III SA/Gd 1050/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi I. G.-K. na decyzję Dowódcy 3. Flotylli Okrętów z dnia 12 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz rozkaz personalny Dowódcy Dywizjonu Okrętów Podwodnych z dnia 24 października 2014 r., nr [...], 2. zasądza od Dowódcy 3. Flotylli Okrętów na rzecz skarżącej I. G.-K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 września 2017 r. nr [...] Dowódca [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy Dywizjonu [...] nr 59 z dnia 24 października 2014 r. o zwolnieniu z dniem 30 listopada 2014 r. [...] I. G. – K. z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wskutek nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się żołnierza do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w określonym terminie i miejscu. Z akt sprawy wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne i prawne. Dowódca Dywizjonu [...] rozkazem dziennym nr [...] z dnia 21 lipca 2014 r. skierował [...] I. G. – K. do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w celu ustalenia zdolności żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej, z uwagi na niewykonywanie zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Termin stawiennictwa określono na dzień 18-19 sierpnia 2014 r. Skierowanie na badania wysłano do skarżącej listem poleconym w dniu 21 lipca 2014 r. Ponieważ skarżąca nie stawiła się na badania, Dowódca Dywizjonu [...] w dniu 24 października 2014 r. wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącej ze służby i przeniesieniu do rezerwy. Wskazana decyzja została wydana na podstawie art. 111 pkt 4 oraz art. 115 ust. 1 i 4 w zw. z art. 114 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2014, poz. 1414), § 5, 15 ust. 1, 16 ust. 1 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. 2014, poz. 670). Organ doszedł bowiem do przekonania, że zebrany w sprawie materiał dowody wskazuje, że niestawiennictwo skarżącej należy uznać za nieusprawiedliwione. W ocenie organu skierowanie skarżącej na badania zostało bowiem skutecznie doręczone w trybie art. 44 § 3 i 4 Kodeksu podstępowania administracyjnego (pismo niepodjęte pomimo dwukrotnego awizowania). Organ zaznaczył, że do dnia dzisiejszego żołnierz nie stawił się w jednostce. Nie przejawia żadnego zainteresowania sprawą. W tym nie odebrał pomimo dwukrotnego awizowania skierowanego do niego zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania. W dniu 8 grudnia 2014 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] Dowódca [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.), stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez I. G.-K. od rozkazu nr [...] Dowódcy Dywizjonu [...] z dnia 24 października 2014 r. Organ wskazał, że rozkaz nr [...] został przesłany stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 28 października 2014 r. Przesyłka została dwukrotnie awizowana i nie została podjęta w zakreślonym terminie. Doręczenie w świetle art. 44 § 3 i 4 k.p.a. uznano za dokonane, uznano również, że strona złożyła odwołanie od rozkazu z uchybieniem terminu do jego wniesienia. I. G.-K. wniosła skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wyrokiem z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 338/15 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając, że strona wniosła odwołanie w terminie i powinno być ono rozpatrzone merytorycznie przez organ odwoławczy. Stanowisko sądu I instancji zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjni, który wyrokiem z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 19/16 oddalił skargę kasacyjną Dowódcy [...] wskazując, że przesyłka zawierająca rozkaz personalny nie mogła być uznana za prawidłowo doręczoną adresatowi, ponieważ z koperty jak i ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka ta nie była prawidłowo awizowana. Skoro pierwsza próba doręczenia skarżącej decyzji z dnia 24 października 2014 r. nie była skuteczna, doręczenie skarżącej decyzji organu pierwszej instancji w dniu 3 grudnia 2014 r. w ocenie Sądu należało uznać za wprowadzenie tej decyzji do obrotu prawnego. W konsekwencji odwołanie skarżącej z dnia 8 grudnia 2014 r. zostało uznane za wniesione w terminie. I. G.