III SA/Gd 115/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu J. F. od decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącej J. F. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 6 lutego 2014 r. J.F. zwróciła się do Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu o wyrażenie zgody na wznowienie studiów na 10 semestrze, 5 roku, na rok akademicki 2013/2014. Wniosek został rozpatrzony w ten sposób, że w dniu 13 lutego 2014 r. organ I instancji wydał decyzję o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów, przy czym zgoda dotyczyła 8 semestru, zaś na skarżącą został nałożony obowiązek wyrównania różnic programowych, a także obowiązek wniesienia opłaty za czynności związane ze wznowieniem studiów (85 zł). Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 18 września 2018 r. wraz z pismem z dnia 31 sierpnia 2018 r. w związku z wykonaniem przez organ uczelni wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadłych w dniu 12 lipca 2018 r., w tym w sprawie III SA/Gd 125/16 w przedmiocie wznowienia studiów. W odwołaniu wniesionym w dniu 2 października 2018 r. J.F. wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: 1. art. 153 w zw. z art. 168 § 1, art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") poprzez związanie się przez organ oceną prawną zawartą w nieprawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r. oraz poprzez zobligowanie strony postępowania do związania się oceną prawną zawartą w ww. orzeczeniach sądu przed ostatecznym zakończeniem postępowania sądowo-administracyjnego w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 125/16 i sygn. akt III SA/Gd 588/16, 2. art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 184 i art. 176 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wykonanie nieprawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i nieuwzględnienie prawa skarżącej do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanych przez ten sąd wyroków, 3. art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez wykonanie ww. wyroków pomimo niedoręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia oraz akt spraw, 4. art. 16 § 1 oraz art. 110 w zw. z art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez niewłaściwe przyjęcie, że organ nie jest już związany decyzjami Rektora Uniwersytetu z dnia 12 listopada 2015 r., nr [...] oraz z dnia 15 marca 2016 r., nr [...], podczas gdy ww. decyzje nadal obowiązują, gdyż nie doszło do ich prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego, 5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ od wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej podjętego rozstrzygnięcia oraz poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia decyzji. Decyzją z dnia 28 listopada 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Rektor Uniwersytetu uchylił w całości decyzję z dnia 13 lutego 2014 r. o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów na roku 4 semestrze 8 na kierunku prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Dziekanowi ww. Wydziału. W uzasadnieniu decyzji organ uczelni wskazał na zasadność stanowiska strony zawartego w odwołaniu oraz stwierdzono, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji określi szczegółowo rok i semestr wznowienia studiów uzasadniając swoją decyzję w tym zakresie koniecznością uzupełnienia różnic programowych. Wyjaśniono, że z uwagi na uwzględnienie odwołania w całości organ uczelni odstąpił od dalszego uzasadniania decyzji. Skargę (sprzeciw) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wniosła J.F., w którym domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie przez organ odwoławczy, że w oparciu o ww. przepis był uprawniony do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, 2. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. poprzez powołanie przez organ odwoławczy podstawy prawnej podjętej decyzji, która pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią wydanego rozstrzygnięcia oraz poprzez brak powołania podstawy prawnej decyzji, którą organ wydający rozstrzygnięcie faktycznie zastosował, tj. art. 138 § 2 k.p.a., 3. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji bez wskazania, że doszło do spełnienia przesłanek dopuszczalności wydania decyzji kasatoryjnej, tj. bez udowodnienia, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, 4. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ odwoławczy od sporządzenia uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji oraz poprzez zamieszczenie w jej treści uzasadnienia, które nie spełnia wymagań przepisów prawa i jest w istocie uzasadnieniem pozornym, 5. art. 107 § 4 in fine k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ odwoławczy od uzasadnienia decyzji, wbrew normie ww. przepisu, która nie dopuszcza możliwości odstąpienia przez organ administracji od uzasadnienia decyzji wydanej na skutek odwołania, w szczególności wobec treści art. 15 k.p.a., który nakłada na organ odwoławczy obowiązek odniesienia się do zarzutów odwołania, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czego organ odwoławczy nie uczynił, nie odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, 6. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przekazanie organowi I instancji prowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia studiów w sytuacji, gdy organ odwoławczy był zobligowany do zawieszenia postępowania w sprawie do czasu wydania prawomocnych orzeczeń sądowych: w sprawie skreślenia z listy studentów i w sprawie wznowienia studiów, 7. art. 153 w zw. z art. 168 § 1, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. poprzez związanie się przez organ oceną prawną zawartą w nieprawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r. oraz poprzez zobligowanie strony postępowania do związania się oceną prawną zawartą w ww. orzeczeniach sądu przed ostatecznym zakończeniem postępowania sądowo-administracyjnego w sprawach o sygnaturach akt III SA/Gd 125/16 i III SA/Gd 588/16, 8. art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 184 i art. 176 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wykonanie nieprawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i nieuwzględnienie prawa skarżącej do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanych przez ten sąd wyroków, 9. art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez wykonanie ww. wyroków pomimo niedoręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia oraz akt spraw, 10. art. 16 § 1 oraz art. 110 w zw. z art. 109 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że organ nie jest już związany decyzjami Rektora Uniwersytetu z dnia 12 listopada 2015 r., nr [...] oraz z dnia 15 marca 2016 r., nr [...], podczas gdy ww. decyzje nadal obowiązują, gdyż nie doszło do ich prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego. W uzasadnieniu skargi (sprzeciwu) strona szczegółowo przedstawiła stan faktyczny sprawy i podniosła, że w obrocie prawnym nadal istnieje decyzja Rektora Uniwersytetu z dnia 15 marca 2016 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów 9 semestru 5 roku, albowiem strona wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 588/16. W konsekwencji wznowienie studiów, w tym stanie faktycznym i prawnym, wymaga złożenia wniosku o wznowienie studiów, którego strona nie składała. Ponadto strona wywodzi, że wobec nieprawomocności wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r., o sygnaturach akt III SA/Gd 125/16 i III SA/Gd 588/16 zaskarżone decyzje nadal istnieją w obrocie prawnym, a od prawomocnych rozstrzygnięć spraw zależy rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia na studia. O ile wyrok sądu administracyjnego I instancji zostanie uchylony przez sąd II instancji, upadają też wszelkie wynikające z niego skutki. Zdaniem strony, wydanie przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku stanowi zagadnienie wstępne, bowiem prawomocne rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie wznowienia studiów i skreślenia z listy studentów jest koniecznym warunkiem (elementem podstawy rozpatrzenia sprawy) wydania decyzji przez organ administracji. Stąd organ odwoławczy był zobligowany do zawieszenia postępowania w sprawie do czasu wydania prawomocnych rozstrzygnięć sądowych. W odpowiedzi na skargę (sprzeciw) Rektor Uniwersytetu poinformował, że działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzją z dnia 12 lutego 2019 r., nr [...] uwzględnił skargę w całości i uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. oraz decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu z dnia 13 lutego 2014 r. o wyrażeniu skarżącej zgody na wznowienie studiów na roku 4 semestrze 8 na kierunku prawo, a nadto zawiesił postępowania administracyjne w sprawie wznowienia przez stronę studiów do czasu wydania prawomocnych rozstrzygnięć sądowo-administracyjnych w sprawie skreślenia z listy studentów i w sprawie wznowienia studiów. J.F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 12 lutego 2019 r. (w sprawie III SA/Gd 310/19), wobec czego postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postępowanie w niniejszej sprawie zawiesił. Postanowieniem z dnia 18 października 2019 r., III SA/Gd 115/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowania w związku z wydaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2019 r., w sprawie III SA/Gd 310/19, stwierdzającego nieważność decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 12 lutego 2019 r. Sąd uzasadniając powyższy wyrok stwierdził, że Rektor Uniwersytetu, uchylając własną decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. wydał rozstrzygnięcia nie dające się pogodzić z istotą instytucji autokontroli i nie pokrywające się ze zgłoszonym w skardze żądaniem strony, przez co należy je zakwalifikować jako podjęte przez organ z rażącym naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to objęło bowiem nie znajdujące uzasadnienia ani w stanie faktycznym, ani prawnym przedmiotowej sprawy: uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, któremu nie towarzyszyło ani rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, ani też umorzenie postępowania oraz zawieszenie w drodze decyzji administracyjnej już wcześniej zawieszonego przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie J.F.(dalej zwana - "skarżącą") uczyniła decyzję Rektora Uniwersytetu (w skrócie - "Rektor") z dnia 28 listopada 2018 r., którą uchylił w całości decyzję Dziekana Prawa i Administracji z dnia 13 lutego 2014 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wznowienie studiów na 4 roku semestrze 8 na kierunku prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ("Dziekanowi w/w Wydziału"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., na co - jednoznacznie wskazuje sentencja i uzasadnienie - zapadłego w niniejsze sprawie rozstrzygnięcia. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym Rektor wadliwie wskazał podstawę prawną zaskarżonej decyzji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Okoliczność, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tzw. decyzją kasacyjną przekłada się między innymi na rodzaj środka zaskarżenia przysługującego od tego rodzaju decyzji. Wbrew błędnemu pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji, skarżącej nie przysługiwała skarga w trybie zwykłym, lecz sprzeciw, o którym mowa w art. 64a p.p.s.a. Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, zwana także - "ustawą nowelizującą"), która wprowadziła zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po rozdziale 3 dodano rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W konsekwencji do art. 3 p.p.s.a. dodano również przepis § 2a stanowiący, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Wobec powyższego Sąd rozpoznał pismo skarżącej (skargę) jako sprzeciw od zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na rozprawie na podstawie dyspozycji art. 64d § 2 p.p.s.a. Sprzeciw podlegał uwzględnieniu. Sprzeciw służy kontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Można tu dodać, że z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia sądu w sprawie zainicjowanej sprzeciwem jest ocena, czy organ orzekający kasacyjnie miał podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a zatem czy właściwie ocenił zakres okoliczności, co do których konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a także faktyczną i prawną możliwość dokonania tego przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem art. 136 k.p.a. (druk sejmowy nr 1183, dostępny na stronie http://www.sejm.gov.pl). Konstrukcja prawna rozstrzygnięcia kasacyjnego opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie konieczności ustalenia przez organ odwoławczy, że postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym zostało wydana decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga wykazania naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania jest przy tym wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Jednak treść art. 138 § 2 k.p.a. musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy czym co należy zaznaczyć, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 k.p.a. powodowałoby naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady dwuinstancyjności. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organ drugiej instancji nie wykazał istnienia podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. W świetle poczynionych rozważań sama "zasadność" wniesionego przez skarżącą odwołania, nie może stanowić wystarczającej podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, wobec braku wykazania przez organ uczelni omawianych przesłanek. Rektor nie wykazał, aby decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nieuprawnione było tym samym "odstąpienie od dalszego uzasadnienia niniejszej decyzji". W realiach rozpoznawanej sprawy nie tylko, że nie zostały wykazane przesłanki do wydania kasacyjnej, ale nie było również podstaw do nadania biegu decyzji z dnia 13 lutego 2014 r. w przedmiocie wznowienia studiów na 8 semestrze, która została powołana przez tut. Sąd w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku zapadłego w sprawie III SA/Gd 125/16. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano m.in., że skarżącej został przywrócony status studentki oraz nałożono na nią obowiązek wyrównania różnic programowych i dokonania opłaty, zaś w aktach administracyjnych sprawy znajduje się dowód dokonania opłaty oraz załączone są różnice programowe (8 semestr). Nie zrozumiała jest więc w świetle treści przedmiotowej decyzji podnoszona przez organ uczelni konieczność ponownego szczegółowego określenia semestru czy też uzupełnienia różnic programowych. Należy podzielić w całości zarzuty skarżącej oraz stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi dotyczące wadliwości podstawy prawnej oraz niewykazania przez organ uczelni, aby doszło do spełnienia przesłanek wymaganych przez ustawodawcę do wydania decyzji kasatoryjnej. Reasumując dokonane rozważania zaskarżona decyzja musiała podlegać wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Na zakończenie należy wskazać, że w dniu 1 lutego 2019 r. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie wznowienia studiów przez skarżącą do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie III SA/Gd 125/16. W aspekcie tej ostatniej uwagi dotyczącej zawieszenia trzeba podnieść, że w wyroku tut. Sądu zapadłym w sprawie III SA/Gd 310/19, we wskazaniach co do dalszego postępowania podano, że organy uczelni powinny powstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek działań względem skarżącej do czasu prawomocnego rozpoznania spraw o sygn. akt: III SA/Gd 125/16 oraz III SA/Gd 588/16 (sprawy zakończone nieprawomocnymi wyrokami wydanymi przez WSA w Gdańsku, zaskarżonymi w drodze skarg kasacyjnych wniesionych przez skarżącą do Naczelnego Sądu Administracyjnego). Pogląd ten należy w pełni podzielić i odnieść go bezpośrednio do niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art.151 a § 1 p.p.s.a., który obligował Sąd do wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję. Przepis ten stanowi, że Sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art.138 § 2 k.p.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.