III SA/Gd 113/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 29 lutego 2012 r. (data stempla pocztowego), złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów załączonych do wniosku (m.in. kopii orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy, dowodów wpłat z tytułu podatku od nieruchomości i kosztów egzekucyjnych, faktur dokumentujących zakup gazu, opłaty za pobór wody, odprowadzanie ścieków oraz wywóz odpadów) ustalono, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim, zarejestrowaną w urzędzie pracy jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada udział w zabudowanej nieruchomości o powierzchni 864 m2, nie dysponuje zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3 000 euro. Źródłem jego dochodu są prace dorywcze, z których uzyskuje dochód w wysokości ok. 300 zł miesięcznie. Udokumentowane przez skarżącego wydatki z tytułu zaległego podatku od nieruchomości, kosztów egzekucyjnych, zużycia gazu, wody, odprowadzonych ścieków, wywozu odpadów - w styczniu i lutym br. wyniosły ogółem 1 008,27 zł. Dając wiarę danym zawartym we wniosku oraz biorąc pod uwagę załączone dokumenty źródłowe uznać należało, że skarżący wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Za taką oceną przemawia miesięczna wysokość dochodów wnioskodawcy przy braku stałego ich źródła oraz konieczność ponoszenia podstawowych kosztów utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.