III SA/Gd 109/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 grudnia 2024 r., nr 2201-IGC.4344.3.2024.SL w przedmiocie zajęcia towaru oddala skargę. III SA/Gd 109/25 UZASADNIENIE Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z dnia 29 sierpnia 2024 r. działając na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. 2023 poz. 1590), w zw. z art. 198 ust. 1 lit. b (iv) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn. zm., dalej jako: "Unijny Kodeks Celny" lub "UKC") zajął towar w postaci gazu chłodniczego R507A o masie netto 12 995 kg (masa brutto 17 020 kg), który przewożony jest w 1150 szt. nienadających się do ponownego napełnienia pojemnikach. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego do procedury tranzytu nr [...] z dnia 20 czerwca 2024 r. ustalono, że towar objęty powyższym zgłoszeniem celnym, opisany jako: "Gaz chłodniczy stosowany do serwisowania układów chłodniczych w opakowaniach wielokrotnego użytku (...) R507A", który przewożony jest w 1150 szt. nienadających się do ponownego napełnienia pojemnikach, narusza zakaz przywozu, o którym mowa w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/573 z dnia 7 lutego 2024r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, zmieniającego dyrektywę (UE) 2019/1937 i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 517/2014 (Dz. Urz. UE nr L 2024/573 z dnia 20.2.2024 r.) - powoływanego dalej jako rozporządzenie 2024/573. Ponadto zgodnie z art. 20 ust. 4 lit a) rozporządzenia 2024/573 przywóz fluorowanych gazów cieplarnianych z wyjątkiem czasowego składowania wymaga posiadania ważnej rejestracji w portalu F-GAS. Przedmiotowy towar nie posiadał takiej rejestracji, w związku z czym organ odmówił jego zwolnienia do wnioskowanej procedury. Decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. Sp. z o.o. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Akapit pierwszy ma zastosowanie do pojemników nienadających się do ponownego napełnienia, a mianowicie: pojemników, które nie mogą być ponownie napełnione bez przystosowania do tego celu; oraz pojemników, które mogą być ponownie napełnione, ale są przedmiotem przywozu lub zostały wprowadzone do obrotu bez uprzedniego zapewnienia, że można je zwrócić do ponownego napełnienia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia 2024/573 Komisja ustanawia elektroniczny system zarządzania systemem kontyngentów, wymogów w zakresie wydawania licencji na przywóz i wywóz oraz obowiązków w zakresie sprawozdawczości dotyczącej fluorowanych gazów cieplarnianych i zapewnia jego funkcjonowanie (zwany dalej "portalem fluorowanych gazów cieplarnianych"). W myśl art. 20 ust. 4 lit. a rozporządzenia 2024/573 podmioty przywożące fluorowane gazy cieplarniane muszą posiadać ważną rejestrację w portalu fluorowanych gazów cieplarnianych (portal F- GAS) zanim przywiozą lub wywiozą fluorowane gazy cieplarniane oraz produkty i urządzenia zawierających fluorowane gazy cieplarniane, z wyjątkiem czasowego składowania w rozumieniu art. 5 pkt 17 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 12 rozporządzenia 2024/573, organy celne konfiskują lub zajmują pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, o których mowa w art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a) rozporządzenia, z których korzystanie jest zabronione na mocy niniejszego rozporządzenia, w celu unieszkodliwienia przez zniszczenie zgodnie z art. 197 i 198 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, lub informują właściwe organy w celu zapewnienia konfiskaty i zajęcia takich pojemników w celu ich unieszkodliwienia przez zniszczenie. Ponadto organy nadzoru rynku wycofują takie pojemniki z obrotu lub odzyskują je zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) 2019/1020. W myśl art. 30 ust. 1 ustawy Prawo celne w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC, organ celny może dokonać zajęcia towaru. Zgodnie z treścią przepisu art. 31 Prawa celnego, jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania towarów, ich rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich posiadanie, rozpowszechnianie lub obrót nimi od spełnienia określonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione, organ celny w celu uregulowania sytuacji towaru może: cofnąć towar poza obszar celny Unii lub nie zezwolić na opuszczenie tego obszaru, zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z art. 199 UKC chyba, że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują inny sposób postępowania. Unijny prawodawca całkowicie zakazał przywozu pojemników na fluorowane gazy cieplarniane nienadających się do ponownego napełnienia. Jak wynika z opinii koordynatora ochrony środowiska w Izbie Administracji Skarbowej w Gdańsku przedmiotem importu są butle jednorazowego użytku, wykonane wg amerykańskiej normy DOT 39, które nie spełniają europejskiej normy EN 13322-1. