III SA/Gd 116/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 116/10, oddalił skargę B. W. na opisaną decyzję Wojewody [...]. Postanowieniem z dnia 11 maja 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 10 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego) Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała, iż w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla B. W. został wyznaczony adwokat K. B. W dniu 6 lipca 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej, w którym poinformował o braku uchybień, które dawałyby podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 116/10 oraz żądania przywrócenia terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Następnie podał, że odpis opinii w tym przedmiocie został przedstawiony skarżącej oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej w [...]. Wyznaczony pełnomocnik wniósł także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych oświadczając, iż nie zostały one zapłacone. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustanowienie adwokata, w ramach prawa pomocy, stosownie do art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Zgodnie z brzmieniem art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5 poz. 93). Dając wiarę oświadczeniu złożonemu przez wnioskodawcę, podkreślić należy, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 219,60 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.