III SA/Gd 114/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze na opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 31 marca 2011 r. przez złożenie urzędowego formularza PPF, P. Z. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 6 kwietnia 2011 r. (odpisów informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11, zaświadczenia o zarobkach, umowy o pracę na czas określony, wyciągów z rachunku bankowego, dowodu potwierdzającego wysokość wydatków z tytułu alimentów oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 19 kwietnia 2011 r.) ustalono, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, z którą mają na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Wnioskodawca uzyskuje dochód z umowy o pracę, którego średnia miesięczna wysokość w okresie od 1 grudnia 2010 r. do 28 lutego 2011 r. wyniosła 2 770,33 zł brutto (2 005,74 zł netto). Dochód z tego źródła za 2010 r. wyniósł 28 521,34 zł. Małżonka skarżącego jest zatrudniona na czas określony do dnia 30 kwietnia br. w wymiarze ¾ etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 1 266 zł brutto miesięcznie. W ubiegłym roku jej dochód wyniósł natomiast 23 771,87 zł. Wnioskodawca z rodziną zamieszkuje u teściów. Małżonkowie nie są właścicielami nieruchomości, nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych. Z uzyskiwanych łącznych dochodów w wysokości 4 036,33 zł brutto, małżonkowie ponoszą niezbędne koszty utrzymania (energia, gaz, ogrzewanie, woda, ścieki, wywóz odpadów) w wysokości 600 zł miesięcznie, pokrywają koszty opieki dla dzieci w wysokości 500 zł miesięcznie oraz dojazdów do pracy w wysokości 400 zł miesięcznie (pracują ok. 30 km poza miejscem zamieszkania w systemie zmianowym). Skarżący ponosi ponadto wydatki z tytułu alimentów w kwocie 200 zł. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy i jego małżonki, przeznaczonych na potrzeby czteroosobowego gospodarstwa domowego, deklarowaną wysokość niezbędnych wydatków oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.