-K. wskazała w odwołaniu, że cała korespondencja kierowana do niej przez organ, w tym skierowanie na badania nie dotarła do niej z przyczyn od niej niezależnych. Strona nie była świadoma że wydano rozkaz o zwolnieniu jej ze służby. Dopiero fakt, że 1 grudnia 2014 r. nie otrzymała wynagrodzenia, spowodował, że skontaktowała się z jednostką wojskową i zapoznała z rozkazem nr [...] Dowódcy Dywizjonu [...] z dnia 24 października 2014r. Strona podnosi, że organ powinien wziąć po uwagę, że nieruchomość, na której znajduje się dom należący do żołnierza została podzielona na dwie odrębne działki, którym nadano numery 15 oraz 15 A, a nowy właściciel umieścił na ogrodzeniu swoją skrzynkę pocztową. Z tego powodu wielokrotnie dochodziło do mylnego doręczania korespondencji i strona nie była świadoma wysyłanych do niej pism w tym wezwania do stawiennictwa przed komisją lekarską. Strona wskazała ponadto, że w sprawie nie wzięto pod uwagę, że przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu organ I instancji posiadał wiedzę, że I. G. – K. jest w ciąży. Dowódca [...] nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i 12 września 2017 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Dowódcy Dywizjonu [...] nr [...] z dnia 24 października 2014 r. o zwolnieniu I. G. – K. ze służby zawodowej. Organ wskazał, że nieodbieranie przez skarżącą korespondencji w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może być uznane za niezawinione i tym samym usprawiedliwiać niezgłoszenia się żołnierza do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w określonym terminie i miejscu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że pismo zawierające skierowanie należy uznać za skutecznie doręczone żołnierzowi w trybie art. 44 k.p.a. z upływem 14 dni od dnia jego pierwszego awizowania tj. w dniu 12 sierpnia 2014 r. Organ wskazał jednocześnie, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że nieruchomość na której znajduje się należący do żołnierza dom, została podzielona na dwie działki. Co więcej ogólnodostępne rejestry wskazują, że na ul. [...] w P. brak jest nieruchomości o nr 15A. Tym samym twierdzenia strony o możliwości mylnego doręczenia korespondencji organ uznał za nieuzasadnione. Wskazano ponadto, że strona zawsze podawała jako swój adres korespondencyjny właśnie ul. [...] 15 w P. i na ten adres kierowana była do niej wszelka korespondencja. Adres ten strona podawała również na przedkładanych w jednostce zwolnieniach lekarskich. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dopełnił wszelkich obowiązków związanych z wszczęciem i zakończeniem postępowania, pomimo że korespondencja wysyłana do strony nie była przez nią podejmowana w terminie. Odnosząc się do powołanej przez stronę okoliczności, że w trakcie postępowania administracyjnego była w ciąży, organ odwoławczy wskazał, że ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 111a cyt. ustawy) nie przewiduje ochrony żołnierzy kobiet w okresie ciąży przed zwolnieniem ze służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. G.-K. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] z dnia 12 września 2017 r. lub ewentualnie o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. W skardze podniesiono zarzuty obejmujące: 1) naruszenie przepisów postepowania tj. art. 15 k.p.a. poprzez oparcie się organu II instancji jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji – naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w powołanym przepisie stanowi zaś podstawę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 44 k.p.a. poprzez uznanie, że przesyłka zawierająca skierowanie na badanie lekarskie została prawidłowo doręczona skarżącej, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 111 § 4 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie bowiem w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zaszła przesłanka "nieusprawiedliwionego" niezgłoszenia się do komisji lekarskiej, przez co doszło do szkody w postaci bezzasadnego zwolnienia skarżącej z zawodowej służby wojskowej, a tym samym szkody w postaci utraty możliwości zarobkowania w charakterze żołnierza zawodowego, 4) naruszenie przepisów postepowania tj. art. 7, 77, 80, 136, 75 § 1 k.p.a poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w szczególności niepodjęcie jakichkolwiek czynności mających na celu wyjaśnienie okoliczności przedstawionych przez skarżącą w zakresie podziału nieruchomości oraz doręczania przez operatora pocztowego korespondencji kierowanej do skarżącej na inny adres. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Dowódcy [...] z dnia 12 września 2017 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Dowódcy Dywizjonu [...] nr [...] z dnia 24 października 2014 r. o zwolnieniu skarżącej z wojskowej służby zawodowej i przeniesieniu do rezerwy. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2016, poz. 1726 z póżn. zm., dalej jako: "ustawa"), w tym art. 111 ustawy określający przesłanki obligatoryjnego zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Jedną z nich jest przesłanka określona w pkt 4 art. 111 ustawy, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej, wskutek odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu albo niepoddania się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską. W sprawie ustalono, że skarżąca pomimo wystosowanego do niej skierowania z dnia 21 lipca 2014 r. nie stawiła się w wyznaczonym przez organ terminie (18-19 sierpnia 2014 r.) przed Rejonową Wojskową Komisją Morsko-Lekarską w celu ustalenia zdolności żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej z uwagi na niewykonywanie zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy oceniły, że - mając na uwadze fakt skutecznego doręczenia skarżącej skierowania na te badania - niestawiennictwo skarżącej na badaniu nie może być uznane za usprawiedliwione. Skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że twierdzenie organów o prawidłowym doręczeniu przedmiotowej przesyłki jest błędne. Skoro zaś nie została skutecznie zawiadomiona o konieczności stawienia się na badaniach lekarskich mających stwierdzić jej zdolność do służby, wyłącza to możliwość przypisania jej winy, a tym samym wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 111 ust. 4 ustawy. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy niezgłoszenie się przez skarżącą w dniach 18-19 sierpnia 2014 r. do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w celu ustalenia zdolności żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej, było zawinione, czy też niezawinione przez skarżącą. Dla powyższego ustalenia kluczowe znaczenie ma z kolei ocena skuteczności doręczenia skarżącej skierowania na to badanie. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Podmiotem kierującym żołnierza zawodowego do wojskowej komisji lekarskiej, zgodnie z jej właściwością, jest w myśl art. 5 ust. 5 omawianej ustawy m.in. dowódca jednostki wojskowej. Szczegółowe zaś kwestie dotyczące orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej, regulowało obowiązujące w dacie sporządzenia skierowania rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.). W myśl § 13 ww. rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podmiot określony w art. 5 ust. 5 ustawy (...) kieruje żołnierza zawodowego do wojskowej komisji lekarskiej, zgodnie z jej właściwością (ust. 1). Wzór skierowania do wojskowej komisji lekarskiej określa załącznik nr 3 do rozporządzenia (ust. 4). Mając na uwadze, że przepisy pragmatyki wojskowej, w tym ww. rozporządzenia nie regulują kwestii doręczania pism, dlatego należy stosować odpowiednio przepisy k.p.a. dotyczące doręczenia (art. 39-49 k.p.a.). Zauważyć należy, że oba orzekające w sprawie organy nie miały wątpliwości, że oceny, czy skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie stawienia się przez komisja lekarską, należało dokonać na podstawie przepisów k.p.a. o doręczeniach. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 39 stanowi, że organ doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę. Według art. 43 k.p.a. doręczenie przesyłki może być dokonane nie tylko do rąk adresata, ale również - w razie jego nieobecności - innym osobom, w tym dorosłemu domownikowi, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W sytuacji braku możliwości dokonania doręczenia bezpośrednio adresatowi, a w dalszej kolejności osobom, o których mowa w art. 43 k.p.a. znajduje zastosowanie art. 44 k.p.a., który przewiduje konieczność przechowania przesyłki w placówce pocztowej i zawiadomienia o tym adresata (§ 1 pkt 1 i § 2), konieczność powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki (§ 3), a w razie nieskuteczności tych działań domniemanie doręczenia (§ 4). Wskazać trzeba, że w przypadku doręczenia pisma za pokwitowaniem przez pocztę, dla oceny prawidłowości takiego doręczenia należy mieć na uwadze również przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529, dalej jako: "Prawo pocztowe"). Przepisy Prawa pocztowego stosuje się o tyle, o ile nie pozostają one w sprzeczności z regulacjami k.p.a. dotyczącymi doręczeń. Zgodnie z art. 37 ust. 3 Prawa pocztowe przepisy dotyczące przyjęcia skutku doręczenia (art. 37 ust. 2 tej ustawy) nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń. Przepisy Prawa pocztowego, w tym art. 37 ust. 2 tej ustawy, nie regulują tzw. doręczenia zastępczego. W powołanym art. 37 ust. 2 mowa jest o wydaniu przesyłki adresatowi, a więc o bezpośrednim doręczeniu przesyłki jej adresatowi lub osobom upoważnionym do odbioru przesyłki w imieniu adresata. Taka sytuacja nie miała miejsca w tej sprawie. Doręczyciel nie zastał skarżącej w miejscu jej zamieszkania i w związku z tym przesyłka była dwukrotnie awizowana. Zastosowanie w takim przypadku mogły mieć wyłącznie przepisy k.p.a. dotyczące doręczenia zastępczego. Artykuł 44 k.p.a., według którego, jak twierdzi organ, nastąpiło doręczenie skarżącej skierowania do komisji lekarskiej z dnia 21 lipca 2014 r. stanowi, co następuje: "Art. 44 § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy". Z uwagi na to, że doręczenie zastępcze uregulowane w art. 44 k.p.a. oznacza przyjęcie fikcji doręczenia i uznanie skutku doręczenia nawet w sytuacji, w której adresat fizycznie nie podjął przesyłki, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Wiąże się to z wyraźnym zaznaczeniem na przesyłce, że