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych określa minimalne wymagania dotyczące niektórych zagadnień związanych z materiałem, projektem, konstrukcją i wykonaniem, procedurami i testami w produkcji spawanych stalowych butli gazowych wielokrotnego napełniania. Celem wprowadzonej dyrektywy była poprawa bezpieczeństwa i zapewnienie swobodnego przepływu tych urządzeń w UE. Przedmiotowy towar nie posiada żadnego oznaczenia wskazującego na zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z wymaganiami oceny zgodności określonymi w dyrektywie 2008/68/WE i dyrektywie 2010/35/UE. Rolą importera jest zapewnienie aby urządzenia były opatrzone odpowiednim znakiem zgodności oraz aby towarzyszyły im wymagane certyfikaty. Organ drugiej instancji podkreślił, że przenośne i wielokrotnego użytku butle gazowe używane do gazów sprężonych, skroplonych lub rozpuszczonych powinny być projektowane, wytwarzane i używane zgodnie z wymaganiami, zapewniającymi, że nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowiska. Jednocześnie sprzęt ten musi być zgodny z odpowiednimi przepisami prawnymi oraz normami krajowymi i międzynarodowymi. Zajęte przez organ pierwszej instancji butle, przywiezione i wprowadzone na magazyn czasowego składowania (B. Sp. z o.o.) mają wspawany zawór jednokrotnego użycia, posiadają również wgłębienia, które w momencie wzrostu ciśnienia mogą się oderwać i spowodować ulatnianie czynnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie zgodził się z twierdzeniem strony, że niezasadnie uznano, że towar był objęty procedurą tranzytu, uregulowaną w Unijnym Kodeksie Celnym i jest przedmiotem zakazów wynikających z art. 11 ust. 3 oraz art. 23 ust. 12 rozporządzenia 2024/573. Procedura tranzytu powoduje zawieszenie należności celnych przywozowych do chwili dostarczenia towarów do ich miejsca przeznaczenia w Unii. Odnosi się do transportu lądowego, morskiego i lotniczego oraz dotyczy towarów pochodzących spoza UE. Art. 210 Unijnego Kodeksu Celnego rozróżnia tranzyt wewnętrzny i zewnętrzny jako jedną z procedur specjalnych określona w przepisach UKC. Pozwala na przemieszczanie towarów o określonym statusie celnym z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym UE, przy czym z faktem przemieszczania pod procedurą tranzytu wiążą się określone skutki prawne. Towarem unijnym w myśl art. 5 ust. 23 UKC jest towar: całkowicie uzyskany na obszarze celnym Unii i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Unii, towar wprowadzony na obszar celny Unii z krajów i terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu oraz towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z wspomnianych wyżej towarów całkowicie uzyskany na obszarze UE lub z towarów dopuszczonych do obrotu. "Towary nieunijne" oznaczają towary inne niż te, o których mowa w pkt 23), lub takie, które utraciły unijny status celny. Według przepisów zawartych w art. art. 226-227 UKC w ramach procedury tranzytu rozróżniamy dwie kategorie tranzytu unijnego: tranzyt zewnętrzny - towary o statusie nieunijnym ( Tl ) oraz tranzyt wewnętrzny - towary o statusie unijnym (T2 ). Zgodnie z art. 226 ust. 1 UKC procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszanie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przy czym towary te nie podlegają należnością celnym przywozowym, innym należnością określonym w innych przepisach oraz środkom polityki handlowej, jeżeli nie zakazują one wprowadzenia towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzenia towarów z obszaru celnego Unii. W myśl art. 227 ust. 1 UKC procedura tranzytu wewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów unijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii przez kraj lub terytorium nienależące do tego obszaru celnego, bez jakiejkolwiek zmiany statusu celnego towarów. Taki przewóz musi się odbywać na podstawie jednego dokumentu przewozowego. Zarówno dla procedury T1 i T2 (tranzytu zewnętrznego i tranzytu wewnętrznego) rozpoczyna się ona w urzędzie celnym wyjścia, a kończy wraz z przedstawieniem towarów w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z przepisami tranzytowymi (art. 233 UKC). Poprzez dokonanie zgłoszenia tranzytowego osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu (główny zobowiązany wymieniony w polu 50 zgłoszenia celnego) jest odpowiedzialna za przedstawienie towaru w urzędzie celnym przeznaczenia w niezmienionym stanie (z nienaruszonymi zamknięciami celnymi, jeżeli były nałożone) wraz z dokumentem tranzytowym w wyznaczonym czasie, za przestrzeganie przepisów celnych dotyczących procedury celnej oraz za uiszczenie należności celnych i podatkowych oraz innych opłat, jakie mogą powstać w przypadku zaistnienia nieprawidłowości. Formalności jakie winny być dokonane w urzędzie celnym przeznaczenia szczegółowo określa art. 306 rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny – dalej powoływanego jako rozporządzenie wykonawcze. Towar nie pochodzi z obszaru celnego Unii, nie został wprowadzony do obrotu na jej terenie i ma charakter nieunijny. Organ odwoławczy nie może jednak zgodzić się z twierdzeniem, że jego miejsce nadania - objęcie procedurą tranzytu i miejsce docelowe - zamknięcia procedury tranzytu znajduję się poza terytorium Unii. Jak wynika z dokumentu tranzytowego nr [...], towar w postaci gazu chłodniczego R507A o masie netto 12 995 kg przewożony w 1150 szt. nienadających się do ponownego napełnienia pojemnikach został objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego (T1). Urzędem celnym wyjścia jest PL322080 (Gdańsk OC "Terminal Kontenerowy"). W zgłoszeniu wskazano w polu 53 urząd celny przeznaczenia tj. Oddział Celny Korczowa (PL) czyli ostatni Odział Celny na terenie Unii przez który towar miał zostać wyprowadzony poza jej obszar celny. Błędne jest zatem stanowisko Strony, że jeżeli procedura tranzytu towarów nieunijnych zaczyna i kończy się na terenie UE to jest tranzyt wewnętrzny. Jak wyżej wyjaśniono, tranzyt zewnętrzny towarów nieunijnych wymaga zastosowania dokumentu Tl oraz reguł określonych w unijnych przepisach celnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku przyznał, że od października 2022 r. Ukraina jest stroną Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Stanowi ona ramy prawne określające obowiązki podmiotów gospodarczych i organów celnych w odniesieniu do towarów w tranzycie celnym między umawiającymi się stronami. Została ona zawarta między państwami UE (występującymi jako jedna umawiająca się strona) oraz 8 państwami wspólnego tranzytu (Islandia, Macedonia Północna, Norwegia, Serbia, Szwajcaria, Turcja, Ukraina i Zjednoczone Królestwo) występującymi jako odrębne umawiające się strony. Wspólna procedura tranzytowa umożliwia zawieszenie należności celnych, podatku akcyzowego, VAT i innych opłat na czas przewozu towarów z urzędu celnego wyjścia do urzędu celnego przeznaczenia. Przedsiębiorcy mogą korzystać z tej procedury, by łatwiej przemieszczać towary z obszaru jednej umawiającej się strony na obszar innej. Nie ma jednak obowiązku stosowania tej procedury. Odnosząc się do braku zastosowania ww. Konwencji organ odwoławczy podkreślił, że objęcie procedurą tranzytu dokonywane jest na podstawie zgłoszenia celnego, które zgodnie z art. 5 pkt 12 UKC oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie, według zapisów widniejących w nocie tranzytowej Tl, jako podstawowym dokumencie procedury tranzytowej, "głównym zobowiązanym" była M. Sp. z o. o., wpisana w polu nr 50 zgłoszenia tranzytowego jako osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu unijnego a urzędem przeznaczenia był oddział celny w Polsce (Korczowa) a nie w Ukrainie. Z powyższego jednoznacznie wynika, że w przedmiotowej sprawie zamiarem strony nie było dokonanie zgłoszenia tranzytowego w oparciu o przepisy Konwencji WPT. Gdyby bowiem tak było, to urzędem celnym przeznaczenia byłby urząd celny znajdujący się poza terenem Unii, w tym przypadku na terytorium Ukrainy. Nawet gdyby strona zadeklarowała zamiar skorzystania z objęcia towaru procedurą tranzytu w ramach WPT to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podkreślił, że wymieniona procedura umożliwia przewóz ładunku przez uznające je państwa bez konieczności przeprowadzania odpraw celnych, urzędem celnym wyjścia byłby nadal PL322080 natomiast Chiny nie są członkiem Konwencji WPT. Organ odwoławczy uznał za niesłuszny zarzut błędnego przyjęcia, że E. (nabywca towaru) nie jest zarejestrowany w portalu fluorowanych gazów cieplarnianych. Z załącznika nr 5 do odwołania wynika bowiem, że E. jest zarejestrowany zgodnie z art. 20 ust. 4 lit. a rozporządzenia 2024/573 w portalu fluorowanych gazów cieplarnianych i posiada zezwolenie na przywóz HFC luzem. Z powyższego wynika, że rejestracja dotyczy innej kategorii towarów niż objęte przedmiotową procedurą tranzytu. Organ odwoławczy podkreśla jednak, że fakt ten nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy ponieważ rozporządzenie 2024/573 całkowicie zakazuje przywozu butli jednorazowego użytku. Organ odwoławczy wskazał, że, skoro odbiorca jest zgodnie z przepisami zarejestrowany w-portal, tou zapewne dokładnie zna przepisy dotyczące procedury przywozu butli napełnionych gazem chłodniczym. Z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 wprost wynika zakaz przywozu butli jednorazowych. Natomiast w art. 20 ust. 12 rozporządzenia 2024/573 jest dokładnie określony tryb postępowania w przypadku naruszenia powyższego zakazu. Nie ma więc racji odwołujący, że żadna z przesłanek wynikająca z art. 31 Prawa celnego nie została spełniona. Ponadto, jak już powyżej wspomniano przepisy Konwencji nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu drugiej instancji, w przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy, który jest wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawiono przesłanki, którymi organ kierował się zajmując towar w postaci gazu chłodniczego. