III SA/Gd 110/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. W następstwie wniosku W. N. z dnia 19 sierpnia 2007 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 21 września 2007 r. przyznał wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy w wysokości 95,61 zł zastrzegając jego wypłatę [...] Zarządowi Nieruchomości Komunalnych oraz pouczając o skutkach nieregulowania należności za lokal. W piśmie do strony z dnia 6 grudnia 2007 r. [...] Zarząd Nieruchomości Komunalnych poinformował, że zadłużenie wobec administratora wynosi 729,59 zł, co skutkować musiało wystąpieniem do Gminy Miasta [...] o wstrzymanie dodatku mieszkaniowego. Następnie, decyzją z dnia 19 grudnia 2007 r. Prezydent Miasta [...] wstrzymał wypłatę przyznanego dodatku mieszkaniowego od dnia 1 stycznia 2008 r. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w świetle art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wypłata dodatku mieszkaniowego jest wstrzymywana w sytuacji braku bieżącego regulowania należności za zajmowany lokal. W odwołaniu od w/w rozstrzygnięcia W.N. podniósł, iż z uwagi na różne kwoty podawane w kierowanych do niego pismach nie wie ile wynosi jego realne zadłużenie. Z kolei spłata przedmiotowego zadłużenia nie jest możliwa do czasu opuszczenia zakładu karnego, w którym aktualnie przebywa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 10 marca 2008 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazując treść art. 7 ust. 11 i 12 ustawy o dodatkach mieszkaniowych podniósł, iż wstrzymanie wypłaty dodatku jest konieczne i niezależne od przyczyn powodujących powstawanie zaległości w czynszu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.N. wniósł o przywrócenie mu dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie skarżący zakwestionował wydane w sprawie rozstrzygnięcia wskazując, iż są one nielogiczne i bezpodstawne. W ocenie skarżącego przemawia za tym m.in. fakt naliczania przez administratora lokalu opłat w czasie, w którym w lokalu nikt faktycznie nie mieszkał. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie danej sprawy administracyjnej, czyli nie ma kompetencji do przyznawania określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Właściwość sądu administracyjnego przesądza bowiem, iż sąd rozstrzyga o legalności konkretnego aktu administracyjnego, to jest o jego zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jego wydania. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżony akt odpowiada prawu materialnemu i procesowemu, czy też to prawo narusza. W przedmiotowej sprawie skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie organu administracji publicznej uznające za prawidłową decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż istotą dodatku mieszkaniowego przewidzianego przez ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest uczestnictwo organów administracji publicznej w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez osoby posiadające do niego tytuł prawny, które jednak we własnym zakresie nie są w stanie sprostać ponoszeniu wydatków związanych z jego utrzymaniem. Świadczy o tym wprost nazwa "dodatek mieszkaniowy", z której wynika, że ze środków publicznych wypłacane jest "świadczenie" mające charakter dodatkowy, uzupełniający bieżące koszty utrzymania lokalu. Konsekwencją tego jest okoliczność, że osoba, której dodatek przyznano musi ponosić i uiszczać pozostałą poza dodatkiem mieszkaniowym część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Jeżeli tego nie czyni dodatek musi być wstrzymany, o czym przesądza przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z tym przepisem w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim, wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest w swej treści jasny oraz jednoznaczny. Łącząc powyższe rozważania ze stanem faktycznym sprawy należy zauważyć, iż w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 6 grudnia 2007 r. kierowane do skarżącego jak i przesłane do wiadomości organowi I instancji, informujące o zaległościach w opłatach za najem lokalu mieszkalnego. Z informacji zawartych w piśmie wynika, iż zaległości dotyczą okresu po wydaniu decyzji z dnia 21 września 2007 roku przyznającej W. N. dodatek mieszkaniowy. Ponadto należy podnieść, że w myśl art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zarządca nieruchomości ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące. W przepisie tym chodzi oczywiście o tę część opłat za lokal, która przypada na osobę uprawnioną do dodatku mieszkaniowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy. Przy czym nie ma znaczenia wysokość ogólnej zaległości czynszowej. Istotnym jest czy zaległość ta obejmuje 2 pełne miesiące po dacie przyznania dodatku mieszkaniowego. Zasadnie twierdzi organ odwoławczy wskazując, iż cytowany przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ma charakter obligatoryjny a nie uznaniowy i nakłada na organ orzekający obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego w sytuacji uzyskania informacji, iż osoba uprawniona do dodatku mieszkaniowego posiada zaległości w opłacie należności za zajmowany lokal mieszkalny. Skarżącemu przyznano dodatek od dnia 1 września 2007 r. Od tej też daty bezspornie nie uiszczał on przypadającej na niego części czynszu w kwotach przekraczających przyznany mu dodatek mieszkaniowy, przekazywany [...] Zarządowi Nieruchomości Komunalnych. Ten stan rzeczy wykazuje zawiadomienie w/w jednostki datowane na dzień 7 grudnia 2007 r. i uwzględniające dane za cały rok 2007, jakkolwiek dla kontrolowanych decyzji istotne znaczenie ma ustalony fakt, nieopłacania na bieżąco należności z tytułu opłat za najem lokalu, po wydaniu decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres 1.09.2007r.- 29.02.2008r. Względy słuszności ani wzgląd na trudną sytuację skarżącego przebywającego w zakładzie karnym nie mogą być w sprawie brane pod uwagę. Jeżeli osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie posiada dostatecznych środków do egzystencji, a w konsekwencji ponoszenia przypadającej na nią części opłat za lokal, może ubiegać się o świadczenie w trybie ustawy o pomocy społecznej. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący takie działania podejmował. Spełnienie kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego nie oznacza jednak automatycznie spełniania przesłanek do przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Świadczenia z ustawy o pomocy społecznej mają bardzo różnorodny charakter a ich przyznanie nie jest oparte wyłącznie na kryterium dochodowości. Z kolei ustalenie prawidłowej wysokości zaległości w opłatach za wynajmowany lokal może być przedmiotem odrębnej sprawy cywilnej przed sądem powszechnym, której wszczęcie zależy wyłącznie od skarżącego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do badania tego aspektu rozpatrywanej sprawy, mimo zarzutów skargi w tym zakresie. W okolicznościach sprawy nie jest sporne, że zarządca nieruchomości zobowiązany do takiego działania na podstawie przepisu prawa, poinformował organ o zaległościach w uiszczaniu czynszu za pełne dwa miesiące w okresie obowiązywania decyzji przyznającej dodatek. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest wstrzymać wypłatę dodatku. Skarżący natomiast wskazując na swoją aktualną sytuację życiową a przede wszystkim pobyt w zakładzie karnym, a w związku z tym brak dochodów, oczekuje de facto zaniechania wobec niego wszelkich działań prawnych. W ocenie Sądu w tym składzie, konstrukcja regulacji zastosowanej w sprawie uniemożliwia uwzględnienie okoliczności na które powołuje się skarżący. Jak wyżej wskazano prawidłowość naliczenia opłat powinna być poddana kontroli w innym trybie. Skarżący będący świadomym człowiekiem, w sytuacji odbywania kary pozbawienia wolności, powinien rozważyć jakie skuteczne działania podjąć, aby wywiązać się z zobowiązań, skoro wywodzić z nich chce pozytywne dla siebie skutki prawne / w żaden sposób nie partycypując w utrzymaniu lokalu chce go nadal zachować/. W stanie faktycznym sprawy oraz w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanie prawnym skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw a zarzuty w niej zawarte nie mogą spowodować wyeliminowania wydanych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.