III SA/Gd 106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia 5 grudnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu m.in. o art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 30 lipca 2013 r., którą organ odmówił Ł. W. przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przedmiotowego świadczenia odmówiono, gdyż nie została spełniona jedna z przesłanek, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki). Ł. W. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku twierdząc, że bezpodstawnie ograniczono jego prawo do świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o następującej treści: "czy art. 16 a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 roku Nr 139 poz. 992 z późniejszymi zmianami), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, strona internetowa: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na wskazanej podstawie jest sytuacja, gdy w postępowaniu wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat) pozostające w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i mające wpływ na jego treść, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd. Niewątpliwie zbadanie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności z Konstytucją art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych będzie miało wpływ na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W związku tym, a także możliwością wystąpienia w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145a k.p.a.), Sąd uznał, że celowe jest zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.