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji prawidłowo określa wszelkie podstawy prawne i faktyczne wraz z ich wyjaśnieniem. W uzasadnieniu Strona postępowania została poinformowana o motywach, którymi kierował się wydając decyzję, przedstawił tok rozumowania i zawarł ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów. W decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo zostały przywołane wszystkie obowiązujące przepisy prawa celnego niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ drugiej instancji podkreślił, że strona w trakcie prowadzonego postępowania miała możliwość zwrócenia się o wydanie opinii do Transportowego Dozoru Technicznego dotyczącą importowanych butli z czego nie skorzystała. W myśl przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie Strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie wszystkie niezbędne informacje dotyczące spornych towarów wynikają z materiału zgromadzonego w aktach sprawy i zostały dowiedzione w sposób wystarczający. Analizując całość materiału dowodowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku uznał, że jest on kompletny i nie wymaga dalszego uzupełnienia. Skargę na powyższa decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. W skardze zarzucono błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 11 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 7 rozporządzenia 2024/573 w związku z art. 226 ust. 1 Unijnego Kodeksu Celnego poprzez uznanie, że tranzyt Towaru wypełnia przesłankę "przywozu" na obszar Celny Unii, podczas gdy towar nie jest przeznaczony na rynek Unii Europejskiej, zaś krajem przeznaczenia Towaru jest Ukraina, a w konsekwencji błędne ustalenie, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 ustanawiający zakaz przywozu, pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II rozporządzenia 2024/573. Skarżąca zarzuciła nadto błędną wykładnię i zastosowanie art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573, w przypadku gdy hipoteza zakazu z art. 11 ust. 3 nie dotyczy Towaru i pojemników, w których jest on przewożony, a przewidziany zakaz nie może naruszać wolnego handlu między państwami trzecimi, które nie są członkami Unii Europejskiej - podstawowe zasady funkcjonowania rynku wewnętrznego stoją bowiem temu na przeszkodzie i w konsekwencji powyższych naruszeń błędne ustalenie, że organ I instancji słusznie zastosował art. 23 ust. 12 Rozporządzenia w sprawie gazów cieplarnianych i dokonał zajęcia Towaru. Zarzucono w skardze także błędną wykładnię i zastosowanie przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG oraz 1999/36/WE (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 165, str. 1 wraz ze zm., dalej jako: "Dyrektywa o urządzeniach transportowych") poprzez uznanie, że Skarżąca jest importerem w rozumieniu przepisów Dyrektywy, w przypadku gdy Skarżąca nie zamierza wprowadzić Towaru do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a jego krajem przeznaczenia jest Ukraina, przyjęcie, że pojemniki, w których przewożony jest Towar powinny spełniać wymogi wynikające z Dyrektywy, podczas gdy Towar nie ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a Skarżąca nie jest ani producentem, ani importerem, ani dystrybutorem Towaru w rozumieniu art. 2 Dyrektywy i w konsekwencji powyższych naruszeń ustalenie, że pojemniki, w których przewożony jest Towar nie są zgodne z normą EN 13322-1 i powinny zostać uznane za pojemniki jednokrotnego użytku. Skarżąca zarzuciła ponadto błędną wykładnię i zastosowanie przepisów UKC w tym jego art. 198 poprzez uznanie, że Towar jest przedmiotem zakazu określonego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 i dokonanie zajęcia Towaru a w konsekwencji uniemożliwienie jego dalszego transportu i narażenie Skarżącej na ponoszenie znacznych kosztów przechowania Towaru, w przypadku gdy Towar ma charakter nieunijny, jego miejsce produkcji i załadunku znajduje się w Chinach, a miejsce docelowe na Ukrainie. Podniesiono także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i niezastosowanie przepisów Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. (Dz.U. 1998 Nr 46, poz. 290, Dz. U. UE. L. z 1987 r. Nr 226, str. 2 ze zmianami, (dalej jako: "Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej") poprzez uznanie, że dokonując zgłoszenia celnego na formularzu T1, Towar został automatycznie objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego, uznanie, że zamiarem Strony nie było dokonanie zgłoszenia celnego w oparciu o przepisy Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej i w konsekwencji pominięcie tego, że Towar nie jest przeznaczony na obszar celny Unii Europejskiej lecz do Ukrainy i uznanie, że wobec Towaru można zastosować zakaz przewidziany w art.11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573i dokonać na tej podstawie jego zajęcia. Strona skarżąca zarzuciła ponadto błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 30 oraz art. 31 ustawy Prawo celne poprzez uznanie, że organ I instancji był uprawniony do zastosowania środków, o których mowa w art. 198 Unijnego Kodeksu Celnego i dokonanie zajęcia Towaru, a w konsekwencji uniemożliwienie jego dalszego transportu i narażenie Skarżącej na ponoszenie znacznych kosztów przechowania Towaru w przypadku, gdy Towar ma charakter nieunijny, jego miejsce produkcji i załadunku znajduje się w Chinach, a miejsce docelowe na Ukrainie. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt. 1 Prawa celnego, poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i niewystarczającą weryfikację stanu faktycznego sprawy, a w szczególności brak zbadania jaki jest kraj przeznaczenia Towaru i weryfikacji czy Towar ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej i czy podlega on zakazom lub ograniczeniom przewidzianym w prawie materialnym Unii Europejskiej, a w konsekwencji powyższych naruszeń błędne ustalenie, że pojemniki, w których przewożony jest Towar naruszają zakaz wynikający z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 i że organ I instancji słusznie dokonał zajęcia Towaru. Skarżąca spółka wniosła w konsekwencji o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na jej rzecz kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była prawidłowość zastosowania przez organy norm rozporządzenia 2024/573 i związanej z tym sankcji zawartej w art. 30 ust. 1 Prawa celnego. Rozporządzenie 2024/573 wskazuje, że w ramach Europejskiego Zielonego Ładu określonego w komunikacie Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r. zapoczątkowano nową unijną strategię na rzecz wzrostu, której celem jest przekształcenie Unii w sprawiedliwe i dobrze prosperujące społeczeństwo żyjące w nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce. W strategii tej potwierdzono, że ambicją Komisji jest, by do 2050 r. Europa stała się pierwszym kontynentem neutralnym dla klimatu i wolnym od zanieczyszczeń, a celem strategii jest również ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem, przy jednoczesnym zapewnieniu inkluzywnej, uczciwej i sprawiedliwej transformacji, tak by nikt nie został wykluczony. Ponadto Unia zobowiązała się do zapewnienia pełnego wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 3 oraz 8. programu działań w zakresie środowiska ustanowionego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/591 4 , a także do realizacji Agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i określonych w niej celów zrównoważonego rozwoju. Celem rozporządzenia 2024/573 jest ograniczenie i zapobieganie emisjom tych gazów, wspieranie celów klimatycznych UE oraz zapewnienie zgodności z Protokołem montrealskim w sprawie substancji niszczących warstwę ozonową. Rozporządzenie to definiuje zasady dotyczące ograniczania, stosowania, odzyskiwania, recyklingu, odzyskiwania i niszczenia fluorowanych gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej W art. 23 ust. 12 rozporządzenia 2024/573 wskazano, że organy celne konfiskują lub zajmują pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, o których mowa w art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a) niniejszego rozporządzenia, z których korzystanie jest zabronione na mocy niniejszego rozporządzenia, w celu unieszkodliwienia przez zniszczenie zgodnie z art. 197 i 198 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, lub informują właściwe organy w celu zapewnienia konfiskaty i zajęcia takich pojemników w celu ich unieszkodliwienia przez zniszczenie. Ponadto organy nadzoru rynku wycofują takie pojemniki z obrotu lub odzyskują je zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) 2019/1020. W art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2024/573 wskazano, że wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń, w tym ich części, wymienionych w załączniku IV, z wyłączeniem sprzętu wojskowego, jest zakazane od dnia określonego w tym załączniku, przy dokonaniu w stosownych przypadkach rozróżnienia w zależności od typu lub współczynnika globalnego ocieplenia gazów. W przywołanym w art. 23 ust. 12 rozporządzenia 2024/573 jego art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a rozporządzenia wskazano, że oprócz zakazów wprowadzenia do obrotu, o których mowa w pkt 1 załącznika IV, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Ustęp ten nie ma zastosowania do pojemników wykorzystywanych do laboratoryjnych lub analitycznych zastosowań fluorowanych gazów cieplarnianych. Akapit pierwszy ma zastosowanie do pojemników nienadających się do ponownego napełnienia, a mianowicie: a) pojemników, które nie mogą być ponownie napełnione bez przystosowania do tego celu; oraz b) pojemników, które mogą być ponownie napełnione, ale są przedmiotem przywozu lub zostały wprowadzane do obrotu bez uprzedniego zapewnienia, że można je zwrócić do ponownego napełnienia. Załącznik nr IV określa zakazy dotyczące wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 11 ust. 1 i w punkcie 1 wymienia puste, częściowo lub całkowicie napełnione pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, przeznaczone do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I stosowanych do serwisowania, konserwacji lub napełnienia urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych lub pomp ciepła, systemów ochrony przeciwpożarowej lub rozdzielnic elektrycznych, lub stosowanych jako rozpuszczalniki, wskazując jako datę wprowadzenia zakazu dzień 4 lipca 2007 r. Zakaz ten został przez skarżącą naruszony, bowiem pojemniki, mimo deklaracji o możliwości ich wielokrotnego napełnienia były w rzeczywistości pojemnikami nienadającymi się do ponownego napełnienia, co wykazała rewizja celna przeprowadzona w dniu 4 lipca 2024 r. (karta 8 akt adm.). Należy w tym miejscu podkreślić, że sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji jako "zajęcia towaru w postaci gazu chłodniczego R507A o masie netto 12 995 kg (masa brutto 17 020 kg), który przewożony jest w 1150 szt. nienadających się do ponownego napełnienia pojemnikach" oznacza, że przedmiotem zajęcia są pojemniki (butle) wypełnione gazem. Pojemniki jednorazowego użytku i znajdujący się w nich gaz są