III SA/Gd 105/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej [...] z dnia 20 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej [...] orzeczeniem z dnia 20 grudnia 2006 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie Wojskowej Komisji Morsko – Lekarskiej [...] z dnia 19 września 2006 r., uznające M. W. za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju – kategoria "D" i stwierdzające, że rozpoznane schorzenie słuchu nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Jako podstawę prawną decyzji Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej [...] powołała art. 125 § 1 i 138 k.p.a. w związku z § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że M. W. odwołując się od orzeczenia Wojskowej Komisji Morsko – Lekarskie [...] podważał orzeczenie organu w zakresie związku schorzenia ze służbą wojskową. Nie kwestionował zaś przyznanej mu kategorii zdrowia. Wykonane badania specjalistyczne wykluczyły związek schorzenia ze służbą wojskową. Zlecone przez organ odwoławczy badania radiologiczne wskazały, że rozpoznane zmiany uszne są wynikiem procesów zapalnych trwających od dzieciństwa i nie mają związku z nurkowaniem. Zatem należy przyjąć, że orzeczenie organu I instancji było prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. W. zarzucił orzeczeniu Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej [...] naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o jego uchylenie. W szczególności zakwestionował ustalenia dotyczące całkowitego braku związku pomiędzy zdiagnozowanymi u niego schorzeniami a służbą wojskową. Zdaniem skarżącego Komisja Lekarska nie wzięła pod uwagę wyników jego badań z okresu przed wcieleniem do służby wojskowej. Brak analizy tych badań stawia pod znakiem zapytania prawidłowość ustaleń w sprawie. Podkreślił, że jego problemy ze słuchem pojawiły się w trakcie odbywania służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej [...] wniosła o oddalenie skargi twierdząc, że skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu a zgromadzona dokumentacja medyczna uzasadnia rozstrzygnięcie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi po przez wyjaśnienie na piśmie czy kwestionuje zaskarżone orzeczenie wyłącznie w części dotyczącej związku stwierdzonego schorzenia ze służbą wojskową, czy także w zakresie dotyczącym zakwalifikowania do określonej kategorii zdrowia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 22 marca 2007 r. podał, że kwestionuje związek stwierdzonego schorzenia ze służbą wojskową. Zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast w myśl z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., III ZP 9/99 (OSNAP 2000/5/167), stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Niniejszy pogląd zachował aktualność również na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy zagadnienia związku choroby ze służbą wojskowej w istocie uregulowane jest przez przepisy prawa zabezpieczenia społecznego, czy też szeroko pojmowanych ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji – jeżeli w swej treści zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową – ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakres możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. Sąd administracyjny może orzekać i badać legalność orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej jedynie w zakresie zdolności do służby wojskowej i ustalenia kategorii tej zdolności. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionował przedmiotowego orzeczenia w tym zakresie, jedynie nie zgadza się ze stwierdzeniem dotyczącym związku schorzenia ze służbą. Mając na względnie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.