III SA/Gd 12/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 listopada 2024 r. nr BP.501.1150.2024.1091.BD2.635238 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 listopada 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 kwietnia 2024 r., którą nałożono na R. H. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: W wyniku kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki Renault oraz naczepy marki Schwarzmulller, przeprowadzonej w dniu 12 marca 2024 r. na autostradzie A1 w miejscowości N. stwierdzono, że zainstalowany w pojeździe tachograf cyfrowy marki Continental Automotive GmbH, nr podzespołu [...], nr ser. [...], nie został poddany wymaganej kalibracji, którą wykonuje się w ramach przeglądu okresowego, m.in. w przypadku, gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut. Po sporządzeniu wydruku dziennego czynności z karty kierowcy okazało się, że przechowywany w pamięci urządzenia czas UTC jest niezgodny ze stanem faktycznym i różni się od rzeczywistego czasu UTC o 60 minut (przesunięcie do przodu). Z wydruku wynikało, że kierowca został zatrzymany do kontroli o godz. 19:49 czasu UTC (godz. 19:49 czasu lokalnego), natomiast w rzeczywistości zatrzymanie miało miejsce o godz. 18:49 czasu UTC (godz. 19:49 czasu lokalnego). Pojazdem kierował E. B. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu R. H., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. H. "R." (dalej: "skarżący"). W związku z powyższym Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") decyzją z dnia 8 kwietnia 2024 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, gdyż zlecił wykonanie legalizacji i kalibracji tachografu uprawnionej firmie. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD". "organ odwoławczy") decyzją z dnia 6 listopada 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej: "u.t.d."), lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. , art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE. L. 2014.60. 1), dalej jako "rozporządzenie 165/2024". Wyjaśniono , że organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, których wysokość została określona w art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 u.t.d. w sposób sztywny. Kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 u.t.d. W sprawie nie mają zastosowania regulacje zawarte w art. 189d, art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Organ powołał się na ustalenia kontroli drogowej z dnia 12 marca 2024 r. dodając, że znajdują one potwierdzenie w raporcie danych tachografu, wygenerowanym z programu TachoScan Control, po pobraniu danych cyfrowych zapisanych w pamięci urządzenia rejestrującego. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy stwierdził, że doszło do naruszenia lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Organ I instancji zasadnie zatem wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 1 000 zł. Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty odwołania. W jego ocenie WITD przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. W jego ocenie organ zaniechał podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących przepisów, w szczególności zignorował wnioski dowodowe składane przez skarżącego, a także nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Powyższe skutkuje naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej. Wadliwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przepisów u.t.d. Skarżący zlecił przeprowadzenie kalibracji tachografu zewnętrznej firmie, którą przeprowadzono w dniu 3 lipca 2023 r. (w ustawowym terminie), co potwierdza faktura wystawiona za wykonanie tej usługi. Tachograf działa prawidłowo, opatrzony jest znakiem homologacji, plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, dokonano również zmiany numerów rejestracyjnych. Skarżący zwrócił uwagę, że ani kierowca, ani właściciel pojazdu nie mają ani technicznej możliwości, ani uprawnień do modyfikacji ustawień tachografu (ustawionego czasu UTC – na wyświetlaczu urządzenia dostępny jest wyłącznie czas lokalny); jest to zadanie diagnosty na stacji kontroli pojazdów. Kierowca korzystał z funkcji dostępnych na tachografie, które umożliwiały mu prawidłowe przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynków, bez konieczności odniesienia się do ustawionego czasu UTC. Wobec powyższego skarżący nie mógł mieć i nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie, którego przyczyną była pomyłka diagnosty w ustawieniu czasu UTC. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 21 lutego 2025 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców zawiadomił sąd o wstąpieniu do postępowania oraz wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1/ art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie, pomimo braku podstaw prawnych do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdyż przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazuje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, co czyniło postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe; 2/ art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego istotnego dla podjęcia decyzji, zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia, dlaczego pojazd wyposażony w tachograf, który został poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie wskazywał inny czas UTC, pominięcie oświadczenia złożonego przez kierowcę wykonującego przejazd a także