z Malezji Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. W związku z raportem końcowym Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr [...] (który wpłynął do organu w dniu 26 lipca 2013 r.) oraz materiałem uzupełniającym do raportu OLAF w postaci raportu z misji nr [...] (który wpłynął do organu w dniu 9 czerwca 2014 r.) zostały wszczęte postępowania w sprawie stawki cła antydumpingowego ww. zgłoszeń celnych - postanowienia z dnia 11 czerwca 2014 r. Decyzjami z dnia 16 lipca 2014 r. (nr [...] i nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego dla: I. zgłoszenia nr [...] z dnia 11 sierpnia 2011 r.: 1. określił dla towarów objętych tym zgłoszeniem kraj pochodzenia Chiny; 2. stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %; 3. niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 5.556 zł; 4. stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 62,9 % z dodatkowy kodem Taric - B999; 5. niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 99.853 zł; 6. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ustawy - Prawo od kwoty wskazanej w pkt 3 oraz pkt 5. II. zgłoszenia nr [...] z dnia 29 sierpnia 2011 r.: 1. określił dla towarów objętych tym zgłoszeniem kraj pochodzenia Chiny; 2. stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %; 3. niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.199 zł; 4. stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 62,9 % z dodatkowy kodem Taric - B999; 5. niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 57.502 zł; 6. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ustawy - Prawo od kwoty wskazanej w pkt 3 oraz pkt 5. W podstawach prawnych decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej: "o.p.", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit. g, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) - dalej: "WKC", rozporządzenie Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 287), rozporządzenie Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 43/9 z dnia 17.02.2011 r.), art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 204/1 z dnia 9.08.2011 r.). W uzasadnieniach decyzji organ celny wskazał, że w dniu 26 lipca 2013 r. do organu wpłynął raport końcowy OLAF nr [...] z przeprowadzonego dochodzenia dotyczącego eksportu chińskich tkanin siatkowych. Dochodzenie OLAF przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, iż towar deklarowany jako pochodzący z Malezji, faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. Celem unijnej misji było zbadanie wspólnie z Ministerstwem Handlu Międzynarodowego i Przemysłu Malezji (dalej: "MITI"), czy tkaniny siatkowe z włókien szklanych importowane z Malezji faktycznie pochodzą i posiadają deklarowane w Unii Europejskiej malezyjskie pochodzenie. Misja OLAF ujawniła rozmiar stosowanego przez malezyjskich dostawców procederu omijania ceł antydumpingowych nałożonych na siatkę z włókna szklanego pochodzącą z Chin. W ramach misji ustalono, że łącznie 744 kontenery tkanin siatkowych z włókien szklanych, które zadeklarowano jako pochodzące z Malezji, w rzeczywistości pochodziły z Chin. Takie tkaniny siatkowe były przywożone z Chin do Strefy Wolnego Handlu w Porcie Klang (FCZ) i po przeładunku były wysyłane do Unii Europejskiej, gdzie były niepoprawnie deklarowane jako pochodzące z Malezji. Identyfikacja była możliwa na podstawie danych przekazanych przez Kapitanat Portu Klang. Dalszym celem misji było przeprowadzenie dodatkowych dochodzeń w celu określenia pochodzenia pozostałych przesyłek. Efektem był raport OLAF nr [...]. Na podstawie zgromadzonych dokumentów organ uznał, że towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami pochodził z Chin a nie z Malezji, co spowodowało ominięcie środków taryfowych obowiązujących w momencie importu w stosunku do towaru faktycznie pochodzącego z Chin. Dla towaru kwalifikowanego do kodu Taric 7019 59 00 10 stawka cła antydumpingowego ostatecznego zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011, określona dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, została utrzymana na poziomie określonym dla cła tymczasowego, tj. 62,9 %. Strona odwołała się od ww. decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że naruszają one m.in. art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, lit g, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 WKC, art. 72 i art. 74 rozporządzenia wykonawczego do WKC, rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010, rozporządzenie Komisji (UE) nr 138/2011, art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. W ocenie strony, organy celne nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny spraw posługując się nieprzekonywującymi dowodami, nie wykazały, że towar faktycznie pochodzi z Chin a nie z Malezji. Podkreśliła również, że malezyjski dostawca nie informował jej o pochodzeniu towaru z Chin. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia z dnia 16 października 2014 r. (nr [...] i nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzje organu niższej instancji. Organ odwoławczy powtórzył, że misja OLAF ujawniła rozmiar stosowanego przez malezyjskich dostawców procederu omijania ceł antydumpingowych nałożonych na siatkę z włókna szklanego pochodzącą z Chińskiej Republiki Ludowej. Efektem końcowym misji był raport OLAF nr [...] oraz raport uzupełniający nr [...]. Zespół misji był wspierany przez organy malezyjskie: MITI, Kapitanat Portu Klang i Królewską Malezyjską Służbę Celną, poprzez przeprowadzenie wspólnego dochodzenia. MITI koordynowało wspólne działania w trakcie trwania misji i zapewniało dostęp do stosownych dokumentów. Zarząd Portu Klang i służby celne udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając jednocześnie procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego, Wolnej Strefy Handlowej (FCZ) w Porcie Klang, jak i Głównego Obszaru Celnego Malezji, tj. Malezyjskiego Obszaru Celnego. Z ujawnionych informacji wynika, że w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ w Porcie Klang - zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej. Dozwolone jest jedynie wykonywanie prostych czynności komercyjnych takich jak handel, dzielenie, pakowanie przepakowywanie, sortowanie, etykietowanie itp. W związku z tym w obszarze tym nie mogła mieć miejsca jakakolwiek produkcja lub proces nadający towarom pochodzenie. W FCZ Portu Klang obowiązują następujące procedury, zarządzane i nadzorowane wyłącznie przez Zarząd Portu Klang: ZB1 - wejście towarów do strefy FCZ z zagranicy, ZB2 - wyjście towarów ze strefy FCZ za granicę, ZB3 - przeładunek towarów w FCZ (bez przeładowywania towarów z kontenera do kontenera), ZB4 - wnioski o czynności komercyjne, takie jak: dzielenie, pakowanie, przepakowywanie, sortowanie, klasyfikowanie, etykietowanie, ponowne etykietowanie oraz naprawa towarów znajdujących się w przechowywaniu i tranzycie. Deklaracje ZB1 i ZB2 zawierają szereg danych takich jak kraj pochodzenia/wysyłki, nadawcę, odbiorcę, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy itp. Natomiast w momencie transferu pomiędzy FCZ a Głównym Obszarem Celnym Malezji, towary muszą zostać zadeklarowane w Malezyjskim Urzędzie Celnym. W ramach dochodzenia misja ustaliła istnienie następujących procedur celnych: K1 - import towarów na Główny Obszar Celny Malezji, K2 - eksport towarów z Głównego Obszaru Celnego Malezji, K8 - tranzyt towarów pomiędzy strefami wolnocłowymi albo wolnymi strefami. Przed misją [...] OLAF przedstawił Kapitanatowi Portu Klang wykaz kontenerów z tkaninami siatkowymi z włókien szklanych wysyłanymi z Malezji, które nie zostały zidentyfikowane w stosownych danych ZB1/ZB2 dotyczących przewozu, uzyskanych w trakcie trwania misji [...]. OLAF zaproponował Kapitanatowi Portu przeprowadzenie szczegółowego dochodzenia w celu określenia ich ruchów w Porcie Klang. Kapitanat Portu Klang przedstawił wyniki swojego dochodzenia. Stosowne kopie ZB1 i ZB2 pobrane przez Kapitanat od operatorów ekonomicznych i przedstawione zespołowi misji wskazywały, że towary zadeklarowane w ZB1 posiadały kody taryfy: 702000900, 760691000 i 830249900. Kody towarowe HS mające zastosowanie do tkanin siatkowych z włókien szklanych to: 701951, 701959, 701940. Dalej przekazał wyciąg zawierający dane (eksportowe ZB2) dotyczące 258 kontenerów z produktem zadeklarowanym pod kodem towarowym 702000900. Prawie wszystkie z nich (256) dotyczyły zgodnie z opisem tekstowym, tkanin siatkowych z włókien szklanych eksportowanych do Unii Europejskiej, które w rejestrach importowych krajów członkowskich deklarowano do kodów: 701951 oraz 701959. Towary wchodzące do FCZ w Port Klang z zagranicy są wykazywane w rejestrze ZB1, natomiast towary wychodzące z FCZ są wykazywane w rejestrze ZB2. Jeżeli przeładowywane towary wychodzą z FCZ w Port Klang za granicę nadawca jest zobowiązany złożyć deklarację ZB2, w której wykazuje się odpowiadający jej numer deklaracji ZB1. Jest to dodatkowe narzędzie służące kontroli przepływu towarów w FCZ. Tak więc, jeżeli towary zostały wykazane w rejestrze ZB1 a następnie w rejestrze ZB2 oznacza to, że zachowały one swoje pochodzenie. Deklaracje te zawierają szereg danych takich jak: kraj pochodzenia/przeznaczenia, nadawca, odbiorca, numery kontenerów, nazwa statku, morski list przewozowy itp. dotyczące towarów w nich ujętych, pozwalające na identyfikację towarów. W trakcie trwania misji OLAF dokonał zestawienia danych dotyczących tkanin siatkowych z włókien szklanych wysłanych z Chin znajdujących się w rejestrze ZB1 obejmującym towary wchodzące do FCZ Port Klang z zagranicy z danymi zawartymi w rejestrze ZB2 zawierającym dane dotyczące towarów wychodzących ze FCZ w Port Klang (informacje zawarto w załączniku nr 6 do raportu OLAF nr [...]). Objęty zgłoszeniem celnym o numerze [...] towar, został przywieziony z Malezji w kontenerach o nr [...], [...]. Przy porównaniu deklaracji ZB1/ZB2 w tym m.in. nr kontenera oraz masy, ilości opakowań towaru i kraju pochodzenia wynika, że sporne towary zostały zarejestrowane w FCZ jako towar przywieziony z Chin wg. Deklaracji [...], a następnie po przeładunku do kontenera o powyższym numerze wywiezione do Polski wg deklaracji [...]