III SA/Gd 1039/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić skarżącemu przyznania kosztów postępowania. W dniu 25 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie zasiłku celowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2016 r. pouczono skarżącego o treści art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stosowne pouczenie doręczono skarżącemu w dniu 16 grudnia 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 9 akt sprawy). W dniu 24 stycznia 2017 r. doręczono skarżącemu zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 2 lutego 2017 r. W doręczonym zawiadomieniu zawarto ponowne pouczenie o treści art. 210 § 1 ww. ustawy. Na rozprawę wyznaczoną na dzień 2 lutego 2017 r. skarżący nie stawił się, co wynika z protokołu rozprawy. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (nr [...]) w przedmiocie zasiłku celowego. Pismem nadanym w dniu 9 lutego 2017 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał, że z przyczyn niezawinionych, spowodowanych doznanym dnia 2 lutego 2017 r. atakiem padaczkowym nie był w stanie dokonać stosownej czynności w terminie. Wraz z wyżej wskazanym wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania w kwocie 55 zł, obejmujący koszty przejazdów z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, koszty wykonania odpisów pism procesowych oraz koszty dokonanych wysyłek. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że poniesienie tych kosztów było konieczne do celowego dochodzenia praw. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. Zażalenie skarżącego na wyżej wskazane postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym w dniu 9 listopada 2017 r. (sygn. akt I OZ 1534/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Artykuł 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") przewiduje, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten wraz z art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. (przepisy dotyczące umorzenia postępowania oraz dotyczące postępowania po wniesieniu skargi kasacyjnej) określają sytuacje, w których Sąd orzeka o zwrocie kosztów między stronami postępowania sądowoadministracyjnego i unormowania te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. postanowienie WSA w O. z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 306/15, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarga została oddalona, a więc brak było podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania (art. 200 p.p.s.a. a contrario). Mimo to skarżący wystąpił o przyznanie takich kosztów w wysokości 55 zł wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. Wniosek o przywrócenie terminu został odrzucony przez Sąd postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r., a zażalenie okazało się nieskuteczne. Nadto z wniosku skarżącego wynikało, że wskazana kwota obejmuje koszty przejazdów do siedziby sądu, koszty wykonania odpisów pism procesowych oraz koszty nadania na poczcie pism procesowych. W tym zakresie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 205 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W katalogu tym nie mieszczą się wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego (np. koszty korespondencji, wykonania kopi pisma), co oznacza, że strona nie może dochodzić ich zwrotu nawet wtedy, gdy należą jej się koszty postępowania (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1490/09, publ. jw.). Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne jak i wskazywane regulacje normatywne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a.