III SA/Gd 118/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego [...] w G. na zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 31 marca 2004 r. oznaczone [...] w przedmiocie samodzielności lokalu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 9 lutego 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga Stowarzyszenia [...] w G. na zaświadczenie Prezydenta Miasta o samodzielności lokali mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, powołując się na prawomocne postanowienie o rozwiązaniu stowarzyszenia, wniósł o oddalenie skargi z uwagi na brak zdolności sądowej podmiotu skarżącego. W następstwie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy G. – P. w G. (Wydział VII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego) nadesłał odpis prawomocnego postanowienia z dnia 20 czerwca 2002 r. wydanego w sprawie o sygn. XII Ns Rej. KRS 8134/01/239, z którego wynika, że Stowarzyszenie [...] w G. zostało rozwiązane. Podpisujący się w imieniu ww. stowarzyszenia L. J. został również wezwany do nadesłania informacji kto jest następcą prawnym stowarzyszenia. Sąd w wezwaniu wyznaczył siedmiodniowy termin na przesłanie informacji i określił rygor odrzucenia skargi. W odpowiedzi L. J. wskazał na nieprawidłowości związane z rozwiązaniem stowarzyszenia twierdząc, że sprawa nie została skutecznie rozpoznana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 25 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zdolność sądową mają " (...) jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa". Zatem stowarzyszenie zwykłe, działające na podstawie art. 40 – 43 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 855 ze zm.), może być stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2002 r. Sąd Rejonowy w G. Wydział XII Gospodarczy rozwiązał jednak stowarzyszenie zwykłe [...] Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 22 stycznia 2005 r. i z tą datą stowarzyszenie to utraciło definitywnie swój prawny byt, a co za tym idzie także i zdolność sądową do występowania przed sądami administracyjnymi. Dotychczasowy przedstawiciel ustawowy stowarzyszenia, w piśmie z dnia 12 marca 2009 r., będącym odpowiedzią na zobowiązanie ustosunkowania się do zarzutu dotyczącego rozwiązania stowarzyszenia nie przedłożył żadnych dokumentów, świadczących o tym, by stowarzyszenie zostało ponownie zarejestrowane, lub by skutecznie wzruszono orzeczenie sądu o rozwiązaniu stowarzyszenia, jak też nie wskazał okoliczności, z których należałoby wywieść takie wnioski. Podnoszone w treści pisma tezy o nieważności postępowania dotyczącego rozwiązania stowarzyszenia zwykłego [...] nie mogą być brane przez sąd administracyjny pod uwagę, bowiem nie jest on właściwy do oceny ważności orzeczeń sądów powszechnych. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. W tym stanie sprawy Sąd na mocy przywołanego przepisu orzekł jak w sentencji.