III SA/Gd 114/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na postanowienie Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 9 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119 § 2 oraz art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r, nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożył na "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł wraz z opłata z tytułu kosztów egzekucyjnych w wysokości 68 zł z powodu nie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 19 lutego 2004 r. Nr [...]. Decyzją z dnia 10 grudnia 2001 r., zmienioną decyzją z dnia 8 stycznia 2002r., Powiatowy Inspektor Sanitarny zarządził warunkowe dopuszczenie wody do picia i na potrzeby gospodarcze z wodociągu lokalnego "A" Sp. z o.o. w P. oraz zobowiązał w/w Spółkę do doprowadzenia jakości wody podawanej do sieci do obowiązujących norm określających skład fizyko-chemiczny wody do picia i na potrzeby gospodarcze, ustalając termin wykonania tego obowiązku na dzień 31 grudnia 2003 r. W związku z nie wykonaniem w/w obowiązku w terminie określonym w decyzji organ pismem z dnia 23 stycznia 2004 r. upomniał "A" Sp. z o.o. o obowiązku wykonania decyzji, a następnie w dniu 19 lutego 2004 r. wystawił tytuł wykonawczy. Wobec niezastosowaniu się do nakazu organu egzekucyjnego ten wydał w dniu 19 lutego 2004 r. pierwsze postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł. Na kolejne postanowienie o takiej samej treści z dnia 26 października 2004 r. Spółka złożyła zażalenie do organu drugiej instancji, który zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, podobnie - organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia Spółki na postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia 6 stycznia 2005 r. utrzymując je w mocy. Potem doszło do wydania kolejnych sześciu postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł, na które Spółka nie składała zażalenia. Spółka wniosła natomiast zażalenie na postanowienie z dnia 14 listopada 2008 r., przyznając, że badania wody z jej wodociągu wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm obowiązujących dla wody pitnej, wskazując jednak, że w rzeczywistości badana woda w ponad 80% jest wykorzystywana dla celów technologicznych. Nadto zasugerowano, że Spółka jest w trakcie rozmów przyłączenia zakładu do miejskiej sieci wodociągowej w 2009 r. co będzie się łączyć ze znacznym obciążeniem finansowym i tym samym nałożona grzywna stanowi niemały uszczerbek dla zakładu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przedstawił podstawy i przebieg prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania egzekucyjnego, wskazując na fakt, że kolejne badania wody wykonane w latach 2004-2008 wykazały, że jakość wody z wodociągu Spółki nadal odbiega od wymagań sanitarnych z uwagi na ponadnormatywną mętność, zawartość manganu i żelaza. W związku z czym doszło do wydania 9 kolejnych postanowień o nałożeniu grzywny. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony organ stwierdził, że odstąpienie od czynności egzekucyjnych nie może mieć miejsca, gdyż jak wynika z przebiegu postępowania, pomimo zapewnień Spółki, od 2001 r. nie podjęto działań zmierzających do poprawy jakości wody z wodociągu, czy podłączenia zakładu do sieci miejskiej. Stwierdzono również, że Szpital Powiatowy w P. nie jest awaryjnie zasilany w wodę z wodociągu Spółki. Skargę na powyższe postanowienie wniosły "A" Spółka z o.o. w P. podnosząc argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zażalenia. Wskazano na sposób powstania skarżącej Spółki i fakt przejęcia przez nią infrastruktury swojego poprzednika , w tym systemu sanitarnego, który spełniał obowiązujące w poprzednim systemie gospodarczym standardy prawne. Woda wykorzystywana jest w 80% do chłodzenia pieców indukcyjnych, nadto jest bakteriologicznie czysta, tak samo jak woda stosowana w mieście. W ocenie skarżącej obarczanie jej karami jest krzywdzące, przy czym nie jest ona w stanie – z uwagi na koszt - przystosować infrastruktury sanitarnej tak by spełniać obowiązujące obecnie normy sanitarne. Wskazano przy tym na działania zmierzające do przyłączenia zakładu do miejskiej sieci wodociągowej W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga jest niezasadna. Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie jest zbadanie czy zaistniały w sprawie przesłanki do nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego w tytule wykonawczego obowiązku o charakterze niepieniężnym i czy organy wymierzyły ją w sposób prawidłowy. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego ( por. art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) Podstawę do nałożenia na skarżącą grzywy w celu przymuszenia stanowiły w niniejszej sprawie art. 122 w związku z art. 121 § 1 - 3 powołanej ustawy. Art. 122 ustawy określa proceduralne aspekty wydawania postanowienia o nałożeniu grzywny. Z kolei powołane przepisy art. 121 stanowią, że z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł ( § 2) . Nadto grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4, przy czym grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200.000 zł ( § 1 i 3). Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie stwierdzić należy, iż organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie. Podstawą do wezwania strony skarżącej aby doprowadziła jakość wody podawanej do sieci do obowiązujących norm była decyzja z dnia 10 grudnia 2001 r., zmieniona decyzją z dnia 8 stycznia 2002 r., która określała jednoznacznie termin wykonania tego obowiązku – do dnia 31 grudnia 2003 r. Jego niewykonanie spowodowało skierowanie do skarżącej w dniu 23 stycznia 2004 r. zgodnie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnienia, w którym wezwano do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wobec niewykonania przez zobowiązaną obowiązku organ w dniu 19 lutego 2004 r. wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do postępowania egzekucyjnego w administracji. Równocześnie organ postanowieniem nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia, co później uczynił jeszcze ośmiokrotnie. Postępowanie organu, co zasadności nałożenia na skarżącą grzywny było zatem zgodne z prawem. Dokonując z kolei kontroli prawidłowości ustalenia wysokości grzywny to w postanowieniu nakładającym grzywnę organ winien uzasadnić, z jakich przyczyn ustalił ją w takiej a nie innej wysokości, czego w zaskarżonym postanowieniu nie uczyniono. W tym przypadku uchybienie to nie miało jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na treść cytowanego wcześniej art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl tego przepisu grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, tym samy kolejna grzywna nie może być niższa od poprzednio nałożonej. W niniejszej sprawie uprzednio nakładane grzywny wynosiły 1.000 zł i w takiej samej wysokości lub wyższej organ mógł nałożyć kolejną grzywnę. Należy przy tym zauważyć, że - mając na uwadze treść art. 121 § 2 i 3 ustawy – wysokość nałożonej grzywny, jak również suma wszystkich nałożonych grzywn nie przekraczają wielkości tam wskazanych. Odnosząc się natomiast do wywodów zawartych w skardze stwierdzić należy, iż skarżąca nie zakwestionowała sposobu ustalenia grzywny, czy też jej wysokości lecz przede wszystkim powołała się na okoliczności dotyczące jej trudnej sytuacji związanej z przejęciem przestarzałej infrastruktury technicznej i brakiem finansowych możliwości dostosowania jej do obecnych wymogów sanitarnych. Wskazano również na fakt, że woda z wodociągu skarżącej jest w 80% wykorzystywana do celów technologicznych i jest bakteriologicznie czysta. Argumenty te nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż Sąd administracyjny orzeka o zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem i nie może uwzględniać okoliczności związanych z sytuacją, w jakiej znajduje się strona postępowania. Z kolei, odnosząc się do argumentu odnośnie sposobu wykorzystywania przez skarżącą wody to należy zauważyć, że poza korzystaniem z niej do celów technologicznych, nadto jest ona wykorzystywana przez 300 pracowników, w tym do celów spożywczych. Nie można w takim stanie rzeczy działania organu egzekucyjnego kwestionować, tym bardziej, że będąc jednocześnie organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej ma on obowiązek realizować zadania w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego nałożone przepisami ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm.) i m.in. dokonywać kontroli przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w tym dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody do spożycia (art. 4 pkt 1). Zatem należało stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a postępowanie w toku którego wydano niniejsze postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.