okoliczności, iż kierowca i skarżący nie mieli ani technicznej, ani prawnej możliwości ingerowania w urządzenie, które uprzednio zostało sprawdzone przez diagnostę - tak, aby wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że stwierdzona w trakcie kontroli nieprawidłowość odpowiada naruszeniu opisanemu w lp. 6.1.5 załącznika nr 3 u.t.d., podczas gdy nie powinno dochodzić do sytuacji, gdy organ administracji nakłada karę pieniężną w oparciu o materiał dowodowy, który nie potwierdza jednoznacznie wszystkich okoliczności faktycznych; 3/ art. 92a ust. 1 i art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodziły podstawy do nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy zaistniały okoliczności wyłączające zastosowanie ww. przepisów, albowiem ani skarżący, ani kierowca wykonujący przejazd nie miał wpływu na powstanie naruszenia, nadto pojazd wyposażony był w tachograf, który został poddany przeglądowi przez warsztat posiadający stosowne zezwolenie, zatem postępowanie wszczęte w tej sprawie winno zostać umorzone, albowiem okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć; 4/ art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 8 § 1 k.p.a., w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady proporcjonalności, pomimo że organ administracji ma obowiązek stosować środki mające wpływ na prawa strony tylko w razie potrzeby i tylko w zakresie niezbędnym do osiągnięcia zamierzonego celu, czego przejawem jest wymierzenie kary wobec naruszenia, którego skarżący nie mógł przewidzieć, a co powoduje, że kara nie odpowiada celom, dla których powinna być stosowana, nadto kara nałożona została w sytuacji wątpliwości co do stanu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu. Jak ustaliły organy, w trakcie przedmiotowej kontroli, przeprowadzonej w dniu 12 marca 2024 r. stwierdzono, że przechowywany w pamięci zainstalowanego w pojeździe tachografu cyfrowego czas UTC jest niezgodny ze stanem faktycznym i różni się od rzeczywistego czasu UTC o 60 minut. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego wskazał, że przedmiotowy tachograf poddany był kalibracji w dniu 3 lipca 2023 r. na stacji kontroli pojazdów , posiadającej niezbędne uprawnienia do przeprowadzenia takich czynności oraz dołączył fakturę z tego dnia, potwierdzającą wykonanie przeglądu okresowego tachografu. Ze stanowiska tak skarżącego, jak i Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, prezentowanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego domniemywać można, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie są do końca czytelne, co jednak nie oznacza , że wydane decyzje są niezgodne z prawem. Należy bowiem zauważyć, że organy nie zarzucały skarżącemu, że nie poddał przedmiotowego tachografu przeglądowi okresowemu przynajmniej raz w okresie dwóch lat, lecz to, że mimo niezgodnych ze stanem rzeczywistym wskazań tachografu w zakresie czasu UTC (uniwersalnego czasu skoordynowanego) nie poddał on tego tachografu ( ponownemu) sprawdzeniu lub poddaniu przeglądowi ( przez warsztat posiadający odpowiednie zezwolenie). Organy nie oczekiwały od skarżącego poprawienia wskazań tachografu we własnym zakresie, lecz uczynienie tego w odpowiednim warsztacie. Należy zwrócić uwagę, że Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców sam eksponował w swoim piśmie, że "przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia, lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut (...)". Należy zwrócić uwagę na to, że przepisy prawa rygorystycznie normują kwestie związane z działaniem tachografów. Przepis art. 4 rozporządzenia 165/2014 stanowi: 1. Tachografy, w tym ich zewnętrzne elementy składowe, karty do tachografu i wykresówki, spełniają surowe wymagania techniczne i inne wymagania, by umożliwić właściwe stosowanie niniejszego rozporządzenia. 3. Tachografy cyfrowe rejestrują następujące dane: a) przebytą odległość i prędkość pojazdu; b) pomiar czasu; c) punkty położenia, o których mowa w art. 8 ust. 1; d) tożsamość kierowcy; e) aktywność kierowcy; f) dane dotyczące kontroli, kalibracji i naprawy tachografu, w tym dane identyfikujące warsztat; g) zdarzenia i usterki. Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. W myśl art. 32 ust.1 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Z kolei art. 37 ust.1 rozporządzenia 165/2014 stanowi , że w razie awarii lub wadliwego działania tachografu przedsiębiorstwo transportowe zobowiązane jest do jego naprawy przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat, tak szybko jak pozwalają na to okoliczności. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek dbania o to, by tachograf działał prawidłowo i wskazywał rzeczywiste dane. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że między datą przeglądu ( 3 lipca 2023 r.) a datą kontroli drogowej ( 12 marca 2024 r. ) minęło kilka miesięcy , w których to strona powinna zorientować się, że czas UTC jest nieprawidłowo ustawiony, szczególnie że jest on widoczny w każdym wydruku z tachografu i przy każdym wczytywaniu danych. Mogła ona zatem wyeliminować nieprawidłowość. Organ odwoławczy zasadnie też uznał, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek sprawdzania, czy tachograf działa prawidłowo. Należy zaznaczyć, że sformułowanie znajdujące się w treści art. 23 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia 165/2014: "przeglądy przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata" należy rozumieć w ten sposób, że przeglądy należy przeprowadzać nie rzadziej niż raz na dwa lata. Należy zatem wywieść z powyższego, że należy je przeprowadzać częściej, o ile zachodzi ku temu przyczyna. Przepis art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy ( art. 92a ust.7 pkt.1 u.t.d.). Pod Ip. 6. załącznika nr 3 do u.t.d. wymieniono przypadki naruszeń przepisów o stosowaniu tachografów, za które nakładane są kary pieniężne. Lp. 6.1 dotyczy naruszeń zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf. Lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. stanowi , że za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie wysokość kary pieniężnej wynosi 1000 zł. Skoro zatem to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek dbania o to, by tachograf był sprawny, pokazywał prawidłowo określone dane oraz to przedsiębiorca zapewnia poprawne działanie tachografu, sytuacja , w której przechowywany w pamięci tachografu czas UTC był niezgodny ze stanem faktycznym i różnił się od rzeczywistego czasu UTC o 60 minut , obciąża skarżącego. W istocie nie są istotne przyczyny tego stanu rzeczy- przedsiębiorca ma zapewnić prawidłowe działanie tachografu, wobec czego ma on także obowiązek poddania tego urządzenia sprawdzeniu czy przeglądowi w odpowiednim warsztacie , by– w przypadku braku prawidłowego działania - doprowadzić wskazania tachografu do stanu właściwego. Zatem ustalenie przyczyn , dlaczego tachograf wskazywał niewłaściwy czas UTC , było w niniejszej sprawie zbędne. Dodać należy, że karę za naruszenie , określone w Ip. 6.1.5. załącznika nr 3. do u.t.d. nakłada się niezależnie od tego, czy naruszenie to miało jakikolwiek wpływ na sposób wykonywania obowiązków przez kierowców i przestrzeganie przez nich czasu pracy. W niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 92b ust. 1 u.t.d , który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił ( ...), bowiem przedmiotowe naruszenie nie dotyczyło naruszeń, wymienionych w tym przepisie. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że nie będzie miał też zastosowania przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. , który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W niniejszej sprawie nie zaistniał stan, określony art. 92c ust. 1 pkt 2) i 3) u.t.d. Nie można też uznać, że zachodzą przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d. Jak podkreślono w zaskarżonej decyzji, od dnia przeglądu do dnia kontroli minął bardzo długi czas, pozwalający skarżącemu na zauważenie nieprawidłowości działania tachografu i jej usunięcia w warsztacie posiadającym stosowne zezwolenie, do czego jednak nie doszło. Zatem, w ocenie Sądu, organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego , nakładając na skarżącego karę pieniężną za naruszenie , określone w Ip. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. , albowiem nie było podstaw do umorzenia postępowania. W ocenie Sądu zarzuty skargi oraz zarzuty podniesione przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, dotyczące naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne. Organ odwoławczy ustalił prawidłowo stan faktyczny w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy oraz prawidłowo wywiązał się z obowiązków zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. Organ odwoławczy, który dysponował przedstawionym w toku postępowania odwoławczego dokumentem dotyczącym wykonania przeglądu tachografu w dniu 3 lipca 2023 r. nie kwestionował okoliczności, że tachograf poddany został przeglądowi w terminie wskazanym przez skarżącego, jednak zasadnie , w ocenie Sądu, uznał, że dowód ten nie ma znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie. Zarzut podniesiony przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, że organ pominął oświadczenie kierowcy wykonującego przejazd jest chybiony, bowiem oświadczenie takie nie zostało złożone przed organami w toku postępowania administracyjnego. Zostało ono dołączone przez skarżącego do wniesionej skargi i nosi datę 8 grudnia 2024 r., podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu 6 listopada 2024 r. Oświadczenie to ponadto dotyczy poddania tachografu przeglądowi oraz zawiera informację, że kierowca nie korzystał z ustawień UTC na tachografie, co – jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie miało znaczenia. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców zarzucił też naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców ( tj. Dz.U z 2024 r., poz.236 ze zm.). Przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Rzecznik nie wskazał, jakie konstytucyjne wolności i prawa skarżącego uległy ograniczeniu na skutek wydania zaskarżonej decyzji, trudno zatem odnieść się merytorycznie do podniesionego zarzutu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców wskazać trzeba, że w tym ostatnim przepisie, stanowiącym, że organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, dokonano zawężenia zakresu podmiotowego względem analogicznej normy ujętej w art. 8 § 1 k.p.a. Przepis art. 8 §1 k.p.a. stanowi bowiem, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przepisów. Dodać jedynie można, że kary pieniężne w ustawie o transporcie drogowym ustalone są w sposób sztywny, wobec czego nie ma możliwości miarkowania ich wysokości. W tym stanie rzeczy Sąd uznając podniesione zarzuty za bezzasadne i nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) oddalił skargę.