III SA/Gd 1096/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. J. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2017 r. Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek T. J. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wydanego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie w całości rubryk od nr 5 do 11 formularza urzędowego PPF lub do nadesłania poprawnie wypełnionego oraz podpisanego przez wnioskodawcę formularza PPF, w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia przedmiotowego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na to, że wnioskodawca w zakreślonym terminie nie wykonał w/w wezwania, referendarz sądowy zobligowany był pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia referendarza sądowego T. J. zarzucił naruszenie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Twierdził, że jego wniosek został pozostawiony bez rozpoznania przedwcześnie i bezzasadnie, gdyż nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Zdaniem skarżącego nieprawidłowe wezwanie nie wywiera żadnych skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Z kolei zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2017 r. pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do nadesłania wypełnionego w całości formularza PPF lub do nadesłania poprawnie wypełnionego oraz podpisanego przez wnioskodawcę formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zawiera określenie braków formalnych wniosku, wskazuje termin, w jakim należy braki te usunąć oraz rygor w przypadku ich nieusunięcia w terminie. Powyższe wezwanie do uzupełnienia formularza PPF doręczono pełnomocnikowi skarżącego w sposób prawidłowy w dniu 3 lutego 2017 r. (k. 24 akt). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 27 kwietnia 2017 r. wynika, że korespondencja, kierowana do pełnomocnika skarżącego T. J. – adwokata K. J., została odebrana przez R. J.– uprawnionego pracownika Kancelarii. R. J., jako uprawniony pracownik Kancelarii, został upoważniony do odbioru korespondencji adresowanej do pełnomocnika skarżącego na adres ul. [...] 8/7, [...] G., który to adres wskazał pełnomocnik skarżącego w skardze i na adres ten nastąpiło doręczenie wezwania z dnia 18 stycznia 2017 r. Zatem wezwanie z dnia 18 stycznia 2017 r. do uzupełnienia formularza PPF było prawidłowe i w związku z brakiem na nie odpowiedzi referendarz sądowy zobligowany był - zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, zarządzenie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a.