III SA/Gd 124/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. N. w Ł. z dnia 17 listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. N. w Ł.. Pismem z dnia 27 lutego 2009r., zatytułowanym "zażalenie", skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Potrzeba zastosowania cytowanego przepisu ustawy zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 w/w ustawy. Sąd rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, stanął na stanowisku, że zaskarżenie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej właściwej do wydania opinii w przedmiocie choroby zawodowej (zamiast ostatecznej decyzji administracyjnej właściwego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego) jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do badania orzeczeń jednostek lekarskich orzekających w przedmiocie chorób zawodowych. Okoliczność ta powoduje, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego a skarga podlegać musi odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z uwagi zaś na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia wniesionej skargi w sprawie zachodzi przesłanka jej oczywistej bezzasadności, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. Tym samym na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.