III SA/Gd 125/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 18 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. W dniu 19 stycznia 2009 r. r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga S. J. na orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 18 lipca 2008 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący nie zgadza się z jego treścią wskazując na szereg uchybień, których dopuszczono się w związku z jego wydaniem. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, wskazując, że pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie badania lekarskiego przez jednostkę orzecznicza II stopnia. Nadto stwierdził, że skarga jest przedwczesna, bowiem nie doszło w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji administracyjnej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu gdyż zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych (inaczej niż właściwość sądów powszechnych) nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Będące przedmiotem skargi orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 18 lipca 2008 r. zostało wydane w związku z toczącym się przed Państwowym Granicznym Inspektorem Sanitarnym postępowaniem w sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego. Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej - właściwego państwowego inspektora sanitarnego. Zasadniczo procedura związana z postępowaniem w takiej sprawie uregulowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia rozstrzygnięcie organów winno być poprzedzone sporządzeniem karty oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeniami uprawnionych jednostek badawczych. W tym celu, zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej I stopnia. Pracownik, który nie zgadza się z treścią wydanego przez tę jednostkę orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia ( § 7 ust. 1 rozporządzenia). Orzeczenie tej jednostki nie podlega zaskarżeniu, podlega ono natomiast - podobnie jak orzeczenie jednostki orzeczniczej I stopnia - ocenie organu orzekającego w sprawie. Wskazuje się bowiem w orzecznictwie, że organ nie może oprzeć swojego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej i nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia, tym samym, winno ono zostać przez organ pod tym kątem ocenione. (por. wyroki NSA z 15.03.1994r. SA/Wr 147/94;18.08.1998r. I SA 823/98;05.11.1998r. I SA 1200/98; z 15.06.1999r. IV SA 1061/97). Orzeczenie takie stanowi zatem część materiału dowodowego w oparciu o który organ wydaje decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Z powyższego wynika, że na orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej właściwej do wydania opinii w przedmiocie choroby zawodowej (zamiast ostatecznej decyzji administracyjnej właściwego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego) skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W wyżej wskazanych realiach sprawy skarga wniesiona do sądu administracyjnego jako nie podlegająca właściwości tego sądu podlegać musi odrzuceniu w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.