III SA/Gd 105/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 1 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatów do gier o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 30 września 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 760 ( siedemset sześćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 30 września 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 8 i art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 14 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustawach (Dz. U. Nr 134, poz. 779) cofnął rejestrację czterech automatów do gier o niskich wygranych należących do G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o nr rejestracji [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że funkcjonariusze celni przeprowadzili w drodze eksperymentu i doświadczenia kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier o niskich wygranych, należących do spółki. Kontrolujący stwierdzili naruszenia przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ustalili również, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze w każdym z automatów jest wyższa niż 0,50 zł, tj. wyższa niż określona w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. W sprawie dopuszczono również dowód z ekspertyzy biegłego sądowego. W opiniach tych stwierdzono, że automaty do gier 1 [...], 2 [...], 3 [...] i 4 [...] nie spełniają wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych podlegających przepisom ustawy o grach i zakładach wzajemnych z tego powodu, że jednorazowa wygrana znacząco przekracza kwotę 60zł i może maksymalnie osiągnąć wysokość kilkunastu tysięcy złotych (1, nr fabryczny [...]) lub też nawet kwotę kilkudziesięciu tysięcy złotych (2, nr fabryczny [...]), przy czym w zakwestionowanych automatach maksymalna stawka za udział w jednej grze wynosi 10,00 zł, co również jest wartością wielokrotnie wyższą od prawnie obowiązującej. W odwołaniu od w/w decyzji G. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła: 1. Niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 23a ust.7 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone we wskazanym przepisie, tj. że przedmiotowe, zarejestrowane automaty nie spełniają warunków określonych w ustawie. 2. Naruszenie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych wobec nieuzasadnionego przyjęcia, że zarejestrowane automaty nie spełniają warunków określonych w tym przepisie. 3. Naruszenie przepisów ustawy art. 23b ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych i nie poddanie automatów względem których uznano, że nie spełniają warunków, badaniu sprawdzającemu przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Nadto spółka wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym poprzez dopuszczenia uzupełniającego dowodu z opinii biegłego na okoliczność: 1. Czy gra na skontrolowanych automatach odpowiada cechom opisanym w opiniach technicznych z badań poprzedzających rejestrację tych automatów dołączonych do akt sprawy oraz, 2. Czy stan techniczny skontrolowanych automatów wskazuje na jakąkolwiek ingerencję w sposób umożliwiający zmianę możliwości urządzania gry na automatach w sposób odmienny od sposobu opisanego w opiniach technicznych z badania poprzedzającego rejestrację automatów. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w oparciu o art. 188 i art. 216 ustawy – Ordynacja podatkowa odmówił przeprowadzenia powyższych dowodów. Decyzją z dnia 1 grudnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, art. 8, art. 23a ust. 7, art. 129 ust. 1 i ust. 3 ustawy o grach hazardowych, art. 11 ust. 1, art. 14 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że od dnia 1 stycznia 2010r. obowiązuje ustawa z dnia 19 listopada 2009r. - o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. nr 201 poz. 1540). Zgodnie z art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych - przez gry na automatach niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Organ wskazał, iż z akt niniejszej sprawy wynika, iż kontrole przeprowadzone w dniach 14 czerwca 2010 r. i 18 czerwca 2010 r. oraz opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w S. dowodzą, że badane automaty nie spełniają wymogów technicznych automatów o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż w przedmiotowej sprawie spór dotyczy przede wszystkim uprawnienia organu do zastosowania przepisu art. 23a ust.7 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych wskazującego podstawę do cofnięcia rejestracji zabezpieczonych automatów do gier o niskich wygranych, których działanie zostało zakwestionowane przez pracowników i funkcjonariuszy urzędu celnego, w wyniku prawidłowo przeprowadzonych w trybie kontroli eksperymentów rzeczywistego ich działania, a opinie biegłego sądowego potwierdziły, że urządzenia te nie spełniają wymogów co do maksymalnych stawek i kwot maksymalnych wygranych stosowanych w tych automatach (art. 129 ust. 3 w/wym. ustawy). Powyższy przepis (art. 23a ust.7) stanowi, iż w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier. W przedmiotowej sprawie właśnie taką niezgodność z warunkami rejestracji stwierdzono. W opiniach technicznych, które zgodnie z § 9 Rozporządzenia Ministra Finansów dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych stanowiły podstawę do rejestracji w/wym. automatów do gry, nadesłanych przez Spółkę w trakcie prowadzonego postępowania, określona została maksymalna stawka (20 gr.) oraz maksymalna wygrana (50 zł). W związku z powyższym stwierdzono podczas kontroli w drodze eksperymentu niezgodność stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji, której podstawę stanowiły opinie techniczne. Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, iż zgodnie z obowiązującym w dniach przeprowadzonych kontroli w myśl art. 15b ust. 4 w/wym. w związku z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych automaty i urządzenia do gier mogą być eksploatowane i użytkowane przez podmioty posiadające zezwolenie na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych wydane na podstawie art. 24 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, po dopuszczeniu ich do eksploatacji i użytkowania przez wyznaczonego naczelnika urzędu celnego. Na podstawie art. 15b ust. 4a naczelnik urzędu celnego dopuszczał do eksploatacji i użytkowania automaty i urządzenia do gier na podstawie opinii jednostki badającej, upoważnionej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania tego automatu lub urządzenia o czym stanowi § 7 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. Natomiast zasady dotyczące badania automatów do gier określone zostały w § 8, § 8a, § 8b w/wym. rozporządzenia. Powyższe przepisy określają zasady badania automatów do gier, polegające na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu zapewnia: bezpieczeństwo użytkowania, poprawność działania układów elektromechanicznych i elektronicznych, możliwość stopnia losowości gry, zabezpieczenie przed ingerencją z zewnątrz. Dodatkowo dla automatów o niskich wygranych sprawdzane jest: prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i uniemożliwienie przekroczenia wartości maksymalnej stawki w wyniku kontynuacji gry za uzyskane wygrane oraz prawidłowe ustalenie wartości jednorazowej wygranej i uniemożliwienie uzyskania jednorazowej wygranej w kwocie wyższej niż ustawowa. Badanie obejmujące rejestrację obejmuje również sprawdzenie, czy automat jest wyposażony w widoczną, umieszczoną w sposób uniemożliwiający jej usunięcie informację określającą: nazwę gry, stawkę za grę, tabelę wygranych, opis sterowania grą, oznaczenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podczas badania sprawdzeniu podlega również system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, które pozwalają na ustalenie kwoty stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od gier -w przypadku automatów do gier albo uzyskanie przychodów w przypadku automatów do gier niskich wygranych. Biorąc pod uwagę ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz obowiązujący stan prawny organ stwierdził, iż podczas kontroli automatów do gier w zakresie urządzania prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, należących do strony stwierdzono niezgodność stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji. W konsekwencji w ocenie organu brak jest podstaw do wyeliminowania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z obrotu prawnego. Stan niezgodności automatów z warunkami rejestracji a także z warunkami określonymi w ustawie o grach hazardowych obligował bowiem organ do podjęcia rozstrzygnięcia cofającego poświadczenia rejestracji. Organ odwoławczy powołał także orzecznictwo sądów administracyjnych zbieżne z jego stanowiskiem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć i stwierdzenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu oraz o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, gdyż zachodzą przesłanki określone w art. 156 kpa. Rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej spółka zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 23a ust.7 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone we wskazanym przepisie, tj. że przedmiotowe, zarejestrowane automaty nie spełniają warunków określonych w ustawie, - przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych wobec nieuzasadnionego przyjęcia, że zarejestrowane automaty nie spełniają warunków określonych w tym przepisie, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego na niskim poziomie, wyrażającym się zaniechaniem dopuszczenia uzupełniających dowodów z opinii biegłego zgłoszonego przez skarżącą, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez rażące przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny całkowicie dowolnej, wyrażające się w przyjęciu, iż zabezpieczone urządzenia nie spełniają wymogów przewidzianych przez ustawę dla automatów do gier o niskich wygranych, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez rażące przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny całkowicie dowolnej, wyrażające się w całkowitym zlekceważeniu przez organ okoliczności, iż dowodowe automaty posiadały nienaruszone plomby a tym samym, iż od dnia badania przez biegłego z jednostki badającej, upoważnionego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia kontroli nikt nie ingerował w program automatów oraz ich płytę logiczną, - naruszenie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, poprzez przyjęcie, iż opinię dotyczącą ustalenia zasad działania automatu do gier o niskich wygranych może wydać osoba niebędącą jednostką badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, - rażące