III SA/Gd 112/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odmówić skarżącemu przyznania kosztów postępowania. A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2015 r. (nr [...]). Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Sąd odrzucił skargę A. M., jako złożoną po terminie wynikającym z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.". Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. W ramach autokontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. uchylił ww. postanowienie z dnia 29 sierpnia 2016 r. o odrzuceniu skargi, gdyż okazało się, iż organ odmówił skarżącemu uzupełnienia ww. decyzji postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. i w związku z tym termin do wniesienia skargi został dochowany. Następnie skarżący wystąpił z wnioskiem o m.in. orzeczenie ze Skarbu Państwa należnych kosztów postępowania niezbędnych do celów dochodzenia prawa obejmujących wykonanie odpisu zażalenia na ww. postanowienie z dnia 29 sierpnia 2016 r., wykonanie dołączonych złączników i nadanie przesyłki zawierającej zażalenie (vide: pismo z dnia 20 marca 2017 r. – k. 79-81 akt sądowych). W uzasadnieniu wskazał, że składając zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 sierpnia 2016 r. poniósł koszty niezbędne do dochodzenia swoich praw, dlatego konieczny jest ich zwrot (14,40 zł). Wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 112/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten wraz z art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. (przepisy dotyczące umorzenia postępowania oraz dotyczące postępowania po wniesieniu skargi kasacyjnej) określają sytuacje, w których Sąd orzeka o zwrocie kosztów między stronami postępowania sądowoadministracyjnego i unormowania te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 306/15, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania od Sądu (Skarbu Państwa) w przypadku uchylenia (w ramach autokontroli) postanowienia o odrzuceniu skargi. Należy zwrócić również uwagę, że skarżący domagał się zwrotu kosztów wykonania kopi pism oraz kosztów korespondencji. Tymczasem zgodnie z art. 205 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W katalogu tym nie mieszczą się wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego (np. koszty korespondencji, wykonania kopi pisma), co oznacza, że strona nie może dochodzić ich zwrotu nawet, gdy należą jej się koszty postępowania (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1490/09, publ. jw.). W tych okolicznościach należało odmówić skarżącemu przyznania kosztów postępowania, na podstawie art. 200 w zw. z art. 227 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.