w przypadku zakazanego prawem wprowadzenia ich na teren Unii Europejskiej nierozdzielne i zastosowana sankcja w postaci zajęcia w sposób oczywisty dotyczyć musiała zarówno butli jak i gazu. W tej sytuacji sformułowanie rozstrzygnięcia należało uznać za w pełni prawidłowe. Ustalenia organów administracji celno – skarbowej co do jednorazowego charakteru pojemników na gaz nie zostały przez stronę skarżącą w żaden sposób podważone. Organ dokonał rewizji celnej i w jej wyniku ustalono, że są to typowe butle jednorazowego użytku. Starszy Ekspert Służby Celno – Skarbowej zauważył, że zawory w tych butlach są wspawane, a nie wkręcane (tak jak to ma miejsce w butlach wielokrotnego użytku, które produkowane są zgodnie z europejska normą, tym samym nie spełniają one wymogów tej normy, która określa wymogi odnośnie pojemników ciśnieniowych wielokrotnego użytku, przeznaczonych do przechowywania i transportowania czynników chłodniczych. Nie posiadają również wymaganego oznaczenia "Pi". Wspawany w butle zawór jest typowym zaworem jednokrotnego użycia, który nie umożliwia ponownego napełnienia butli. Zawór nie posiada żadnego oznaczenia, w tym oznaczenia "Pi", które wymagane jest zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych (.) (Dz. Urz. DE L 165/1 z dnia 30.6.2010 r.). Zawór zamontowany w butlach, nie jest zaworem typu wymaganego certyfikatem. Przeprowadzona analiza zawiera szczegółowe ustalenia wyjaśnienia oraz materiał porównawczy w postaci zdjęcia zaworu używanego w butlach wielokrotnego napełniania, odmiennego od zaworu znajdującego się na fotografiach przedmiotowych butli. Strona skarżąca nie złożyła żadnych wniosków dowodowych świadczących o możliwości wielokrotnego napełniania przewożonych butli. Treść przedstawionej faktury nie może wobec analizy wyniku oględzin stanowić wiarygodnego dowodu w tym zakresie. Przeciwnie, faktura zawierająca nieprawdziwe informacje charakteryzujące produkt może zostać uznana za próbę wprowadzenia w błąd organów administracji celno – skarbowej. Zarzut strony skarżącej w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 stanowi, że oprócz zakazów wprowadzenia do obrotu, o których mowa w pkt 1 załącznika IV, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych i takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Pojęcie "przywozu" użyte przez prawodawcę unijnego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia wymagałoby wykładni, gdyby w rozporządzeniu nie zawarto jego legalnej definicji. Definicja ta zawarta została w art. 3 pkt 7 rozporządzenia i zgodnie z nią "przywóz" oznacza wprowadzenie substancji, produktów i urządzeń na obszar celny Unii, jeżeli w wyniku ratyfikacji obszar ten jest objęty Protokołem montrealskim z 1987 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (zwanym dalej "Protokołem"), oraz obejmuje czasowe składowanie i procedury celne, o których mowa w art. 201 i 210 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Zatem zgodnie z rozporządzeniem, zarówno czasowe składowanie i procedury celne, o których mowa w art. 201 i 210 UKC stanowią przywóz w rozumieniu tego rozporządzenia. Art. 210 pkt a UKC do którego odwołuje się art. 3 pkt 7 rozporządzenia, wymienia jako procedurę specjalną m.in. unijny tranzyt zewnętrzny. Przewozem w rozumieniu tego przepisu jest zatem także unijny tranzyt zewnętrzny. Norma art. 226 ust. 1 i 3a UKC pozwala na przemieszczenie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przemieszczenie to odbywa się m.in. w ramach procedury unijnego tranzytu zewnętrznego. Należy uznać za prawidłowe stanowisko organów, że w sprawie miał miejsce unijny tranzyt zewnętrzny. Strona skarżąca nie wykazała, by procedura tranzytu odbywała się na podstawie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. Z druku zgłoszenia tranzytowego nie wynikał tranzyt na podstawie przepisów tej Konwencji. Jak słusznie wskazał organ w zgłoszeniu tranzytowym towaru, jako urząd wyjścia towaru wskazano Gdańsk OC Terminal Kontenerowy, zaś jako urząd przeznaczenia – Oddział Celny w Korczowej. Takie zapisy zgłoszenia, lokujące zarówno urząd wyjścia jak i urząd przeznaczenia na obszarze Unii wykluczały przyjęcie, że tranzyt odbywał się na podstawie przepisów Konwencji. W myśl art. 1 ust. 4 Konwencji zgłoszenia tranzytowe i dokumenty tranzytowe dla wspólnej procedury tranzytowej muszą odpowiadać wzorom określonym w załączniku III i być wystawiane zgodnie z postanowieniami tego załącznika. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Konwencji - Tytułem V PROCEDURA T1 Działem 1 - art. 10 ust. 1, jeżeli towary mają być przewożone w procedurze T1, wówczas stosownie do postanowień niniejszej konwencji należy je zgłosić do tranzytu zgłoszeniem tranzytowym T1. Zgłoszenie tranzytowe T1 jest zgłoszeniem towarów na formularzu zgodnym z wzorami określonymi w załączniku III. Załącznik III w art. 1 ust. 1 i 3a stanowi, że formularze, na których wystawiane są zgłoszenia tranzytowe T1 lub T2, muszą odpowiadać wzorom określonym w dodatkach od I do IV do niniejszego załącznika, a formularze należy wypełniać i stosować w następujący sposób: jako zgłoszenie tranzytowe T1 lub T2, z uwzględnieniem objaśnień zawartych w instrukcji zamieszczonej w dodatku VII, przestrzegając uwag zawartych w dodatku IX. Dodatek VII do załącznika nr III - Instrukcja dotycząca formularzy stosowanych do wystawiania zgłoszeń tranzytowych T1 i T2 w Tytule II zawierającym uwagi do poszczególnych pól, stanowi, że w polu nr 53: Urząd celny przeznaczenia (i kraj) należy podać urząd celny, w którym towary będą przedstawione przy zakończeniu procedury tranzytowej. Urzędy celne przeznaczenia wymienione są w "Wykazie urzędów celnych właściwych w sprawach stosowania procedury tranzytowej". Po nazwie urzędu celnego należy podać kod danego kraju. W rubryce tej wskazano "Korczowa OC", nie wskazano zaś . W rubryce tej nie wskazano urzędu celnego ukraińskiego, co powinno było nastąpić w przypadku tranzytu na podstawie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Skarżąca zarzucała, że organ niezasadnie przyjął, iż dokonując zgłoszenia celnego na formularzu T1, towar został automatycznie objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego oraz, że zamiarem strony nie było dokonanie zgłoszenia celnego w oparciu o przepisy Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Zarzut ten nie jest uzasadniony. W sprawie znaczenie ma nie tylko oznaczenie T1 lecz sposób wypełnienia poszczególnych rubryk formularza. Wskazać należy, że dokonanie zgłoszenia tranzytowego organowi celnemu jest procedurą sformalizowaną, w której nie dokonuje się odmiennych od treści sporządzonych przez zgłaszającego dokumentów ustaleń co do jego zamiaru wyboru określonej procedury celnej. Procedura ta winna wynikać ze sporządzonej dokumentacji. W treści dokumentacji w niniejszej sprawie w żadnym miejscu nie wskazano by tranzyt miał odbywać się na podstawie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Także sposób wypełnienia zgłoszenia tranzytowego nie potwierdził tej okoliczności. Zaznaczyć należy, że strona w dokumentacji celnej wskazała, że przewozi gaz w butlach wielokrotnego napełniania. Butle takie nie podlegają ograniczeniom wynikającym z rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych. Z okoliczności sprawy wynika jednak, że skarżąca powołała się na przepisy Konwencji dopiero w toku postępowania, po wykryciu niezgodności deklarowanego towaru z rzeczywistością, co wskazuje, że stanowisko takie podyktowane było chęcią uniknięcia zajęcia towaru. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że nawet ewentualny tranzyt na podstawie przepisów Konwencji, nie wykluczałby uznania, że w sprawie zachodzi tranzyt unijny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 Konwencji, ustanawia ona przepisy dotyczące przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA; w tym celu wprowadza się wspólną procedurę tranzytową, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej lub składowane. Norma art. 1 ust. 2 Konwencji stanowi, że nie naruszając postanowień niniejszej konwencji, zwłaszcza tych dotyczących składania zabezpieczenia, przewozy towarów wewnątrz Wspólnoty traktowane są jako dokonywane we wspólnotowej procedurze tranzytowej. Także rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2015.343.558 z dnia 2015.12.29) w art. 293, dotyczącym Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, stanowi, że jeżeli posiadacz towarów korzysta ze wspólnej procedury tranzytowej, zastosowanie ma ust. 2 niniejszego artykułu i art. 189 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446. Towary przemieszczane na obszarze celnym Unii uznaje się jednak za objęte procedurą tranzytu unijnego zgodnie z art. 1 ust. 2 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Zarzut błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 11 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 7 rozporządzenia 2024/573 w związku z art. 226 ust. 1 UKC poprzez uznanie, że tranzyt towaru wypełnia przesłankę "przywozu" na obszar Celny Unii, podczas gdy towar nie jest przeznaczony na rynek Unii Europejskiej, a krajem przeznaczenia towaru jest Ukraina, nie zasługuje na uwzględnienie. Pojęcie przywozu nie jest bowiem tożsame z pojęciem wprowadzenia do obrotu. Okoliczność, że towar nie był przeznaczony na rynek Unii Europejskiej, a krajem przeznaczenia jest Ukraina, wobec przytoczonych wyżej regulacji rozporządzenia nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut błędnej wykładni i zastosowania przepisów UKC w tym jego art. 198 poprzez uznanie, że towar jest przedmiotem zakazu określonego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2024/573 i dokonanie zajęcia towaru, nie został zatem przez Sąd uwzględniony. Także zarzut skargi, że przewidziany zakaz nie może naruszać wolnego handlu między państwami trzecimi, które nie są członkami Unii Europejskiej nie jest, wobec treści rozporządzenia uzasadniony. Wbrew zarzutowi skargi organ nie dokonał błędnej wykładni i zastosowania przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, poprzez: uznanie, że skarżąca jest importerem w rozumieniu przepisów Dyrektywy, w przypadku gdy skarżąca nie zamierza wprowadzić towaru do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a jego krajem przeznaczenia jest Ukraina oraz przez przyjęcie, że pojemniki, w których przewożony jest towar powinny