III SA/Gd 102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie odszkodowania postanawia odrzucić skargę. A. L. wniosła skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w sprawie zasiłku okresowego. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Niewątpliwie, skarżąca wnosząc - o zasądzenie kosztów, domagała się zasądzenia roszczenia odszkodowawczego za naruszenie prawa. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z powyższych przepisów wynika, że kognicji sądów administracyjnych podlega bezczynność organów w ściśle określonym zakresie. Należy stwierdzić, że ustawa z dnia 17 maja 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173) nie przewiduje drogi postępowania administracyjnego, a w dalszej kolejności sądowoadmistracyjnego do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa. Przepis art. 1 tej ustawy stanowi, że określa ona zasady odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych wobec Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów ponoszących odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej, za działania lub zaniechania prowadzące do rażącego naruszenia prawa oraz zasady postępowania w przedmiocie takiej odpowiedzialności. Zatem stronami takiego postępowania są podmiot odpowiedzialny (np. Skarb Państwa) oraz funkcjonariusz. Postępowanie w tego typu sprawach toczy się przed sądem powszechnym na podstawie przepisów tej ustawy oraz przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (por. art. 8 przedmiotowej ustawy). Wskazana ustawa nie może być w żadnym wypadku podstawą do dochodzenia odszkodowania przed sądem administracyjnym. Roszczenia odszkodowawcze wobec organów mogą być dochodzone na podstawie art. 417 i następne ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), jednak i w tym wypadku - pomijając już przesłanki takiego roszczenia - do dochodzenia odszkodowania właściwa jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.