III SA/Gd 1039/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić wniosek A. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania. A. M., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, działał bez profesjonalnego pełnomocnika. W zawiadomieniu o rozprawie z dnia 3 stycznia 2017 r. skarżący został pouczony w pkt 7 o treści art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona traci uprawnienie żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił skargi A. M., oddalając ją. W dniu 9 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego ) skarżący złożył wniosek o przyznanie kosztów postępowania w łącznej kwocie 55 zł, wnosząc także o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania. Podniósł, że uchybił terminowi do złożenia wniosku z przyczyn przez siebie niezawinionych. Chciał uczestniczyć w rozprawie i wówczas dokonać tej czynności, jednak z uwagi na doznany w dniu 2 lutego 2017 r. atak padaczki nie był w stanie tego uczynić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych jej kosztów. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest okoliczność, że w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 3 stycznia 2007 r. (k-11), skarżący został pouczony przez sąd o treści powołanego art. 210 § 1 p.p.s.a.. Jednakże dopiero w dniu 9 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), po zamknięciu rozprawy, został zgłoszony przez skarżącego wniosek o zwrot kosztów postępowania. Skarżący wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania, któremu uchybił ze względu na stan swego zdrowia. Stwierdzić wobec tego należy, że tylko wówczas można przywrócić termin, gdy jest to termin procesowy. W niniejszej sprawie zaś wskazany termin nie jest terminem procesowym, a terminem związanym z upływem określonej fazy postępowania sądowego - zamknięciem rozprawy ( por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. B. Dautera, A. Kabata, M. Niezgódka- Medek, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, str.446). Termin do zgłoszenia wniosku o przyznanie kosztów postępowania jest terminem prekluzyjnym, czyli nieprzekraczalnym i nieprzywracalnym. Nie podlega przywróceniu, gdyż nie jest możliwe przywrócenie terminu do dokonania takiej czynności, która mogła być podjęta tylko do określonego momentu (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.) Hanna Knysiak-Molarczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 1028-1029). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie przewidział wyjątków od przyjętej w art. 210 § 1 p.p.s.a. zasady. Zatem niedopuszczalne jest żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania, która to czynność, stosownie do treści art. 210 p.p.s.a., mogła być przedsięwzięta najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Po upływie tego terminu strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Przepis art. 86 §1 p.p.s.a., mówiący o możliwości przywrócenia terminu, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Niezależnie od powyższych rozważań, na marginesie Sąd zwraca uwagę, że w przedmiotowej sprawie skarżącemu nie przysługiwałby zwrot kosztów postępowania albowiem jego skarga nie została uwzględniona – art. 200 a contrario ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.