III SA/Gd 1113/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ((powyżej 18 % alkoholu) postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie cofnięcia A. D. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających ponad 18% alkoholu w restauracji "[...]". Powodem cofnięcia zezwolenia było ustalenie, że sąsiedzi lokalu – dyskoteki, w której sprzedawany był alkohol, wnosili skargi na zakłócanie ciszy nocnej i porządku przez osoby oczekujące na wejście do lokalu, głośną muzykę, zanieczyszczanie ulicy i sąsiednich posesji W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący zaprzeczył stanowisku, jakoby ww. okoliczności zostały ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżący nie kwestionuje, że w czasie poprzedzającym podjęcie decyzji przez organ I instancji miały miejsce interwencje funkcjonariuszy Policji w okolicach lokalu, jednak zaprzecza, by miało to związek ze sprzedażą alkoholu w restauracji prowadzonej przez skarżącego. W skardze zawarty został skierowany do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego w przypadku odmowy wstrzymania wykonalności decyzji do czasu zakończenia postępowania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem strony skarżącej przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi tu o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi unormowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki - czy zachodzi - "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków". W tym miejscu Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżący winien zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne niekorzystne konsekwencje, jakie mogłyby dla niego wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w restauracji "[...]" w K. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał dostatecznie na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie wykazał, na czym miałaby polegać nieodwracalność skutków powstałych w następstwie wykonania opisywanej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, lecz nie sprecyzował, na czym miałyby one polegać. Nie podał również, jaka – konkretnie - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mogą wyniknąć z wykonania decyzji. Zatem przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Skarżący nie uzasadnił możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie wskazał na - pozostającą bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku - możliwość uwzględnienia skargi przez Sąd i utożsamił wykonanie decyzji ze skutkiem takiego wykonania. Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, że wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, ze względu na treść rozstrzygnięcia, jego zakres i charakter prawny, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi, w związku z którą wniesiono wniosek, jest bowiem decyzja, która – jedynie cofa zezwolenie na sprzedaż określonego rodzaju alkoholu. Decyzja ta nie jest równoznaczna z koniecznością zlikwidowania działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Reasumując, sąd stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został przez skarżącego uzasadniony, a charakter zaskarżonego aktu nie wskazuje, aby mógł on wywołać dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.