. Objęty zgłoszeniem celnym o numerze [...] towar, został przywieziony z Malezji w kontenerze o nr [...]. Przy porównaniu deklaracji ZB1/ZB2 w tym m.in. nr kontenera oraz masy, ilości opakowań towaru i kraju pochodzenia wynika, że sporne towary zostały zarejestrowane w FCZ jako towar przywieziony z Chin wg. Deklaracji [...], a następnie po przeładunku do kontenera o powyższym numerze wywiezione do Polski wg deklaracji [...]. W obu przypadkach niezgodnie ze stanem faktycznym zadeklarowano jako kraj pochodzenia Malezję. Przeładunek miał na celu ukrycie faktycznego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Organ odwoławczy podkreślił, że raport OLAF, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Treść takiego dokumentu nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie dowodowe. W dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu zaklasyfikowanego do kodu Taric 7019 59 00 10, pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. ustalające środek taryfowy w postaci cła antydumpingowego (A30) w wysokości 62,9 %. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych strony, gdyż okoliczności sprawy były prawidłowo ustalone. W szczególności strona nie przedstawiła dowodu przeciwko danym zawartym w powołanym raporcie OLAF. Nadto sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawach został przez organ celny oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona nie świadczy o naruszeniu art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Z. K. zaskarżył wyżej opisane decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się ich uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: naruszenie art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, lit. g, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 WKC, art. 72. art. 74 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z 16.02.2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 43/9 z dnia 17.02.2011 r.) art. 1 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. - poprzez zastosowanie przepisów dotyczących przywozu towarów z Chińskiej Republiki Ludowej, w sytuacji gdy skarżący sprowadzał towar z Malezji; naruszenie art. 122 i art. 121 § 1, 123, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 235 o.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie i ustalenie stanu faktycznego spraw, a także prowadzenie postępowań w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapoznanie się z całym materiałem dowodowym i raportem OLAF wraz z załącznikami; naruszenie art. 122 i art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 235 o.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie i ustalenie stanu faktycznego spraw, a także prowadzenie postępowań w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie się na nieprzetłumaczonych dowodach, nieujawnionych w całości i niezałączonych do akt sprawy, zawierających w sobie sprzeczności uniemożliwiające jednoznaczne ustalenie faktów, niepodważających wiarygodność dokumentu urzędowego jakim jest świadectwo pochodzenia FORM A - wystawione przez władze malezyjskie; naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 122 i art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 235 o.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie i ustalenie stanu faktycznego spraw, a także prowadzenie postępowań w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w wyniku zastosowania z mocą wsteczną przepisów dotyczących przywozu towarów z Chińskiej Republiki Ludowej, w sytuacji gdy skarżący sprowadzał towar z Malezji, i nie obowiązywały przepisy czy ostrzeżenia o możliwości obchodzenia cła antydumpingowego oraz poprzez przerzucenie na skarżącego odpowiedzialności, w sytuacji gdy działał on w dobrej wierze, co do pochodzenia towaru z Malezji; naruszenie art. 188, art. 216 § 1 i art. 235 o.p. poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego pomimo tego, że dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla spraw, a okoliczności te nie były stwierdzone innymi dowodami; naruszenie art. 121 § 1, art. 123 § 1 i art. 200 w zw. z art. 235 o.p. poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, umożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie wyznaczenie skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - w trybie art. 200 o.p., po zgromadzeniu całego materiału dowodowego i wpływie wszystkich pism i wniosków. W uzasadnieniach skarżący wskazał, że jedyny udostępniony mu załącznik nr 6 raportu OLAF nr [...] w postaci nie przetłumaczonych na język polski tabelek nie może być dowodem w sprawie z uwagi na nieudostępnienie go w języku urzędowym - polskim. Nadto zawiera w sobie niedające się usunąć sprzeczności i nie pozwala jednoznacznie przypisać przywiezionych z Chin partii towaru do skarżącego. W szczególności test przypisania towarów ZB1, ZB2 - prawdopodobnie chodzi o tabelę match_ZB2_ZB1.ZB2.Consignee - (czego nie można jednak zweryfikować z uwagi na nieprzetłumaczenie tekstu na język polski i nieokazanie skarżącemu pozostałych załączników w tym zał. 1 "uwag objaśniających", zał. 2 "danych przekazanych przez Port Klang dot. pochodzenia