III SA/Gd 1124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia 20 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne w sprawie. J. K. złożyła wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego W. K. z lokalu nr [...] w miejscowości Ż. Do wniosku załączono m.in. kopię aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] z dnia 14 września 2001 r. – umowę darowizny, z której wynika, że J. K. i W. K. darowali swoim córkom A. J. K. i B. M. B. m.in. w udziałach po ½ części własność nieruchomości zabudowanej m.in. domem nr [...] położonym w miejscowości . J. K. i W. K. dokonując darowizny ww. domu na rzecz swoich córek zastrzegli dla siebie służebność osobistą mieszkania polegającą na dożywotnim i nieodpłatnym prawie korzystania przez W. K. z pokoju po lewej stronie od wejścia oraz takim samym prawie korzystania przez J. K. z pokoju po prawej stronie od wejścia. Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] Burmistrz orzekł o odmowie wymeldowania W. K. z lokalu nr [...] w miejscowości Ż. W podstawie prawnej decyzji podano art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej zwanej: "k.p.a."). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 8 lutego 2016 r. na wniosek J. K. wszczął postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego W. K. z lokalu nr [...] w miejscowości Ż. W sprawie przesłuchano wnioskodawczynię, W. K. (dalej zwanego: "stroną", "skarżącym") oraz świadków. Ponadto dokonano kontroli meldunkowej w ww. lokalu w Ż. oraz w lokalu przy ul. [...] w N., gdzie strona przebywa. Ustalenia faktyczne, oparte na zebranym materiale dowodowym wskazują, że strona opuściła lokal nr [...] w miejscowości Ż. w czerwcu 2012 r. Wyjaśnienia złożone w sprawie były zgodne co do daty opuszczenia mieszkania. Sporne były natomiast w kwestii okoliczności opuszczenia miejsca pobytu. Powodem opuszczenia lokalu były problemy małżeńskie, czego konsekwencją było rozwiązanie małżeństwa z J. K. przez rozwód w 2006 r. Strona twierdziła, że była żona utrudnia dostęp do mieszkania poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych. Z wyjaśnień wnioskodawczyni wynika zaś, że strona opuściła mieszkanie dobrowolnie, gdyż ma swobodny dostęp do lokalu. Powodem wyprowadzenia się strony był nowy związek. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że od momentu opuszczenia mieszkania do chwili obecnej strona zamieszkuje w miejscowości N. przy ulicy [...]. Z wyjaśnień złożonych przez stronę jak i L. W. wynika jednak, że pobyt w lokalu w N. jest tymczasowy. W sprawie przeprowadzono postępowanie, którego rezultaty nie pozostawiły wątpliwości, że nie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego przez stronę w sposób dobrowolny i trwały. O dobrowolności decyduje bowiem samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Okolicznościami wskazującymi na ten fakt jest utrudnianie stronie zamieszkiwania w miejscu zameldowania na pobyt stały przez byłą żonę. Nadto strona twierdziła, że omawiany lokal jest miejscem, w którym ma zamiar stale zamieszkiwać i deklarowała, że zamierza do niego powrócić. Na podstawie umowy darowizny ww. nieruchomości przysługuje jej służebność osobista mieszkania polegająca na korzystaniu z pokoju po lewej stronie od wejścia. Na postawie przeprowadzonych oględzin lokalu ustalono, że ma ona wydzielone jedno z pomieszczeń, które jest przez nią zamykane na klucz. W pokoju tym posiada część swoich rzeczy osobistych oraz sprzęt gospodarstwa domowego. Na zakończenie organ podkreślił, że czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie i wymeldowanie nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądza o ich utracie. Jest to zatem czynność, której istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła J. K. wskazując na jej krzywdzący charakter. Zarzuciła, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy poprzez całkowicie dowolną i bezkrytyczną ocenę zeznań świadków biorących udział w postępowaniu potwierdzających stanowisko jej byłego męża i pominięcie zeznań pozostałych świadków oraz pominięcie dowodów z treści protokołów z rozpraw sądowych załączonych do akt sprawy na okoliczność niezamieszkiwania byłego męża w spornym lokalu przynajmniej od około 2012 r. oraz kserokopii deklaracji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 20 października 2016 r. nr [...], na postawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o wymeldowaniu W. K. z pobytu stałego z wskazanego lokalu w Ż. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości, w której osoba zamieszkuje na pobyt stały lub czasowy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania. Ponadto utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że opuszczenie lokalu musi mieć charakter dobrowolny i trwały. Zebrany materiał dowodowy potwierdził, że strona nie mieszka w lokalu przynajmniej od 2012 r., bowiem tę datę opuszczenia wskazywali uczestnicy niniejszego postępowania oraz wskazywały na nią dokumenty sądowe załączone do akt sprawy. Co ważne, strona nie podejmowała jakiegokolwiek działania faktycznego lub prawnego zmierzających do ponownego zamieszkania w tym lokalu. Tymczasem osobie, której naruszono posiadanie lokalu służy prawo wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu. W takim przypadku to sąd powszechny rozstrzyga, czy doszło do naruszenia posiadania lokalu i jeżeli postępowanie wyjaśniające potwierdzi argumenty powoda, przywraca jego posiadanie. Na mocy takiego wyroku powód ma prawo z mocy prawa domagać się dostępu do tego lokalu, nawet przy pomocy komornika sądowego. W przypadku zgłaszania przez stronę, że mogło dojść do utrudniania przebywania w danym lokalu brak podejmowania działań prawnych związanych ze złożeniem pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania jest równoznaczne z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem danego lokalu. Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym oraz doświadczeniu życiowym trudno jest przychylić się do stanowiska strony w sprawie braku dobrowolności i trwałości opuszczenia spornego lokalu oraz zamiarze stałego zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego, skoro nie mieszka tam i nie podejmuje żadnych działań zmierzających do powrotu do lokalu z mocy prawa. Już sam fakt, że od wielu lat wymieniony związany jest z konkubiną u której mieszka i z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe stoi w sprzeczności z deklarowanym zamiarem zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego, bowiem trudno byłoby zrozumieć, że faktycznie wolałby mieszkać ze swoją byłą żoną, z którą jest bardzo silnie skonfliktowany. Taki stan faktyczny potwierdzają zeznania najbliższej mu osoby, jego córki A. K., która wyjaśniła, że ojciec już w trakcie rozwodu nie mieszkał w Ż. Zeznania o braku dobrowolności w opuszczeniu tego lokalu jak i zeznania świadków: L. W. i B. J. w tej kwestii uznano za niewiarygodne. Zeznania składane przed sądem w sprawie o alimenty były jednoznaczne i nie wskazywały raczej na poczucie krzywdy związane z niezamieszkiwaniem w miejscu pobytu stałego, a wskazywały na silne więzi oraz dobrowolne skoncentrowanie swojego życia w miejscu zamieszkiwania konkubiny. W ocenie organu odwoławczego od wielu lat sporny lokal nie stanowi centrum życiowego strony, bowiem zamieszkuje z konkubiną w innym miejscu. Okoliczności sprawy potwierdzają, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego było dobrowolne i trwałe. Organy meldunkowe nie zaprzeczają, że strona ma prawo do dysponowania przedmiotowym lokalem i przebywania w nim, jednak sam tytuł prawny nie jest potwierdzeniem zamieszkiwania w tym lokalu, co ma istotny wpływ na wynik sprawy meldunkowej. Dla potrzeb ewidencji ludności podstawowym kryterium oceny zamieszkiwania w lokalu jest koncentrowanie w nim interesów życiowych, a prowadzone postępowanie bezsprzecznie wykazało, że strona od około 4 lat swoje życie osobiste koncentruje poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Dalsze utrzymywanie zameldowania w omawianym lokalu oznaczałoby utrzymywanie fikcji meldunkowej, tj. stanu niezgodnego z rzeczywistym miejscem jego pobytu. W. K. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia decyzji organu odwoławczego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została oparta na dowolnie wybranym materiale dowodowym, uwzględniającym wyłącznie interesy byłej żony, przy jednoczesnym subiektywnym wyeliminowaniu dowodów zaprezentowanych przez skarżącego. Organ odwoławczy nie miał przy tym bezpośredniego kontaktu ze świadkami J. K., będącymi członkami jej rodziny, co mogło istotnie wpływać na możliwość dokonania bezstronnej oceny tych dowodów. W szczególności organ nie przeprowadził dowodu z całości akt postępowania o zasądzenie alimentów od skarżącego na rzecz J. K., prowadzonego przed Sądem Rejonowym w M. prawomocnie zakończonego na niekorzyść J. K. Była żona przedstawiała na poparcie swoich twierdzeń oświadczenia procesowe skarżącego z tamtego postępowania, jednak pominęła to, że ona sama i świadkowie wnioskowani przez nią zeznawali, iż skarżący ciągle mieszka w Ż. [...]