spełniać wymogi wynikające z Dyrektywy, podczas gdy towar nie ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a skarżąca nie jest ani producentem, ani importerem, ani dystrybutorem towaru w rozumieniu art. 2 Dyrektywy, w konsekwencji powyższych naruszeń ustalenie, że pojemniki, w których przewożony jest towar nie są zgodne z normą EN 13322-1 podczas gdy pojemniki jako nieprzeznaczone na rynek Unii Europejskiej nie podlegają Dyrektywie o urządzeniach transportowych. Organ prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego sprawy na podstawie przepisów rozporządzenia 2024/573. Jak już wskazano, przepisy te nie wprowadzają dla dokonania zajęcia towaru wymogu importu, polegającego na wprowadzeniu towaru do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Z normy art. 3 pkt 7 rozporządzenia wyraźnie wynika, że "przywóz" oznacza wprowadzenie substancji, produktów i urządzeń na obszar celny Unii, jeżeli w wyniku ratyfikacji obszar ten jest objęty Protokołem montrealskim z 1987 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (zwanym dalej "Protokołem"), oraz obejmuje czasowe składowanie i procedury celne, o których mowa w art. 201 i 210 rozporządzenia nr 952/2013. W sprawie nie musiała zatem zaistnieć przesłanka wprowadzenia towaru do obrotu na rynku europejskim. Za niezasadny w związku z tym uznać należało także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 30 oraz art. 31 Prawa celnego, poprzez uznanie, że organ I instancji był uprawniony do zastosowania środków, o których mowa w art. 198 UKC. Także zarzut naruszenia art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt. 1 Prawa celnego poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i niewystarczającą weryfikację stanu faktycznego sprawy, a w szczególności brak zbadania jaki jest kraj przeznaczenia towaru i weryfikacji czy towar ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej i czy podlega on zakazom lub ograniczeniom przewidzianym w prawie materialnym Unii Europejskiej, nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż możliwość zajęcia towaru nie jest bowiem ograniczona do towaru wprowadzanego do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Zajęcie towaru w tej sytuacji w sposób jednoznaczny przewiduje cytowana już norma art. 23 ust. 12 rozporządzenia 2024/573, zgodnie z którą organy celne konfiskują lub zajmują pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, o których mowa w art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a) rozporządzenia 2024/573, z których korzystanie jest zabronione na mocy niniejszego rozporządzenia. Organ zasadnie odmówił powrotnego wywozu towaru w celu jego zwrotu do nadawcy. Zwrot przedmiotowych butli do nadawcy nie był bowiem w świetle przepisów rozporządzenia możliwy. Stanowi o tym art. 11 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym, oprócz zakazów wprowadzenia do obrotu, o których mowa w pkt 1 załącznika IV, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, a także użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Wywozem, zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia 2024/573 jest wyprowadzenie substancji, produktów i urządzeń z obszaru celnego Unii, jeżeli w wyniku ratyfikacji obszar ten jest objęty Protokołem. Wywóz butli nie był zatem w świetle tych regulacji możliwy. Strona powoływała się na możliwość zwrotu wynikającą z art. 11 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia 2024/573, zgodnie z którym ponowny wywóz produktów i urządzeń, w przypadku których niezgodność z rozporządzeniem 2024/573 stwierdzono przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu, jest dozwolony, a w takich przypadkach nie ma zastosowania art. 22 ust. 3, stanowiący, że od dnia 12 marca 2025 r. zabrania się wywozu pianek, aerozoli technicznych, stacjonarnych urządzeń chłodniczych i stacjonarnych urządzeń klimatyzacyjnych oraz stacjonarnych pomp ciepła, o których mowa w załączniku IV i które zawierają fluorowane gazy cieplarniane o GWP równym 1 000 lub większym lub których działanie jest od nich zależne. Norma ta nie ma, w ocenie Sądu, zastosowania do nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych. Z konstrukcji przepisu art. 11 rozporządzenia 2024/573 wynika, że ponowny wywóz produktów i urządzeń jest dozwolony w odniesieniu do towarów wymienionych w ustępie 1 tego artykułu, a więc towarów, co do których wprowadzono jedynie zakaz ich wprowadzenia do obrotu. Pojemniki z gazem, które nie mogą być ponownie napełnione, co do których wprowadzono znacznie szersze ograniczenie polegające na zakazie ich przywozu (niezależnym od zakazu wprowadzenia do obrotu na rynek unijny), wymienione zostały w innym przepisie, a mianowicie w art. 11 ust. 3, stanowiącym odrębną od art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2024/573 regulację. W przepisie tym brak jest normy przewidującej możliwość wywozu pojemników z gazem, które nie mogą być ponownie napełnione. Przeciwnie, prawodawca wskazał, że wywóz pustych lub napełnionych pojemników jest zakazany. Reasumując, organ nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego, w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- Strona 12 z 16