doręczyciel spełnił wszystkie warunki prawidłowego powiadomienia adresata o przesyłce, o których mowa w art. 44 k.p.a. Informacje zatem zawarte w tzw. awizo powinny być umieszczone również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru bądź na kopercie zawierającej przesyłkę, której dotyczy doręczenie. Jak stanowi § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r. poz. 545), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy Prawo pocztowe, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że znajdująca się w aktach administracyjnych (k. 25 i 26 akt administracyjnych) koperta wraz potwierdzenie odbioru pisma, w której wysłano skarżącej skierowanie z dnia 21 lipca 2014 r. tj. wezwanie do stawiennictwa przed komisją lekarską w terminie 18-19 sierpnia 2014 r., nie odpowiada wymogom określonym w art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. Na kopercie w której przysyłka zawierająca skierowanie była przesłana na adres skarżącej oraz z załączonego do niej potwierdzenia odbioru odnotowano jedynie dzień pierwszego awizowania (28.07.14 r.) z adnotacją "Adresat nieobecny", a ponadto odnotowano dzień powtórnego awizowania (5.08.14.r.) oraz "Zwrot nie podjęto w terminie". Natomiast zarówno z koperty jak i załączonego do niej potwierdzenia odbioru nie wynika czy doręczyciel zawiadomił adresata przesyłki o pozostawieniu awiza, ani też w jaki sposób obowiązek ten został wykonany. Nie zamieszczono bowiem adresu placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana oraz adnotacji gdzie pozostawiono informację o terminie jej odbioru i adresie, gdzie można ją odebrać. W ocenie Sądu umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma odcisku pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy też wzmianki o awizowaniu przesyłki nie jest wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma przewidziane w art. 44 k.p.a. Konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w przywołanym przepisie. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 19/16 i podane tam orzecznictwo). Skoro powyższe przesłanki nie zostały w niniejszej sprawie spełnione, stanowisko obu organów o skuteczności doręczenia skarżącej skierowania w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 12 sierpnia 2014 r. (dzień który organ przyjął za ostatni dzień czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awizowania przesyłki) jest nieprawidłowe. Organy naruszyły tym samym art. 44 k.p.a. Należy przy tym stwierdzić, że art. 44 k.p.a. wymieniono w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, jest on jednakże przepisem prawa procesowego (por.: wyrok NSA z 18.09.2008 r., sygn.. akt I OSK 1314/07; – wyrok NSA z 28.01.2010, sygn. akt II OSK 174/09; - wyrok NSA z 26.02.2010 r., sygn.. akt I OSK 1237/09; - wyrok NSA z 6.05.2010 r., sygn. akt I OSK 1237/09). Na marginesie należy zauważyć, że w powołanych wcześniej wyrokach tj. wyroku tutejszego sądu i NSA w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, oba sądy wyraziły takie samo stanowisko w kwestii nieprawidłowego doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. Pomimo tego, że w niniejszej sprawie doręczenie przesyłki nastąpiło w takim sam sposób i było obarczone takim samymi wadami, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji uznając doręczenie za prawidłowe. W sytuacji, gdy doręczenie skierowania nie było skuteczne, wadliwe jest stanowisko organów o wystąpieniu w sprawie obligatoryjnej przesłanki wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, określonej w art. 111 ust. 4 ustawy. Brak skutecznego zawiadomienia o konieczności stawienia się przed komisją lekarską wyłącza bowiem winę skarżącej w zakresie niedopełnienia tego obowiązku, niezależenie od pozostałych podnoszonych przez skarżącą wątpliwości dotyczących doręczeń kierowanych do niej pism. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje zatem nie ze wszystkich powodów w niej wskazanych. Niewątpliwej jednak zaskarżona decyzja Dowódcy [...] została wydana z naruszeniem art. 80 k.p.a., z uwagi na dokonaną przez organy błędną i sprzeczną z treścią art. 44 k.p.a. ocenę dowodów. Wbrew twierdzeniom organów z zabranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby wezwanie do stawiennictwa przed komisją zostało prawidłowo i skutecznie skarżącej doręczone. Powyższe naruszenie prawa procesowego miało zaś niewątpliwie wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, skutkując wydaniem decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby. Z tego względu za zasadny uznać należy także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organy prawa materialnego w postaci art. 111 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pkt uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na łączną sumę zasądzonych kosztów składają się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).