III SA/Gd 1054/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 25 stycznia 2018 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 20 lutego 2018 r., skarżący H. M. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku oraz znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (kopii decyzji z dnia 19 grudnia 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury rolniczej; kopii sentencji wyroku sądu z dnia 23 lutego 2016 r. o ustaleniu stopnia niepełnosprawności wraz z opinią biegłego; kopii zaświadczenia lekarskiego z dnia 14 kwietnia 2015 r.) wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 959,59 zł netto miesięcznie (przy czym emerytura podlega zajęciu egzekucyjnemu). Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, z uwagi na znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby – skarżący korzysta z pomocy sąsiadów. Na swoje stałe miesięczne wydatki, do których zaliczył opłaty za mieszkanie, energię elektryczną, gaz, telefon, zakup niezbędnych leków, odpłatne leczenie i rehabilitację, zakup środków higieny oraz wyżywienie, skarżący przeznacza średnio kwotę 900 zł. W tak ustalonym stanie sprawy, referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, iż obecnie nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.