III SA/Gd 111/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi I.P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w G. z dnia [...] sygn . akt II SA/Gd 1486/02 w sprawie skargi I.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Wyrokiem z dnia 7 maja 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1486/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę I. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 maja 2002 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 8 marca 2002 r., znak: [...], który uznał I. P. za osobę bezrobotną od dnia 22 lutego 2002 r., przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 2 marca 2003 r. w wysokości 476,70 zł oraz odmówił przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 22 lutego 2002 r. Organy obydwu instancji jako podstawę materialnoprawną swoich rozstrzygnięć wskazały przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził brak podstaw do uznania, że organy administracji naruszyły przepisy prawa, w szczególności kwestionowanego przez skarżącą art. 37k ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a ustalenia faktyczne przyjęte przez organy dotyczące okresów zatrudnienia strony (i innej działalności) uprawniających ją do świadczenia przedemerytalnego uznał za prawidłowe. W dniu 6 października 2006 r. (data stempla pocztowego) I. P. złożyła wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2003 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05, który uznał za niekonstytucyjny przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65). W piśmie skierowanym do Sądu w dniu 23 października 2006 r. skarżąca podniosła, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego osoby, które w 2002 r. złożyły w powiatowych urzędach pracy wniosek o przyznanie im prawa do zasiłku przedemerytalnego, który następnie został prawomocnie oddalony mogą żądać wznowienia postępowania w swoich sprawach. Skarżąca znajduje się właśnie w takiej sytuacji, dlatego też żąda uchylenia i zmiany prawomocnego wyroku NSA z dnia 7 maja 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi szczególną podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z jego brzmieniem można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie przytoczonej przesłanki można wystąpić w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 p.p.s.a.). Z cytowanego przepisu wynika, że warunkami wznowienia postępowania na przywołanej podstawie są: (1) wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego o niezgodności przepisów prawa materialnego i procesowego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, (2) na podstawie tego zakwestionowanego aktu normatywnego sąd administracyjny wydał orzeczenie, (3) wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W rozpoznawanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2006r. Nr 170, poz. 1222 i wszedł w życie w dniu 26 września 2006r. ( nadto opublikowany z uzasadnieniem w OTK-A 2006/8/106). Skarżącą wniosła skargę w dniu 6 października 2006r. ( data stempla pocztowego), tym samym zachowała wymieniony w art. 272 § 2 p.p.s.a. termin. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 na który powołuje się strona skarżąca w skardze o wznowienie postępowania sądowego dotyczy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty. Trybunał Konstytucyjny uznał, że wymieniony przepis w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r." jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Usunięty z systemu prawnego w wyniku orzeczenia Trybunału przepis art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. W punkcie 12 uzasadnienia orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wskazał, że w wyniku wyroku Trybunału osobom, które znalazły się w analogicznej jak skarżący sytuacji, które w 2002 r. złożyły do powiatowych urzędów pracy wniosek o przyznanie im prawa do zasiłku przedemerytalnego lub do świadczenia przedemerytalnego, a wnioski te zostały prawomocnie oddalone na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z dnia 20 grudnia 2002 r., służy prawo żądania wznowienia postępowania w ich sprawach na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji i przepisów tam powołanych. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż skarżąca wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożyła w roku 2002, a postępowanie w tej sprawie zakończone zostało decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia 22 maja 2002 r., a następnie prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2003 r. Jednakże uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny przepis prawa materialnego nie stanowił podstawy zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak już wskazano w części historycznej uzasadnienia decyzje organów obydwu instancji wydane zostały w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia rozstrzygnięć. Natomiast niekonstytucyjny przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. nie obowiązywał w chwili rozstrzygania sprawy przez organy administracji, których kontrolę działalności sprawują sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty cytowany przepis wszedł w życie w dniu 6 lutego 2003r., tj. po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy, co miało miejsce w Dzienniku Ustaw z dnia 22 stycznia 2003 r. Nr 6, poz. 65. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.