towarów" czy zał. 3 "dopasowania ZB2 z ZB1") wskazuje, że tylko w jednym przypadku przypisano towar przywieziony z Chin do Malezji do skarżącego. W pozostałych pozycjach ww. tabeli jako odbiorcy występują inne podmioty. Fragmentarycznie przetłumaczony i zawierający sprzeczności załącznik 6 raport OLAF nie może być podstawą podważania autentyczności i prawidłowości dokumentu urzędowego jakim jest świadectwo pochodzenia FORM A. Co istotne, w żadnym miejscu raportu OLAF nie znajduje się zwrot, że władze malezyjskie przyjmują wskazany raport jako swój. Fakt współpracy przy sporządzaniu raportu nie wskazuje, iż jego końcowa treść została przez władze malezyjskie zaakceptowana i przyjęta jako swoja, co jest niezbędnym warunkiem uznania raportu jako dowodu w sprawach. Zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt C-39/07, wyniki kontroli po zwolnieniu towarów dotyczącej prawidłowości pochodzenia towarów i polegającej na dochodzeniu przeprowadzonym przez Komisję, a dokładnie przez OLAF, w tym państwie i na jego zaproszenie, wiążą organy państwa członkowskiego, do którego zostały wwiezione towary, jeżeli organy te otrzymały dokument jednoznacznie uznający, iż to państwo uznało wyniki za swoje. Przeciwko wiarygodności raportu i traktowaniu go jak dokumentu urzędowego - protokół kontroli sporządzonego przez organ kontroli, przemawia także fakt, że skarżący nie miał możliwości zgłoszenia zastrzeżeń do takiego protokołu ani nie miał możliwości udziału w postępowaniach. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem możliwość retrospektywnego zaksięgowania cła w przypadku podejrzenia obchodzenia cła poprze wysyłkę towaru z innego kraju jest ograniczona czasowo, to znaczy może nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania dotyczącego możliwości obchodzenia cła (zasada zagrożenia). Zasada zagrożenia polega na tym, że zgłaszający winien mieć - już na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego w procedurze dopuszczenia do swobodnego obrotu - przynajmniej świadomość, że istnieje zarzut stosowania w obrocie konkretnymi towarami, z konkretnym pochodzeniem cen dumpingowych. Bez tego organ celny nie ma prawa do wydania decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu cła. Zasada zagrożenia realizuje się poprzez wejście w życie stosownego rozporządzenia Komisji UE. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 z 9 listopada 2011 r. dotyczące rejestracji towarów przywożonych z Malezji weszło w życie 11 listopada 2011 r., zatem po dokonaniu ww. zgłoszeń celnych. Zgodnie z orzecznictwem "polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom założeniach - obejmujących także stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną - nie sięgająca jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Gwarancje praw zainteresowanych wynikają z objęcia rejestracją i co za tym idzie późniejszym obciążeniem cłem z mocą wsteczną jedynie towarów sprowadzonych po wejściu w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie (nr 1135/2011)" (por. wyroki WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 386/13 oraz w sprawie III SA/Gd 95/13). W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. Sąd, na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Gd 1019/14 oraz III SA/Gd 1020/14 (dotyczące ww. decyzji) i prowadzić pod wspólną sygnaturą III SA/Gd 1019/14. W pismach procesowych z dnia 3 i 10 czerwca 2015 r. złożonych w dniu rozprawy w skarżący ponowił postawione organom celnym zarzuty zaznaczając m.in., że raporty OLAF powołują się na wiele załączników, z którymi zapoznanie się umożliwia zrozumienie ich treści. Ponadto, udostępniony stronie i nieprzetłumaczony na język polski załącznik nr 6 zawiera sprzeczności i nie pozwala na jednoznaczne przypisanie przywiezionego towaru stronie, gdyż w kolumnie match_ZB2_ZB1.ZB2 Consignee jako odbiorcy występują inne podmioty. W pismach procesowych z dnia 23 czerwca 2015 r. i z dnia 8 lipca 2015 r., stanowiących odpowiedź na ww. pisma skarżącego, organ podniósł, że na potrzeby prowadzonych postępowań wykorzystano załącznik nr 6 i z jego analizy można jednoznacznie wywnioskować, że towar pochodził z Chińskiej Republiki Ludowej, a nie z Malezji. Załącznik ten umożliwia przypisanie każdej partii towaru pochodzącego i przywiezionego z Chin do odbiorcy towaru w Polsce, którym była strona skarżąca. Prześledzenie drogi importowanych towarów nie nastręcza trudności. Treść w nim zawarta nie została w żaden sposób podważona. Uzyskanie natomiast od MITI świadectw pochodzenia było spowodowane nadużyciami, które miały na celu uzyskanie malezyjskiego pochodzenia towarów. Deklarowanie innych nadawców dla Zarządu Portu Klang oraz innych dla Urzędu Celnego Malezji oraz MITI doprowadziło do uzyskania świadectw GSP na podstawie fałszywych informacji, a użycie różnych nazw firm uniemożliwiło MITI weryfikację świadectw. W toku postępowania odwoławczego dane z załącznika nr 6 zostały dodatkowo wydrukowane na kartach formatu A4, w poziomie zamiast w pionie, w formie tabeli, przy użyciu mniejszej czcionki. Tytuły (nazwy) rubryk ujętych w tabeli