III SA/Gd 1111/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. spraw ze skarg A. D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2016 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargi. Decyzjami nr [...] z dnia 12 kwietnia 2016 r. Burmistrz K. cofnął A. D. z dniem 12 kwietnia 2016 r. zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oraz piwa w lokalu "[...] " przy ul. [...] 18 w K. tj. - zezwolenie nr [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4, 5 % alkoholu oraz piwa, - zezwolenie nr [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających od 4, 5 % do 18 % alkoholu, - zezwolenie nr [...] sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 2016, poz. 478). Organ wskazał, że przed wszczęciem postępowań, kierowane były do niego liczne skargi mieszkańców zwracających uwagę na uciążliwości związane z działalnością lokalu "[...] ". Podjęte przez Burmistrza działania, takie jak: założenie monitoringu na ul. [...] oraz wprowadzenie zakazu zatrzymywania się i postoju samochodów na tej ulicy w godzinach od 22 do 6 rano, nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, ponieważ w najbliżej okolicy lokalu w dalszym ciągu dochodziło do licznych zakłóceń porządku publicznego. Po wszczęciu postępowań w sprawie zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, organ wystąpił do Komendanta Policji w N. o udostępnienie danych dotyczących ilości interwencji funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 czerwca 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. na ul. [...] w K. . W odpowiedzi, w piśmie z dnia 16 lutego 2016 r. Komendant wskazał, że w ww. okresie funkcjonariusze Policji 62 razy interweniowali na skutek wezwań do zdarzeń na ul. [...] w K. . W 27 zdarzeniach nie zastano już uczestników zakłócania spokoju albo zgłoszenia nie zostały potwierdzone, 31 interwencji dotyczyło zakłócenia ciszy nocnej, 4 interwencje dotyczyły bójek przed lokalem "[...] ". Właściciel lokalu w tym czasie dokonał w sumie 5 zgłoszeń. W treści decyzji opisano okoliczności odnotowanych przez Policję zdarzeń z dni: 6 czerwca, 1, 2, 3, 4, 5, 7, 9, 10, 11, 12, 15, 16, 19, 21, 22, 25 i 26 lipca, 2, 5, 7, 12, 14, 20 i 29 sierpnia 2015 r. Organ wskazał ponadto, że w ramach przeprowadzanego postępowania dowodowego dokonano również przeglądu kamery monitorującej ul. [...]. Na tej podstawie organ wskazał na zdarzenia zarejestrowane przez kamerę w dniach 18, 22, 23, 28 i 30 lipca oraz 22, 23 i 29 sierpnia 2015 r. Prowadzący lokal, A. D., wniósł odwołanie od powyższych decyzji, zarzucając organowi naruszenie w trakcie postępowania w każdej ze spraw ( dotyczących poszczególnych zezwoleń) art. 7 oraz 77 Kpa. W ocenie strony w sprawach nie doszło do zgromadzenia i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało przyjęcie za podstawę faktyczną wydania decyzji błędnego ustalenia, że w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu "[...] ", w lokalu tym lub w jego najbliższej okolicy, co najmniej dwukrotnie doszło do zakłócenia porządku publicznego. Postępowanie dowodowe nie wykazało bowiem, że osoby zakłócające porządek były pod wpływem alkoholu i że nabyły alkohol w lokalu strony. Nie wzięto również pod uwagę treści protokołu z posiedzenia Gminnej Komisji do spraw Rozwiazywania Problemów Alkoholowych w K. nr [...] z którego wynika, że przed lokalem strony spożywany jest alkohol kupowany w pobliskich sklepach, a nie - w dyskotece. Poprzez niewskazanie, z jakich względów organ odmówił wiarygodności temu dowodowi, w ocenie strony doszło do naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Nadto odwołujący się podniósł, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 8 i 10 Kpa, ponieważ stronie nie okazano wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu, przez co uniemożliwiono jej odniesienie się do nich. W ocenie strony organ naruszył także art. 130 § 1 Kpa, ponieważ pomimo, że przepis ten stanowi, że decyzja nie podlega wykonaniu przed dniem wniesienia odwołania, orzekł o cofnięciu zezwoleń z dniem 12 kwietnia 2016 r., tj. z dniem wydania zaskarżonych decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zarzutów opisanych we wniesionych odwołaniach i decyzjami z dnia 26 października 2016 r. utrzymało w mocy decyzje Burmistrza o cofnięciu zezwolenia nr [...] (decyzja w sprawie o sygn. akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] ), zezwolenia [...] (decyzja w sprawie o sygn. akt[...] ) i zezwolenia nr [...](decyzja w sprawie o sygn. akt[...]), W ocenie Kolegium postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ I instancji prawidłowo i wykazało ono, że we wszystkich trzech sprawach doszło do wielokrotnego naruszania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu "[...] ". Wbrew podniesionym zarzutom, stronie odwołującej się zapewniono czynny udział w postępowaniu, między innymi brała ona udział w oględzinach lokalu i zapoznała się z aktami spraw. Odnosząc się do twierdzeń strony, iż organ nie udostępnił jej do obejrzenia nagrań z monitoringu, Kolegium wskazało, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które wskazywałyby, że strona wystąpiła z takim wnioskiem do organu, a organ odmówił uwzględnienia wniosku. Jednak w związku z tym zarzutem i brakiem dowodu na to, że organ I instancji umożliwił stronie zapoznanie się z nagraniem, Kolegium uznało, że dowód z nagrań monitoringu nie może być dowodem w sprawie i rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym pominęło ten dowód. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało natomiast, że z ustawy o wychowaniu w trzeźwości /..../ nie wynika obowiązek uzyskania opinii Komisji do spraw rozwiązywania problemów alkoholowych przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że postępowania przeprowadzone przez organ I instancji wykazały również i to, że pod lokal strony – dyskotekę przychodzą także osoby, które kupują alkohol w innych sklepach i z alkoholem przychodzą pod lokal strony. Jednakże okoliczność, że pod lokal przychodzą również osoby, które zakupiły alkohol w sklepie nie była jedynym czy zasadniczym powodem cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu w dyskotece "[...] ". W ocenie Kolegium nie zmienia to jednak oceny, że podmiot dysponujący zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych obowiązany jest do szczególnej dbałości w kwestii zachowania porządku publicznego zarówno w lokalu, jak i w najbliższej jego okolicy, a obowiązku tego odwołujący się nie spełnił. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 130 Kpa. W tym zakresie wskazano, że organ I instancji wprawdzie nieprawidłowo podał w decyzjach, że cofa zezwolenie z dniem 12 kwietnia 2016 r., jednak uchybienie to nie miało znaczenia dla wykonalności decyzji. Organ I instancji nie podjął bowiem żadnych czynności zmierzających do wykonania nieostatecznych decyzji. Na wyżej opisane trzy rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie alkoholu w dyskotece "[...] ", A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi. Skarga na decyzję oznaczoną [...] została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 1111/16, skarga na decyzję [...] - pod sygn. akt III SA/Gd 1112/16, a skarga na decyzję [...] - pod sygn. akt III SA/Gd 1113/16 tut. Sądu. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i poprzedzających je decyzji organu I instancji, podtrzymując argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniach. Tak więc w złożonych skargach podniesiono zarzuty obejmujące: - zarzut naruszenia art. 136 w zw. z art. 7 i 77 Kpa, poprzez niedokonanie przez organ odwoławczy własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; - zarzut naruszenia art. 140 w zw. z art. 7 i 77 Kpa, poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia dowodu z monitoringu dot. zdarzeń na ul. [...] w K. ; - zarzut naruszenia art. 138 § 2 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanych z naruszeniem przepisów postępowania, a w tym - nieprzeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego; - zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie przyczyn, dla których organy obu instancji w istocie odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej treści protokołu z posiedzenia Gminnej Komisji do spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. ; - zarzut naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości /..../, w związku z cofnięciem zezwoleń pomimo, że postępowanie dowodowe nie wykazały, iż osoby zakłócające porządek publiczny przed lokalem były (pozostawały) pod wpływem alkoholu oraz – że zakupiły ten alkohol w lokalu skarżącego. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach. Postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r. Sąd zarządził połączenie do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Gd 1111/16, III SA/Gd 1112/16 oraz III SA/Gd 1113/16 i prowadzenie dla nich – łącznie - jednych akt, zarejestrowanych pod sygn. III SA/Gd 1111/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z innym naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a – w myśl art. 135 p.p.s.a. - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że skargi A. D. nie mogą zostać uwzględnione. Z przedłożonych sądowi akt wszystkich trzech spraw administracyjnych wynika, że trzema odrębnymi decyzjami z dnia 12 kwietnia 2016 r. Burmistrz K. cofnął A. D. zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oraz piwa w lokalu "[...] " przy ul. [...] 18 w K. tj. zezwolenie nr [...], [...] oraz [...]. Rozstrzygnięcia organu I instancji zostały utrzymane w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2016 r., a następnie zakwestionowane przez właściciela ww. lokalu w drodze wniesionych do Sądu skarg. W ocenie strony skarżącej, decyzje o cofnięciu zezwoleń zostały wydane pomimo uchybień w przeprowadzonych postępowaniach dowodowych. W konsekwencji - w ocenie strony skarżącej - organy naruszyły także przepisy prawa materialnego tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ponieważ postępowania dowodowe nie wykazały bezspornie wystąpienia przesłanek warunkujących zastosowanie ww. normy prawnej. Jednak - mając na uwadze zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy i wnikliwą jego ocenę, dokonaną przez organy obu instancji, stanowisko strony skarżącej nie może być uwzględnione przez Sąd. W szczególności - w ocenie Sądu - nie budzi wątpliwości, że wyniki poczynionych przez organy ustaleń faktycznych wskazują, iż zaistniały wszystkie przesłanki uprawniające organy do odebrania koncesji na sprzedaż i podawanie alkoholu przez przedsiębiorcę w lokalu "[...] ", czyli te, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3 cyt. ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem, zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest cofane przez organ, który tego zezwolenia wcześniej udzielił, w przypadku powtarzającego się, co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Jak wynika z akt administracyjnych, w okresie tylko 3 miesięcy, Policja podjęła aż 62 interwencje, dotyczące zdarzeń zakłócających porządek publiczny na ul. [...] w K., w najbliższym sąsiedztwie prowadzonego przez skarżącego lokalu. Jednocześnie, a - wbrew stanowisku strony skarżącej - ze zgormadzonych przez organ I instancji dowodów, w tym z pisma Komendanta Policji w N. z dnia 16 lutego 2016 r. i skarg mieszkańców wynika, co nie budzi wątpliwości Sądu, że powtarzające się zakłócenia porządku publicznego mają ścisły związek ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w lokalu "[...] ". Sąd zgadza się w tym zakresie z oceną organów, że sprzedaż alkoholu w lokalu jest główną przyczyną zakłóceń porządku publicznego w godzinach nocnych w jego najbliższej okolicy. Taka ocena wynika i ze zgromadzonych w sprawie dowodów, ale także z podstawowych zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Analizując poszczególne przypadki zachowań gości dyskoteki, zgłoszonych do interwencji Policji, trudno bowiem przyjąć, aby w opisany w materiale dowodowym sposób mogły zachowywać się osoby niebędące pod wpływem alkoholu. Opisane zachowania tj. bójki, zanieczyszczanie posesji sąsiadów i stopień powodowanego hałasu przez gości lokalu "[...] " są rażące. Przypadki te, co wynika z akt, powtarzają się notorycznie w bardzo dużym natężeniu, w krótkich odstępach czasu, co dla okolicznych mieszkańców stanowi nie tylko uciążliwość ale również - trwałą przeszkodę w korzystaniu z przysługujących im praw. Zwraca jednocześnie uwagę liczba interwencji, które zostały przeprowadzone na skutek zgłoszeń skarżącego. W ogólnej liczbie 62 zgłoszeń Policja odnotowała bowiem, że tylko 5 z nich pochodziło od właściciela lokalu [...]. Mając na uwadze rozmiary jakie przybrało zakłócanie porządku publicznego przez gości dyskoteki, w ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że właściciel świadomie czy też na skutek zaniedbań, nie podejmuje adekwatnych działań mających zapobiegać negatywnym skutkom spożywania alkoholu przez gości jego lokalu. Skoro działania takie nie były skutecznie podejmowane przez skarżącego, winien się on był liczyć, że zostaną one podjęte przez autorytety zewnętrzne, stające na straży porządku publicznego, tj. Policję i władze miasta, które odebrały w tym zakresie kilkadziesiąt skarg świadków zakłócania porządku przez pijanych gości dyskoteki. Akta sprawy wskazują, że skarżący zignorował zaistniały problem, który przybrał już wymiar społeczny. Należy przy tym zauważyć, że skarżący nie powinien odbierać cofnięcia zezwoleń jako kary wymierzonej mu przez organy administracji. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, tj. – licznych skarg i interwencji okolicznych mieszkańców, cofnięcie zezwoleń stanowiło obowiązek organów. Nie wyklucza to przecież, że po podjęciu skutecznych starań zmierzających do poprawy bezpieczeństwa i porządku, skarżący ponownie otrzyma zezwolenia, jeżeli złoży w tym zakresie odpowiednie wnioski. Jednak w ocenie Sądu w czasie podejmowania zaskarżonych decyzji nie było możliwości uwzględnienia zarzutów podniesionych w złożonych przez skarżącego odwołaniach. W tym miejscu wskazać należy, że organy nie odmówiły wiarygodności ustaleniom uczestników posiedzenia Gminnej Komisji do spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. w dniu 18.08.2015 r. Jednak jeśli do lokalu skarżącego wpuszczane były osoby już będące pod wpływem alkoholu, zakupionego w innym punkcie sprzedaży, to konsekwencje ich zachowań w lokalu i w jego okolicach obarczyły także skarżącego, jeśli zaniedbał on wypełnienie obowiązków, które mogłyby zapewnić poprawę bezpieczeństwa i zachowania porządku publicznego w miejscu prowadzenia działalności i w jego okolicy. Należy przy tym zważyć, że zastosowane przez organy przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przewidują, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie alkoholu cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego, a opisane szczegółowo w uzasadnieniach do decyzji organu I instancji zdarzenia wskazują, że owych "zakłóceń porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w dyskotece "[...] " było znacznie więcej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.