naruszenie przepisów art. 180 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego i oparcie się wyłącznie na opiniach biegłego sporządzonych na potrzeby postępowania karnoskarbowego i obarczonych wadami, - naruszenie przepisów ustawy art. 23b ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych i nie zlecenie poddania automatów względem których uznano, że nie spełniają warunków, badaniu sprawdzającemu przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W uzasadnieniu spółka podniosła, m.in. że tylko Jednostki Badawcze posiadają kompetencję do prawnie doniosłego wypowiadania się w zakresie technicznych aspektów działania urządzeń do gier. Sam wynik eksperymentu celnego oraz opinia biegłego to zbyt mało, by stwierdzić działanie urządzenia w sposób sprzeczny z warunkami rejestracji lub przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte 10 listopada 2010 roku a zatem pod rządami nowej ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), która weszła w życie, co do zasady 1 stycznia 2010 r. Według art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W ust. 3 tego artykułu określono natomiast, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa, niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Z treści art. 129 ust. 1 i 3 wynika więc, że do działalności skarżącej podjętej pod rządem ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.) mają dalej zastosowanie przepisy tej ustawy, z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej przez ust. 3 art. 129 ustawy o grach hazardowych. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie materialnoprawną podstawą oceny wymagań dotyczących gier prowadzonych na automatach należących do skarżącej powinien być przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Sąd zwraca uwagę, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy na mocy art.16 ustawy z dnia 26 maja 2011 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U Nr 134 poz. 779), która weszła w życie w dniu 14 lipca 2011 roku, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m.in. na podstawie art. 16 pkt 2 ustawy o grach hazardowych zachowały moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie m.in. art. 23d zmienianej ustawy o grach hazardowych, jednak nie dłużej niż przez okres 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Z mocy art. 14 ustawy nowelizującej do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy w brzmieniu znowelizowanym. Ustawa nowelizująca dodała do ustawy o grach hazardowych przepis art. 23b, w myśl którego w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu, na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego /ust.1/. W żądaniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się automat lub urządzenie do gier podlegające badaniu sprawdzającemu, jednostkę badającą przeprowadzającą badanie oraz podmiot, któremu automat lub urządzenie ma być przekazane w celu przeprowadzenia badania, i termin tego przekazania /ust.2/. Badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia /ust.3/. Powyższa regulacja ustawowa, zastąpiła dotychczasową zawartą w akcie niższego rzędu, a mianowicie w przepisie § 14 ust.4 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. Zatem przy rozstrzygnięciu sprawy należało uwzględniać stan prawny ukształtowany ustawą nowelizującą. Z art. 23 b ustawy o grach hazardowych wynika, zdaniem sądu, że podstawą ustalenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie może być wyłącznie dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, potwierdzający, iż zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Nie może być zatem uznany za przydatny jakikolwiek inny dowód np. opinia biegłego albo eksperyment funkcjonariusza celnego. Identyczne stanowisko zajął NSA w sprawach o sygn. II GSK 1031/11 i II GSK 1262/11, dotyczących stanu prawnego obowiązującego przed 14 lipca 2011 r., dokonując wykładni celowościowej przepisów regulujących kwestię podmiotu właściwego do przeprowadzenia wskazanego badania. Reasumując podkreślić trzeba, iż oparcie przez organy rozstrzygnięcia na dowodzie z opinii biegłego było wadliwe, tylko bowiem jednostka badająca – upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki o których mowa w art.23f ustawy hazardowej, może w badaniu sprawdzającym ustalić czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki określone prawem. Zwrócić należy ponadto uwagę, że ustawa hazardowa w brzmieniu znowelizowanym z dniem 14 lipca 2011r. zawiera przepis art. 23 a ust. 7, zgodnie z którym naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie przepisów dotychczasowych w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7 ustawy zmienianej. Skoro cofnięcie zgodnie z art. 23 a ust. 7 dotyczy rejestracji, a nie jej poświadczenia, to uznać należy, że utrata ważności poświadczenia stanowi prawną, nie wymagającą odrębnego rozstrzygnięcia konsekwencję ostatecznej decyzji orzekającej o cofnięciu rejestracji. W związku ze stwierdzonym naruszeniem, nie jest konieczne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego zastosowania przez organy celne przepisów proceduralnych. Zarzuty te bowiem mają charakter wtórny w stosunku do podstawowego uchybienia, jakim jest oparcie rozstrzygnięć organów na podstawie nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.