sporządzonej w formacie Excel, nie zostały przetłumaczone na język polski, jednak nie ulega wątpliwości, że na podstawie treści ujętych w poszczególnych rubrykach, ich identyfikacja i zrozumienie nie stanowi trudności. Dalej organ wyjaśnił, że nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów, gdyż nie przyczyniłoby się to do odmiennego rozstrzygnięcia badanej sprawy, zaś strona nie przedstawiła dowodu przeciwko danym zawartym w Raporcie OLAF. Organ zaznaczył, że ocenie poddane zostały wszystkie zgromadzone dokumenty, w tym świadectwo pochodzenia Form A. Jakkolwiek autentyczność tego dokumentu w istocie nie została zakwestionowana, to jednak jak wynika ze zbieżnych ustaleń OLAF i MITI świadectwo to zostało wydane w oparciu o fałszywe informacje dostarczone przez eksportera malezyjskiego. Nie można zatem mówić o błędzie zagranicznego organu celnego, który stanowiłby podstawę do odstąpienia od retrospektywnego księgowania należności celnych (art. 220 ust. 2 lit. b WKC). Wskazanie innych podmiotów w kolumnie match_ZB2_ZB1.ZB2 Consignee świadczy jedynie, o tym że malezyjski podmiot dopełniając formalności w Porcie Klang deklarował, że odbiorca towaru będzie inny podmiot i wykazywał błędne jego dane, co miało utrudnić wykrycie istniejącego procederu. W pismach procesowych z dnia 22 września 2015 r. strona podtrzymała dotychczasowe reprezentowane stanowisko. Ponadto powołała się na zapadłe w tut. Sądzie wyroki w sprawach sygn. akt III SA/Gd 830/14 i III SA/Gd 778/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego towaru nie jest Malezja, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia - nakładające cło antydumpingowe. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka podtynkowa z włókna szklanego, zaklasyfikowana do kodu TARIC 7019 59 00 10. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowych zgłoszeń celnych, tj. w dniu 11 i 29 sierpnia 2011 r., pochodzącego z Malezji, zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %. Wobec przedmiotowego towaru zastosowano stawkę preferencyjną w wysokości 3,5 %, na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie. I tak, w dacie przyjęcia zgłoszeń celnych dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, pochodzącego z Chin, obowiązywało Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. L 204/1 z dnia 9 sierpnia 2011 r.) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka w wysokości - 62,9%. Przedmiotowe rozporządzenie weszło w życie w dniu 10 sierpnia 2011 r. Natomiast na mocy wcześniejszego Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE.L.2011.43.9), został nałożony na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objętych m.in. kodem 7019 59 00 10, obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego. Z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził wspólne dochodzenie w Malezji z udziałem urzędników Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii i kompetentnych władz malezyjskich. Z dochodzenia sporządzono raport końcowy nr [...], który przedłożono organom celnym państw Unii Europejskiej, także Polski. Do Urzędu Celnego raport ten wpłynął w dniu 26 lipca 2013 r. Następnie w wyniku dodatkowego dochodzenia (przeprowadzonego z uwagi na brak powiązania wszystkich przesyłek zarejestrowanych w Wolnej Strefie Handlu Portu Klang i wysłanych do Unii Europejskiej) został sporządzony raport nr [...], który wpłynął do Urzędu Celnego w dniu 9 czerwca 2014 r. Raport ten stanowił podstawę do wszczęcia w dniu 11 czerwca 2014 r. postępowania w niniejszych sprawach. Na treści tego raportu oparły się organy celne ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach miały niepreferencyjne pochodzenie chińskie. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Obecnie Rozporządzenie Nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji - art.11 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym mającym na celu przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Raporty te mają charakter dokumentu urzędowego - stanowią dowód -zrównany z protokołami kontroli. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że sporządzone przez inspektorów OLAF wskazane powyżej raporty stanowiły dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie polskie władze krajowe - w pełni autonomicznym - postępowaniu celnym ukierunkowanym na przeprowadzenie zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedura dopuszczenia do obrotu tkaninę siatkową. Dowód ten podlegał, wbrew stanowisku reprezentowanemu przez organy, ich ocenie na zasadach ogólnych. Raport OLAF opisuje w szczegółowy, jasny i przejrzysty sposób mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu (FCZ) w Port Klang, w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim. W raporcie czytelnie opisano nie tylko obowiązujące w porcie procedury, ale powiązano konkretne partie materiałów wysłane w kontenerach o konkretnych numerach z ich przeładunkiem do innych kontenerów, których numery także wskazano. Dokonano przypisania konkretnych towarów numerom w rejestrze ZB1 i następnie w rejestrze ZB2. Deklaracje te - ZB1 i ZB2 - zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia czy przeznaczenia, nadawca, odbiorca, ilość kontenerów, statek, itp. Zarząd Portu Klang i Urząd Celny Malezji udostępniły misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Stefy Handlowej (FCZ) w Porcie Klang, jak i Głównego Obszaru Celnego Malezji. Zarząd Portu Klang potwierdził, że gdy dana przesyłka jest zarejestrowana w rejestrze ZB1, a następnie odpowiadającym mu rejestrze ZB2, oznacza to że nigdy nie została ona przeniesiona ze strefy FCZ do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Z uzyskanych informacji wynikało również, że w Porcie Klang zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej (nie może mieć miejsca jakakolwiek produkcja lub proces nadający towarom pochodzenie). Ponadto, podczas misji kontynuacyjnej, Kapitanat Portu Klang przedstawił zespołowi misji wyniki swojego dochodzenia dotyczące kontenerów z wykazu przesłanego przez OLAF, w tym kopie ZB1 i ZB2 odnoszące się do kontenerów z tkaninami siatkowymi z włókien szklanych pobrane od operatorów ekonomicznych, które m.in. wskazywały, że towary zadeklarowane w ZB1 posiadały inne oznaczenia taryfowe: 702000900, 760692000 i 830249900. Kody towarowe HS mające zastosowanie do tkanin siatkowych z włókien szklanych to: 701951, 701959, 701940. Dodatkowo Kapitanat przekazał m.in. dane (eksportowe) ZB2, dotyczące kontenerów z produktem zadeklarowanym pod kodem towarowym 702000900. Kontenery te dotyczyły tkanin siatkowych z włókien szklanych eksportowanych do UE, które w rejestrach Krajów Członkowskich deklarowano do kodu: 701951, 701959. Analizując dane i porównując opis towaru, ilość opakowań i masę brutto, a także numery kontenerów, funkcjonariusze powiązali przesyłki przekazane przez kraje członkowskie ze stosownymi danymi z rejestrów prowadzonych w Wolnej Strefie Handlu (FCZ) Portu Klang ZB1/ZB2. Dopasowanie przeprowadzono na podstawie ww. danych, w tym w oparciu o numery kontenerów, zawartych w ZB1/ZB2, a wyniki końcowych ustaleń zawarte zostały w załączniku nr 6 do raportu z misji kontynuacyjnej nr [...] (dalej również - jako załącznik nr 6). Należy tu zaznaczyć, że ustalenia zwarte w raporcie OLAF zostały dokonane w oparciu o dane i informacje uzyskane przez funkcjonariuszy misji od Kapitanatu Portu Klag i Urzędu Celnego Malezji. W kwestionowanych przez stronę decyzjach organy celne wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego, numer przypisanej im deklaracji ZB1, numery kontenerów, do których towar przeładowano i numer deklaracji ZB2, w której kontenery te zostały ujęte. Jak też przypisano towary, przywiezione z Chin w kontenerach o konkretnych numerach, do konkretnych zgłoszeń celnych dotyczących towarów wysłanych z Portu Klang jako towary o pochodzeniu malezyjskim. Trzeba podkreślić, że mimo słusznie podnoszonych przez skarżącego nieścisłości w określeniu odbiorcy towaru w załączniku nr 6 (w tabeli w kolumnie match_ZB2_ZB1.ZB2 Consignee), to dane zawarte w tym załączniku pozwalają na określenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Innymi słowy pozwalają one na "prześledzenie" podróży kontenera i znajdującego się w nim towaru, a w konsekwencji również na przypisanie jego odbiorcy. I tak, objęty zgłoszeniem celnym o numerze nr [...] z dnia 11 sierpnia 2011 r. towar zgodnie z w treścią załącznika nr 6 do raportu z misji kontynuacyjnej nr OF/2013/0450/B1 - został zarejestrowany w Wolnej Sferze Handlowej (FCZ) Portu Klang według deklaracji [...] jako przywieziony z Chin statkiem [...], następnie po przeładunku z kontenerów o nr [...], [...] do kontenerów o nr [...],[...] wysłany do Unii Europejskiej statkiem [...] według deklaracji [...]. Podobnie jak objęty zgłoszeniem celnym o numerze [...] z dnia 29 sierpnia 2011 r. towar, zarejestrowany w Wolnej Sferze Handlowej (FCZ) Portu Klang według deklaracji [...] jako przywieziony z Chin statkiem [...], następnie po przeładunku z konteneru o nr [...] do konteneru o nr [...] wysłany do Unii Europejskiej statkiem [...] według deklaracji [...]. Ponadto, co istotne, jak wynika z treści załączonych do przedmiotowych zgłoszeń celnych dokumentów: BILL OF LADING (konosamentów morskich) jako obiorca towarów ujętych w kontenerach, tj. [...],[...] i [...] został wskazany [...] Z. K. - skarżący (vide: karta 27 i 24 akt administracyjnych). Przedmiotowe kontenery są wymienione w tych dokumentach. Tym samym tożsamość odbiorcy towaru nie może nasuwać jakichkolwiek wątpliwości, co pozwala na przypisane przywiezionych z Chin partii towaru do skarżącego. Zatem towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji są tymi samymi towarami, a ich przeładunek w Porcie Klang miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Podobnie jak wprowadzanie towaru do Wolnej Strefy Handlu pod zmienionym kodem towarowym czy wadliwe oznaczanie jego odbiorcy. W zaskarżonych decyzjach podniesiono, że w rejestrach importowych i eksportowych dotyczących ruchów kontenerów w Wolnej Strefie Handlowej (FCZ) Portu Klang nie zawsze deklarowano prawidłową klasyfikację towaru czy faktycznego odbiorę w Unii Europejskiej. Jednak