III SA/Gd 11/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Rektora [...] z dnia 18 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, skarżący, wnioskiem z dnia 13 stycznia 2012 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2012 r. (m.in. zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy, informacji o wysokości zadłużenia, decyzji ZUS w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, potwierdzeń wypłaty emerytury, dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych kosztów utrzymania, dodatkowych oświadczeń z dnia 25 stycznia 2012 r.) ustalono, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, z którą zamieszkuje w lokalu o powierzchni 63,8 m2. Wnioskodawca i jego matka nie posiadają rachunków bankowych, jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Jedynym źródłem utrzymania jest emerytura matki, która po potrąceniach m.in. z tytułu egzekucji wynosi 740,10 zł miesięcznie. Udokumentowane przez wnioskodawcę niezbędne wydatki gospodarstwa domowego (opłaty za energię, wodę, kanalizację, usługi telekomunikacyjne, zakup leków) wynoszą średnio miesięcznie około 200 zł. Zaległości z tytułu opłat do spółdzielni mieszkaniowej za zajmowany lokal na dzień 24 marca 2011 r. wynosiły 28 577,26 zł. Matka wnioskodawcy jest ponadto zadłużona z tytułu zaciągniętego kredytu oraz nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną skarżącego, a w szczególności fakt pozostawania bez pracy oraz zasiłku, wysokość dochodów gospodarstwa domowego w stosunku do ponoszonych kosztów utrzymania, potwierdzonych załączonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi, uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.