. Organ powinien też przeprowadzić dowód z akt prawomocnie zakończonego postępowania przed Sądem Rejonowym w M. o sygn.[...], gdzie świadkowie wnioskowani przez byłą żonę jeszcze w 2014 r. twierdzili, że skarżący stale mieszka pod ww. adresem. Zdaniem skarżącego prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów, z uwzględnieniem też jego stanu psychofizycznego, wykształcenia, możliwości finansowych dla dochodzenia swoich praw przed urzędami i sądami, powinna prowadzić do wniosku o bezprawnym pozbawieniu go dostępu do lokalu przysługującego na podstawie służebności osobistej. Skarżący zwrócił się do Sądu aby nakazał Wojewodzie przeprowadzenie dowodu z akt postępowań toczących się przed Sądem Rejonowym w M. o sygn. akt III RC 180/12 oraz I C 462/13, aby w ten sposób zweryfikować wiarygodność zeznań świadków. Ponadto skarżący jest starszym schorowanym człowiekiem z wykształceniem podstawowym. Zawsze pracował na roli a była żona załatwiała sprawy urzędowe. Stąd rozważania o możliwości wytoczenia przed sądami sprawy o ochronę naruszonego posiadania są czystą abstrakcją. Dopiero dzięki sprawom alimentacyjnym jakoś odważył się na kontakty z urzędami. Zaznaczył, że dąży do tego, aby mieć miejsce zamieszkania w nieruchomości, do której przysługuje mu tytuł prawny - służebność osobista, ponieważ jest to jedyne miejsce nadające się do mieszkania i nie musi się obawiać, że z dnia na dzień ktoś każe mu je opuścić. Przed ustanowieniem służebności osobistej był właścicielem nieruchomości, darowanej potem córkom, możliwe, że przedwcześnie. Nie mam żadnego tytułu do mieszkania u L. W., nie jestem tam nawet zameldowany, bo nie mam zamiaru tworzyć tam centrum swoich interesów życiowych. Postępowanie jego byłej żony wskazuje, że po uzyskaniu wymeldowania mogą zostać podjęte kroki w celu pozbawienia go służebności mieszkania z tego powodu, że jest niewykonywana. Na starość chciałby uniknąć takiej sytuacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto z przepisu art. 135 p.p.s.a. wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 20 października 2016 r. nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza z dnia 26 lipca 2016 r. i orzeczono o wymeldowaniu W. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w Ż. nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zostały podjęte na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z treścią tego przepisu organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wynika z powyższego, że do wszczęcia postępowania, które przedmiotem jest wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego może dojść na wniosek strony lub może być ono wszczęte z urzędu ( zob. art. 61 § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako k.p.a.). Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony postępowania szeroko omawiane jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego. Najwięcej wątpliwości budzi ocena interesu prawnego ściśle określonych osób i związanego z tym udziału tych osób w konkretnych postępowaniach administracyjnych. Poglądy literatury i orzecznictwa na ten temat omówiono, między innymi, w komentarzu B. Adamiak i J. Borkowskiego do k.p.a. – Wydawnictwo CH Beck, wydanie 3, Warszawa 2000 r., str. 191-206. Wskazano tam, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. musi mieć swoje oparcie w konkretnych przepisach prawa materialnego, a dopiero jego istnienie oraz związek z rozpoznawaną sprawą warunkuje przyznanie konkretnej osobie przymiotu strony w takim postępowaniu. Sąd podziela definicję zawartą w tym komentarzu, iż stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. będzie osoba fizyczna lub prawna, która na podstawie prawa obowiązującego może czy też powinna uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Tylko tak rozumiana strona postępowania może doprowadzić do jego wszczęcia, jak również musi być przez organ administracji wezwana do udziału w postępowaniu wszczętym z urzędu (por. str. 206 tego komentarza). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, J. K. na wniosek której doszło do wszczęcia postępowania jest osobą, której przysługuje dożywotnia służebność osobista części lokalu, którego dotyczył jej wniosek o wymeldowanie. W orzecznictwie sądowym wskazuje się także na prawo cywilne, jako źródło interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednak podkreśla się, że może mieć ono zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie. Nawiązuje do tego ustawodawca w art. 28 ust. 2 ustawy stanowiąc, że dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu. W wyroku z dnia 8 marca 2005r. ( II OSK 694/04 LEX nr 175376 ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że interes prawny podmiotu legitymującego się ograniczonym prawem rzeczowym musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, być uszczegółowiony wyraźnymi postanowieniami umowy o ustanowieniu ograniczonego prawa rzeczowego oraz mieć ścisły związek z konkretnym stosunkiem prawno-administracyjnym występującym w danej sprawie. Powyższe stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010r. ( I OSK 1697/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wywiódł, że nie można przyznać legitymacji strony każdemu podmiotowi, który do tej nieruchomości posiada jakiekolwiek inne, niż własność prawo rzeczowe. Jakkolwiek należy przyjąć, iż podmiot ograniczonego prawa rzeczowego ma interes prawny w każdym postępowaniu administracyjnym, które potencjalnie może wywrzeć bezpośredni wpływ na byt lub treść tego ograniczonego prawa rzeczowego, to jest bezpośrednio doprowadzić do jego zniesienia, ograniczenia lub rozszerzenia (...). Odnośnie służebności mieszkania przysługującej J. K. i W. K. regulowanej art. 296-305 k,c. - jest to służebność osobista, polegająca na zaspokojeniu potrzeb osobistych uprawnionego, mająca charakter konsumpcyjny i ściśle związana z osobą na rzecz której służebność została ustanowiona. Jak wynika postanowień umowy darowizny z dnia 14 września 2001 r. ustanowiona tam służebność osobista mieszkania polega na dożywotnim i nieodpłatnym prawie korzystania przez J. K. jedynie z części lokalu nr [...] w Ż. tj. z pokoju po prawej stronie od wejścia. Wynika z tego, że J. K. nie dysponuje tytułem prawnym do całego lokalu i nie można w tej sytuacji przyjąć, że jest to tytuł o jakim mowa w art. 28 ust. 2 ustawy. W tych konkretnych okolicznościach faktycznych i prawnych brak było zatem podstaw do przyjęcia, że J. K. posiadała interes prawny do wszczęcia postępowania w sprawie wymeldowania W. K. z przedmiotowego lokalu oraz udziału w nim w charakterze strony. W. K. zamieszkuje w tej części lokalu mieszkalnego, do której wnioskodawczyni nie ma żadnego tytułu prawnego. Dodatkowo należy stwierdzić, że kwestia ewentualnego wymeldowania skarżącego z lokalu w żaden sposób nie wpływa na byt lub treść przysługującego J. K. ograniczonego prawa rzeczowego do lokalu. Jakkolwiek może być ona zainteresowana wynikiem postępowania w sprawie wymeldowania osoby zamieszkującej wraz z nią w tym samym lokalu, jednak ochrona praw z tytułu dożywotniej służebności części mieszkania nie przesądza o istnieniu interesu prawnego. W istocie bowiem to postępowanie nie ma wpływu na zakres uprawnień jakie jej przysługują z tytułu umowy ustanawiającej służebność osobistą. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek J. K. o wszczęcie postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego, organ winien był na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 28 k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania. Mógł on również rozważyć możliwość ewentualnego wszczęcia postępowania w tej sprawie z urzędu, do czego był uprawniony na mocy powołanych wyżej przepisów k.p.a. i ustawy o ewidencji ludności. W sytuacji bowiem wpłynięcia do organu pisma zainteresowanego podmiotu, który nie jest stroną postępowania, powinien on rozważyć, czy nie zawiera ono informacji dających podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu. Powyższego nie dostrzegły oba orzekające w sprawie organy uznając J. K. za stronę przedmiotowego postępowania. W jego toku - poza jego wszczęciem – doszło nadto do rozpoznania przez organ odwoławczy złożonego przez J. K. odwołania. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody z dnia 20 października 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia 26 lipca 2016 r.. Decyzje te są dotknięte tą samą wadą, zaś stwierdzone przez Sąd naruszenia przepisów ustawy o ewidencji ludności, jak i przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik tej sprawy. Z uwagi na omówione wady decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu pierwszej instancji, Sąd uznał, że zbędnym jest odnoszenie się do zarzutów skargi. Na mocy art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Postępowanie to zostało wszczęte i prowadzone na wniosek osoby niebędącej stroną w sprawie, wobec czego istnieje wyrażona w art. 105 § 1 k.p.a. podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego z przyczyn podmiotowych.