III SA/Gd 1040/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie należnych kosztów postępowania w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia oddalić wniosek o przyznanie należnych kosztów postępowania W dniu 25 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2016 r. pouczono skarżącego o treści art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zgodnie z którym strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stosowne pouczenie doręczono skarżącemu w dniu 16 grudnia 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez skarżącego – k. 9 akt sprawy). W dniu 24 stycznia 2017 r. doręczono skarżącemu zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 2 lutego 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez skarżącego – k. 17 akt sprawy). W doręczonym zawiadomieniu zawarto ponowne pouczenie o treści art. 210 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na rozprawę wyznaczoną na dzień 2 lutego 2017 r. skarżący się nie stawił, co wynika z protokołu rozprawy (k. 18 akt sądowych). Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. Pismem nadanym w dniu 9 lutego 2017 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał, że z przyczyn niezawinionych, spowodowanych doznanym dnia 2 lutego 2017 r. atakiem padaczkowym nie był w stanie dokonać stosownej czynności w terminie. Wraz z wyżej wskazanym wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania w kwocie 55 złotych obejmującej koszty przejazdów z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, koszty wykonania odpisów pism procesowych oraz koszty dokonanych wysyłek. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że poniesienie tych kosztów było konieczne do celowego dochodzenia praw. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. Zażalenie skarżącego na wyżej wskazane postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym w dniu 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt I OZ 789/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 209 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez profesjonalnego pełnomocnika sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. W razie uwzględnienia skargi, w której nie zawarto żądania zwrotu kosztów postępowania i gdy takiego wniosku nie zgłoszono również przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, sąd nie może orzec o zwrocie tych kosztów na rzecz skarżącego. Moment zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia jest bowiem terminem granicznym dla zgłoszenia odpowiednio sformułowanego wniosku o przyznanie należnych kosztów. Mając na uwadze realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że skarżący był dwukrotnie pouczony o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. Pierwotnego pouczenia dokonano w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2016 r. Ponownego pouczenia o treści wskazanego wyżej przepisu dokonano wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 2 lutego 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru podpisane przez skarżącego – k. 9 i 17 akt sprawy). W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, na którą się nie stawił. Wniosku o zwrot kosztów postępowania nie zawarł zaś w skardze ani w jakimkolwiek piśmie procesowym złożonym do akt sądowych do momentu zamknięcia rozprawy. W związku z tym Sąd po zamknięciu rozprawy w dniu 2 lutego 2017 r. wydał wyrok, nie orzekając o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej Co bezsporne, złożony w dniu 9 lutego 2017 r. wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania został zgłoszony już po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku. W związku z tym uznać należy, że skarżący utracił uprawnienie do żądania zwrotu należnych kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne jak i wskazywane regulacje normatywne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był oddalić wniosek o przyznanie należnych kosztów postępowania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 210 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a.