III SA/Gd 1198/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na zaświadczenie Starosty z dnia 25 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do placówki opiekuńczo- wychowawczej ze stwierdzeniem jego prawomocności postanawia odrzucić skargę. I. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazując, że jest to "skarga na odmowę czynności materialno – technicznej (...) , w kwestii rzekomego braku (...) prawa do uzyskania w formie pisemnej, aktualnej kopii dokumentu , potwierdzającego dokonanie (...) skierowania ( ...) syna (...) do konkretnej placówki , "skierowania [...] z dnia 31/03/016 r." z adnotacją w jakim dniu ( ...) stało się prawomocne". Wskazał, że konieczne jest posiadanie przez niego dokumentu skierowania jego dziecka do placówki opiekuńczo- wychowawczej z potwierdzeniem prawomocności tego skierowania. W piśmie do organu z dnia 18 listopada 2021 r. zawarł w punktach 3 i 4 wniosek o potwierdzenie stanu faktycznego wynikającego z prowadzonych rejestrów i wskazanie , w jakim dniu stała się prawomocna czynność "skierowania" oraz o kopię takiego skierowania z adnotacją, w jakim dniu skierowanie stało się prawomocne. W dniu 25 listopada 2021 r. organ odmówił mu wydania kopii skierowania z adnotacją, w jakim dniu stało się ono prawomocne podając: " Skierowanie (...) stanowi czynność materialno – techniczną i nie wymaga formy administracyjnej. Zatem brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia jego prawomocności". Skarżący wskazał, że odmowa wydania żądanej kopii stanowi czynność z zakresu administracji publicznej , o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z uwagi na opisane powyżej żądanie skargi w pierwszej kolejności rozważyć należało , czy skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.", sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Jak wynika z przywołanych przepisów, punktem wyjścia do oceny przez sąd administracyjny, czy możliwe jest merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi jest – ogólnie rzecz ujmując - istnienie konkretnej decyzji, postanowienia, aktu, czynności lub zarzucanie organowi stanu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania ( we wskazanym powyżej zakresie). Innymi słowy – skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie w przypadkach określonych ustawą. Przenosząc powyższe uwagi na stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia 18 listopada 2021 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia , potwierdzającego stan faktyczny wynikający z prowadzonych rejestrów. Pierwsze dwa punkty pisma dotyczyły faktycznego adresu zamieszkania syna i formalnego adresu placówki. W punkcie 3 pisma skarżący wniósł o podanie, w jakim dniu skierowanie do placówki pieczy zastępczej , do której syn został skierowany na podstawie orzeczenia sądu cywilnego, stało się prawomocne, zaś w punkcie 4 pisma – o przesłanie kopii takiego skierowania z adnotacją, w jakim dniu stało się ono prawomocne. W dniu 25 listopada 2021 r. organ wydał skarżącemu, na podstawie m.in. art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie, dotyczące w punktach pierwszym i drugim żądania skarżącego z punktu 1 i 2 jego pisma z dnia 18 listopada 2021 r. , przy czym skarga swym zakresem w/w punktów zaświadczenia nie obejmowała. W punkcie 3 zaświadczenia organ stwierdził, co następuje : "Skierowanie nr [...] z dnia 31 marca 2016 r. małoletniego K. M. do placówki stanowi czynność materialno – techniczną i nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Zatem brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia jego prawomocności". Stwierdzenie to skarżący utożsamia z odmową wydania mu odpisu skierowania z adnotacją , od kiedy stało się ono prawomocne. Zauważyć należy, że w treści przywołanego punktu 3 zaświadczenia nie zawarto wprost stwierdzeń o odmowie wydania skarżącemu kopii skierowania ze stwierdzeniem prawomocności. W tej sytuacji skarga dotyczyłaby odmowy , która nie miała miejsca, innymi słowy- która nie istnieje, co w sposób oczywisty czyniłoby skargę niedopuszczalną. Gdyby jednak treść punktu 3 zaświadczenia uznać za taką dorozumianą odmowę, to również wówczas Sąd nie mógłby rozpoznać sprawy merytorycznie. Skarżącemu , na jego wniosek, wydane zostało opisane powyżej zaświadczenie, zawierające przytoczoną treść punktu 3. Treść tego punktu nawiązuje do żądania zawartego w piśmie skarżącego z dnia 18 listopada 2021 r., przy czym zaświadczenie w omawianym zakresie nie odpowiada treści żądania skarżącego. Sąd nie jest władny do dokonania merytorycznej oceny prawidłowości wydanego zaświadczenia, bowiem zaświadczenie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ono bowiem uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, z powyższych względów uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn ( niż wskazane w pkt 1-5 ) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.