fakt wpisania w deklaracjach ZB1/ZB2 niewłaściwego kodu taryfy oraz odbiorcy nie przesądził o braku możliwości identyfikacji konkretnej przesyłki. Na dokonanie prawidłowej identyfikacji pozwalały ww. dane dostępne w tych rejestrach, w tym numery kontenerów. Obie deklaracje zawierają dane o numerach kontenerów, wobec czego nie przysparza problemu ustalenie, w których kontenerach towar wprowadzono do Portu Klang i kontenerów, w których miejsce to opuściły. W tym kontekście należy też przyjąć, że nieścisłości w oznaczeniu odbiorcy towaru zawarte w załączniku nr 6 były: po pierwsze - wynikiem celowych działań, które miały nie pozwolić na identyfikację towaru i jego pochodzenia, po drugie - w żadnym wypadku okoliczności te nie mogą podważyć faktu, że towar zgłoszony do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu w Polsce, znajdujący się w kontenerach o numerach [...],[...] i [...], to ten sam towar, który został przywieziony z Chin i wieziony na obszar FCZ Portu Klang w kontenerach o numerach: [...], [...] i [...]. W konsekwencji też merytoryczna treść Raportu nie może budzić wątpliwości zwłaszcza, że załącznik nr 6 do raportu z misji kontynuacyjnej nr [...] został sporządzony w oparciu o uzyskane od Kapitanatu Portu Klang i od Urzędu Celnego Malezji dane i informacje, po ich analizie przez funkcjonariuszy OLAF. Podobnie jak raport końcowy. W ocenie Sądu stanowiły one wiarygodny i wystarczający dowód, na podstawie którego możliwe było dokonanie przyporządkowania kontenerów, w których przedmiotowy towar opuścił Chiny i kontenerów, w których towar ten następnie, po przeładowaniu do innego kontenera w Malezji - bez jakiejkolwiek obróbki nadającej mu malezyjskie pochodzenie - został przywieziony do Polski. Z tego powodu należy uznać za chybiony zarzut naruszenia przez organy art. 2 Konstytucji RP oraz przepisów art. 122, art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, gdyż zgromadzony przez organy materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy i uznania, że w rzeczywistości towar pochodził z Chin, a nie jak wskazano w zgłoszeniu celnym - z Malezji. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że postępowanie prowadzono w oparciu o dokumenty nieprzetłumaczone na język polski, a mianowicie załącznik nr 6, to odnosi się on jedynie do nazw (tytułów) rubryk ujętych w formie tabeli - dotyczących dat, numerów, danych liczbowych, nazw własnych. Jednak nie można uznać, aby uchybienie organów celnych w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z powyżej dokonanych rozważań. Ponadto takiego wpływu strona nie wykazała. Mimo, że tytuły (nazwy) rubryk ujętych w tabeli nie zostały przetłumaczone na język polski, to nie ulega wątpliwości, że na podstawie treści ujętych w poszczególnych rubrykach, ich identyfikacja i zrozumienie nie stanowi trudności. Trzeba zgodzić się z organem, że są to dane dotyczące importowanych przez stronę towarów i wynikające z dokumentów odnoszących się do nich. Są to wyrażenia powszechnie występujące w obrocie towarowym w handlu z zagranicą w wersji angielskiej m.in. w fakturach, w listach przewozowych czy w kontraktach. Zawierają one zasadniczo daty, numery, dane liczbowe oraz nazwy własne. Jednak podstawowym zarzutem podnoszonym przez skarżącego był brak udostępnienia i tym samym uniemożliwienie zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z całym raportem OLAF wraz ze treścią wszystkich załączników, w tym zwłaszcza załącznika nr 3. Należy wobec tego zauważyć, że skarżący miał w toku postępowania przed organami dostęp do całości materiału dowodowego - istotnego - z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a mianowicie załącznika nr 6 do raportu z misji kontynuacyjnej nr OF/2013/0450/B1, którego część dotyczyła wyłącznie skarżącego. Znajduje się on w aktach administracyjnych w formie papierowych wydruków (w postaci tabeli). Analiza udostępnionego materiału pozwala jednoznacznie wnioskować, że towar faktycznie pochodził z Chin, a nie z Malezji. Udostępniony stronie załącznik nr 6 (stanowiący wykaz przesyłek dopasowany do danych zawartych w rejestrach ZB1/ZB2 dotyczących przywozu towaru) umożliwia "prześledzenie" drogi każdej partii towaru pochodzącego i przywiezionego z Chin do Polski. Nie można w świetle dokonanych powyżej rozważań podzielić poglądu, aby nieścisłości danych zawarte w tym załączniku, dotyczące odbiorcy towaru, mogły dyskredytować raport OLAF jako dokument świadczący o braku malezyjskiego pochodzenia towarów, czy też podważać dokonane dopasowanie (sporządzone w oparciu o dane i informacje uzyskane od Zarządu Portu Klang i od Urzędu Celnego Malezji). Wobec czego ustalenia te są ustaleniami wiarygodnymi i nie wymagającymi dodatkowej weryfikacji. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez organy w oparciu o raport OLAF. Organy celne prawidłowo ustaliły, że przedmiotowe towary miały nie malezyjskie, a chińskie pochodzenie, wobec czego zarzuty w tym zakresie są chybione. Inna była natomiast sytuacja w ww. sprawach rozpoznawanych przez tut. Sąd przywołanych w piśmie strony z dnia 22 września 2015 r., gdyż istniejące w załączniku nr 2 do raportu OLAF nieścisłości nie pozwalały na dokonanie jednoznacznych ustaleń (co wynika z treści uzasadnień cyt. wyroków). Chociażby w sprawie sygn. akt III SA/Gd 830/14, w której treść załącznika nr 2 nie pozwalała na przyporządkowanie dwóch kontenerów z pięciu objętych spornym zgłoszeniem celnym. Nie zostały one bowiem powiązane z jakimikolwiek transportami przychodzącymi z Chin, ani z jakimikolwiek innymi, które dokonywane były w ramach procedury reeksportowej. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela zarzutów skarg dotyczących bezzasadności oddalenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych. Nie było podstaw do przeprowadzenia dowodów skoro z raportu OLAF wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że przedmiotowe towary nigdy nie znalazły się na terenie Malezji - poza Wolną Strefą Handlu Portu Klang. Ustalono bowiem w sposób niewątpliwy, że przedmiotowe towary trafiły do Portu Klang z Chin, a po przeładunku wysłane zostały do Unii Europejskiej. Wnioskowane przez stronę dowody mogłyby przyczynić się do odstąpienia od naliczania odsetek z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, co też organy celne uczyniły. Nie mogłyby natomiast przyczynić się do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy czy podważenia raportu, gdyż nie zostały przedstawione dowody przeciwko danym w nim zawartym. Skoro przedmiotowy towar pochodzi z Chin, a w chwili przyjęcia zgłoszeń celnych obowiązywało rozporządzenie Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz towarów siatkowych z Chińskiej Republiki Ludowej, to organ celny nie tylko miał prawo, ale i był zobowiązany do wydania decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych (cła antydumpingowego). Natomiast rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczęto dochodzenie dotyczące obchodzenia ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Nr 791/2011. Akt ten wprowadzał jako środek zabezpieczający mogące zostać ustalone, ostateczne cła antydumpingowe, obowiązek rejestracji przywozu tkanin siatkowych z Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. Następnie po przeprowadzeniu dochodzenia, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) z dnia 16 lipca 2012 r., Nr 672/2012, rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Nr 791/2011, na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Zakres przedmiotowych rozporządzeń jest inny od tego w oparciu o które nastąpiło retrospektywne zaksięgowanie cła antydumpingowego w przedmiotowej sprawie. Po wejściu w życie rozporządzenia w sprawie rejestracji towarów przywożonych z Malezji dla wymierzenia cła antydumpingowego nie jest konieczne udowodnienie, że towar pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. Nie można więc podzielić stanowiska strony dotyczącego niemożności retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego i zasady zagrożenia. Ponadto, ustalenia i merytoryczna treść tego raportu, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskich świadectwach pochodzenia towaru Form A. Z treści zaskarżonych decyzji wynika, że organy przeciwstawiły świadectwu pochodzenia FORM A raport OLAF, którego treść nie pozwala na przyjęcie, by przedmiotowe świadectwa pochodzenia stanowiły wiarygodny dowód na malezyjskie pochodzenie towaru. Tym bardziej, że świadectwa te wystawiono na skutek przedstawienia fałszywych informacji. W tej sytuacji wydanie świadectwa pochodzenia FORM A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie towaru nie stanowi błędu organu w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Dokonane zatem przez organy prawidłowe ustalenia, oparte na raporcie OLAF nie pozwalały organom celnym na oparcie rozstrzygnięć na treści świadectw pochodzenia, dołączonych do przedmiotowych zgłoszeń celnych. Stwierdzenie przez organy celne chińskiego pochodzenia towaru musiało skutkować zastosowaniem przepisów Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. i na tej podstawie określeniem wobec partii towaru objętej przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi stawki ostatecznego cała antydumpingowego w wysokości 62,9% oraz określeniem niezaksięgowanej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego. Jednocześnie organy przyjmując, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych dotyczących kraju pochodzenia importowanego towaru nie wynikało - w świetle poczynionych ustaleń - z zaniedbania ani świadomego działania skarżącej - na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne orzekły o odstąpieniu od naliczenia odsetek. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu strona w toku postępowania nie wykazała. Brak było podstaw do uwzględnienia skarg. Organy celne słusznie uznały, że importowany, objęty zgłoszeniami celnymi towar pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę celną erga omnes, jak i stawkę ostatecznego cła antydumpingowego. Prawidłowo wyliczyły też kwoty należności wynikające z długu celnego. Wyliczenia te nie były zresztą kwestionowane przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargi.